o π.Γ.

Θα χαράξει κι εφέτος η μέρα εκείνη. Τ’ αεράκι θα κυνηγά τη νύχτα ανοίγοντας δρόμο για τον ήλιο. Θα ‘ναι η μέρα της γιορτής.

Τα κοτσύφια θα ξεθαρρευτούν και πάλι. Θα πάρουν να λαλούνε γλυκά τους πρωινούς τους σκοπούς.

Ο ήλιος γι’ άλλη μια φορά θα κατέβει στα κατώγια. Να τα φωτίσει. Να τους δώσει το μήνυμα. Γεννιέται η μεγάλη μας Μητέρα.

Και θ’ αντηχήσει το μήνυμα τούτο στις δίπλες των βουνών μα και στις ράχες πέρα.
Οι άνθρωποι τη ζεστασιά θα νιώθουν. Θα έχουν την αίσθηση, πως ξαφνικά βρίσκονται σ’ ένα ζωντανό παραμύθι.

Όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, δεν είναι δυνατόν Το βουνό θα ξυπνήσει σαν λουλούδι.

Ο ουρανός γάργαρος θα χαμογελά.

Κι ένα συννεφάκι, αν υπάρξει τη μέρα εκείνη, την ευλογημένη, κι αν σταθεί λίγο σαν πινελιά πάνω από τα σπίτια μας, θα φύγει τελικά. Μαζύ με τα πουλιά για πέρα μακριά.

Μια όμορφη μοσκοβολιά απλώνεται παντού. Όλα μυρίζουνε αγάπη τούτη τη μέρα. Η Μητέρα, γεννιέται απλά. Ταπεινά. Απέριττα.

Η μέρα δεν θα ‘ναι πια φτωχιά. Ούτε άδεια. Μήτε βαρειά. Γεννιέται η Παναγία σήμερα. Ήλθε, για να μας βοηθήσει. Να μας υψώσει στους ουρανούς. Να μας σηκώσει στα σύννεφα. Να μας πάει στον Πατέρα.

Να μας φέρει αγάπη. Μια αγάπη κοφτή σα μαχαίρι. Σαν χάϊδεμα με γαρύφαλλα και γαρδένιες. Δυνατή σαν μπόρα. Και μαλακιά σαν αφρός. Τραγούδι. Γιορτή. Παραζάλη.

Σίγουρη σαν την ανατολή. Κοντινή σαν το χέρι σου. Μα και μακρινή σαν αστέρι.

Αυτή τη νύχτα αν θελήσουμε τ’ αστέρια να μετρήσουμε, θα τα βρούμε σωστά. Κανένα δεν θα λείπει. Θα είναι όλα παρόντα στου ουρανού το στερέωμα.

Αυτή τη νύχτα θα μάθουμε για την αγάπη Του. Θα το δούμε και θα (πρέπει να) το πιστέψουμε.  Η αγάπη Του είναι μεγάλη. Το διαλαλήσαν οι αγγέλοι. Κι οι βοσκοί. Κι οι μάγοι. Και τα’ αστέρια. Και τα δέντρα. Μα και τα φυτά.

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για μας. Η Μητέρα Του βοηθά τους ανθρώπους να μεγαλώσουμε. Ν’ απλώσουμε το χέρι. Να μιλήσουμε με το Θεό. Να Του πούμε τα δικά μας.Τις ανησυχίες και τις αγωνίες μας. Τα βάσανά μας.

Να μας δουν μα και να μας ακούσουν τα πουλιά. Να ‘ρθούνε κοντά μας. Να μας κάνουν παρέα. Ν’ ακούσουν τον καημό των ανθρώπων. Κι είναι τόσο βαρύς τούτος ο καημός.

Αλλάζει η φύση σήμερα. Γεννιέται Εκείνη. Η μοναδική Του Σωτήρας μας, του Λυτρωτή μας η Μητέρα.

Πώς την υποδεχόμαστε;

Θ’ αφήσουμε τη Γέννησή Της απαρατήρητη να περάσει; Για θα θελήσουμε να πάρουμε τα δώρα Της; Τη γαλήνη. Την ειρήνη. Την αγάπη. Και τα έχουμε τόση ανάγκη όλα τούτα. Ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Θ’ ανθοβολήσει για μια ακόμη φορά η πλάση γύρω. Κι η καμπάνα περίτρανα θα διαλαλεί το μέγα Νέο. Η Μαρία γεννιέται για μας. Να το καταλάβουμε επιτέλους.

Τούτη την ευκαιρία ν’ αγκαλιάσουμε πρέπει. Και να μείνουμε εκεί. Μέχρι το ξημέρωμα. Κι ύστερα το σπίτι μας θα θελήσουμε να χτίσουμε.

Με τα λουλούδια της αγάπης όμως. Κι όχι του μίσους τις πέτρες και πηλούς. Και της αγάπης οι δροσοσταλίδες θ’ ακολουθούν παντού τριγύρω.

Ως το τέλος.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Βυθομετρήσεις (ένα μήνυμα)
8 Σεπτεμβρίου 2017
Ιερός Ναός Παναγίας Παλουριώτισσας

“Οι Βυθομετρήσεις” είναι παράρτημα του περιοδικού “Πυρσός” της Χριστιανικής Κίνησης της Παλουριώτισσας

Εικόνα από: cyplive

το «σπιτάκι της Μέλιας»