ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Κείμενο*
Γίνεται τοίνυν καί τήν θαυμαστήν ταύτην δικαιοσύνην ὑπέρ τοῦ κόσμου παντός εἰσήνεγκεν ἡ Παρθένος καί γέγονεν ἀντί καθαρσίων ἡμῖν καί ἱλαστηρίων καί τό σύμπαν ἥγνισε γένος. 
Καί καθάπερ φωτός χύσις ἤ πῦρ, οἷς ἄν ἐπέλθοι, τῆς οἰκείας αὐγῆς μετέδωκε πᾶσι.

Καί ὥσπερ τουτί τό φῶς ἔστι μέν ὁρατοῖς ἀντί κάλλους, ἐμπέφυκε δέ οὐ πᾶσιν, ἀλλά τόν ἡλίου δίσκον ἔλαχε μόνον, τό ἴσον δή τρόπον καί τό τῶν ἀνθρώπων κάλλος καί ἡ τῆς φύσεως σεμνότης πᾶσα καί χάρις, ᾗ τε ἤνθει πρίν Θεόν ἀπολέσαι καί ἥν ἔσχεν ἄν, εἰ τόν ἐκεῖθεν ἔσωσε νόμον, καί ἥν εἶχε δικαιοσύνην καί ἥν ἔχειν δέον οὐκ εἶχεν, ἐν τῇ μακαρίᾳ μόνῃ συνέστη καί πάντας ἐδικαίωσεν, ὅ περί τοῦ Σωτῆρος ἔφησε Παῦλος. Καί ἦν οὐσίας τις ἤ θησαυρός ἤ πηγή ἤ οὐκ οἶδ᾽ ὅ,τι φῶς τῆς τῶν ἀνθρώπων ἁγιωσύνης.

Διά τοῦτο τῶν ἐκ τοῦ παντός αἰῶνος ἀνθρώπων τό θυσιαστήριον ᾤκησε μόνη, θυσία προτέλειός τις καί καθαρτήριος πρό τοῦ μεγάλου θύματος ὑπέρ παντός προσενεχθεῖσα τοῦ γένους, ὥστε πρόδρομον μέν εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων τόν Ἰησοῦν εἰσεληλυθέναι, τοῦ δέ Σωτῆρος τήν μακαρίαν προτέραν εἰς τό ἐνδότερον τοῦ καταπετάσματος ἑαυτήν τῷ Πατρί προσενηνοχέναι.

Μετάφραση
Καί νά πού πρόσφερε ἡ Παρθένος γιά χάρη ὅλου τοῦ κόσμου αὐτή τήν ὑπέροχη δικαιοσύνη κι ἔγινε σ᾽ ἐμᾶς ἡ κάθαρση κι ὁ ἱλασμός κι ἐξάγνισε ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος. Κι ὅπως ἡ φλόγα ἤ ἡ φωτοχυσία μεταδίδεται σ᾽ ὅποιο σῶμα συναντήσει, ἔτσι καί ἡ Παρθένος μετέδωκε σ᾽ ὅλους τό λαμπρό φῶς της.

Ὑπάρχει μιά ἀναλογία ἀνάμεσα στήν Παρθένο καί τόν ἥλιο: τό φυσικό φῶς παρουσιάζεται σάν ἡ ὡραιότης τῶν ὁρατῶν πραγμάτων, χωρίς νά ἀνήκει στή φύση ὅλων, γιατί τό ἔδωσε ὁ Θεός μόνο στό δίσκο τοῦ ἡλίου, παρόμοια ἀκριβῶς καί ἡ ὡραιότης τῶν ἀνθρώπων καί ὅλο τό σεμνό μεγαλεῖο τῆς φύσεως καί ὅλη ἡ χάρη, ὅπως ἀνθοῦσε πρίν νά χάσει ὁ ἄνθρωπος τό Θεό καί τήν ὁποία θά εἶχε, ἄν εἶχε τηρήσει τό νόμο τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη πού εἶχε καί κείνη πού ἔπρεπε νά ἔχει, ἀλλά δέν εἶχε, ὅλα αὐτά βρέθηκαν συγκεντρωμένα μόνο στήν Παρθένο καί ἐδικαίωσαν ὅλους τούς ἀνθρώπους, πρᾶγμα πού ὁ Παῦλος εἶπε γιά τόν Σωτήρα.

Ὑπῆρξε ἔτσι ἡ Παρθένος θησαυρός ἤ περιουσία ἤ πηγή ἤ δέν ξέρω πῶς ἀλλοιῶς νά τό πῶ τῆς ἁγιότητος ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Γι᾽ αὐτό ἀπό τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν αὐτή μόνη κατοίκησε στό θυσιαστήριο.

Καί προσφέρθηκε σάν μιά προπαρασκευαστική καί καθαρτήρια θυσία πρίν ἀπό τό μεγάλο θῦμα γιά τό καλό ὅλου τοῦ γένους. Ἔτσι «πρόδρομος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους εἰσῆλθεν εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων ὁ Ἰησοῦς». Σάν πρόδρομος δέ τοῦ Σωτῆρα εἰσῆλθε στά ἐνδότερα τοῦ καταπετάσματος ἡ μακαρία Παρθένος καί προσέφερε τόν ἑαυτό της στόν Πατέρα.

* Νικολάου Καβάσιλα, Εἰς τήν Κοίμησιν, ἐν Ἡ Θεομήτωρ, Τρεῖς Θεομητορικές Ὁμιλίες, Κείμενο – Μετάφραση – Εἰσαγωγή – Σχόλια, Παναγιώτης Νέλλας, ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 1974, σσ. 184- 187.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

«Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ὁ ἐν Σέρραις ἀθλήσας».
Διμηνιαῖο Περιοδικό Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερρῶν καί Νιγρίτης,
Τεῦχος 249, Ἰούλιος – Αὔγουστος 2013

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements