Ζωγραφικη

Πόση φαντασία χρειάζεται άραγε για να αποκτήσει η πέτρα φωνή; Τη φωτογραφήσαμε ένα χειμωνιάτικο βράδυ στο όμορφο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης στα βουνά του Κρουσώνα. Μια εικόνα ζωγραφισμένη στην πέτρα…

Έργο εντυπωσιακό καθώς συνδυάζει τη βυζαντινή αυστηρότητα των μορφών με μια πιο ρεαλιστική αντίληψη που δεν αφαιρεί τίποτα από την αγιογραφική σύνθεση. Απεναντίας προσθέτει.

Μορφές καθημερινές, οικείες. Χρώματα γήινα, μοιάζουν σαν διάφανα, όπως διάφανη φαίνεται και η ίδια η λίθινη επιφάνεια.

Αξιοποιώντας αριστοτεχνικά τα «νερά» της πέτρας η ζωγράφος (κάποια άγνωστη μοναχή από τη Χρυσοπηγή Χα-
νίων) καταφέρνει να συναιρέσει τους κόσμους· η ανθρώπινη επέμβαση είναι τόσο ευγενική και ανάλαφρη που
μας κάνει να νομίζομε ότι οι μορφές δεν προστέθηκαν από ανθρώπινο χέρι. Είναι σα να υπήρχαν εκεί από πάντα!

Το πινέλο της ζωγράφου φαίνεται να συμπληρώνει απλώς το άκτιστο χρώμα, να ακολουθεί το άυλο προαιώνιο πι
νέλο, να υποτάσσεται στη φυσική τάξη και να αναδεικνύει τη λιτότητα ως εικαστική αρετή.

Οι δυο εικονιζόμενοι ασκητές είχαν ιδρύσει το νεότερο μοναστήρι του Κουδουμά πάνω στα απομεινάρια της αρχαίας μονής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που τους βλέπομε σε εικόνα της Αγίας Ειρήνης του Κρουσώνα. Άλλωστε, είναι γνωστές οι παλαιότατες σχέσεις των δυο μοναστηριών.


ΦΩΤΟΓΡΑΦIΕΣ & ΚΕIΜΕΝΑ: ΝΙΚΟΣ ΨΙΛΑΚΗΣ

Κείμενο σε μορφή pdf από το περιοδικό ΥΠΕΡ|  2012, ΤΕΥΧΟΣ 62

.

Αντιγραφή για το “σπιτάκι της Μέλιας”