You are currently browsing the tag archive for the ‘1944’ tag.

Σαν πήγα στο γραφείο ξαφνιάστηκα. Τόσο πρωΐ και τόσος κόσμος, γιατί; Ήτανε εκεί και ο νομικός σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου, ο Γιάννης Γεωργάκης.

-«Τι συμβαίνει;» ρώτησα.

-«Καλά κάνατε και ήρθατε έτσι νωρίς», μου είπε ο Σαράμπελας. «Σας θέλει ο Μακαριώτατος».

Παρουσιάστηκα στο Γραφείο του Δεσπότη. Ήτανε πελιδνός.

-«Άκουσε», μου είπε, «σήμερα τα ξημερώματα εκτελέσανε διακόσιους ομήρους στην Καισαριανή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πολλά χρόνια πριν, όταν ήμουνα παιδί, περίμενα όπως όλα τα παιδιά με λαχτάρα τις διακοπές  και τις αργίες. Τη μία μέρα έκλεινε το σχολείο… το ίδιο βράδυ έπρηζα τους γονείς μου…. και την επομένη έβαζα πλώρη για το χωριό της γιαγιάς μου το Χορτιάτη.

Η γιαγιά μου είχε χηρέψει πολύ νέα. Τον ήρωα παππού μου, τον εκτέλεσαν για αντίπονα οι Γερμανοί μπροστά στα μάτια της γιαγιάς μου… κρατούσε τον μικρό του γιο στην  αγκαλιά του  για να τον προφυλάξει από την κτηνωδία του κατακτητή, μόνο που δεν τα κατάφερε γιατί η ίδια γερμανική σφαίρα τους διαπέρασε και τους δυο.

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ

pink rose smiley

Στο » ΛΙΔΩΡΙΚΙ » , του Αυγούστου 1983 αρ.φυλ. 21 , βρήκαμε αυτό το κομμάτι , συγκλονιστικό για μας , που αναφέρεται στο κάψιμο του χωριού μας τον Αύγουστο του 1944 , γραμμένο από μια εντεκάχρονη , τότε , Λιδορικιωτοπούλα , την φίλη Τασία Κατσώνη – Μαραγκού , που με την … ολοζώντανη περιγραφής της , μας έκανε να νοιώσουμε τη … μυρωδιά της φωτιάς και τ’ αποκαίδια να..πνίγουν τα … μάτια μας , το χωριό μας καίγεται αδέρφια ανήμερα τ Αι Γιαννιού , 29 Αυγούστου 1944 , διαβάστε τι είχε καταγραφεί τότε στην τρυφερή παιδική ψυχούλα μιας εντεκάχρονης…..

«Σαράντα χρόνια κοντεύουν από τον μαύρο εκείνο Αύγουστο του 1944 . Ήμουν μικρό παιδί – 11 χρονών – και έχουν χαραχτεί βαθειά μέσα μου όλα όσα τραβήξαμε τότε . Όλα άρχισαν από τις Καρούτες . Εκεί , οι αντάρτες χτύπησαν ένα τάγμα Γερμανών από το οποίο δεν σώθηκε κανένας ..

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


(Θρύλοι απο τις εκτελέσεις στο Κέντρος)

Στην ηρωική και ατέλειωτη στρατιά των Ελλήνων, κληρικών που θυσιάστηκαν στο μεγάλο αγώνα της ελευθερίας, περιλαμβάνεται και ο ιερομόναχος Συμεών Δρετουλάκης.

Γεννήθηκε στον Οψιγιά Αμαρίου(1902). Εκεί τελείωσε και το Δημοτικό Σχολείο.Ο πατέρας του ήτανε προστάτης εντεκαμελούς οικογένειας (εννιά γιους και δυό κόρες).

Ο αδελφός του ο Μιχάλης, γενναίος πολεμιστής, σκοτώθηκε στη Μικρά Ασία πολέμησε επίσης γενναία και ο Συμεών (Σταύρος το βαπτιστικό του) και μετά την επιστροφή του από το Μέτωπο χειροτονήθηκε διάκονος στη Μονή Ασωμάτων (1926) και κατόπιν ιερομόναχος (1928).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΔΙΣΤΟΜΟ11

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα, Σουηδός Στούρε Λίννερ στο βιβλίο του «Η Οδύσσειά μου» γράφει για το Δίστομο:

«Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάνστρομ παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας.

Αργά το βράδυ με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές προς μια γωνιά που θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας.

Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: Οι γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου στην περιοχή των Δελφών και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σιώκης Δημ. Νικόλαος Θεολόγος – Υποψ. Διδάκτορας

Είναι γνωστό σε όλη την ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση σε θυσίες υπέρ της ελευθερίας.

Σε ποιο κεφάλαιο της ιστορίας θα ανατρέξουμε και δεν θα συναντήσουμε σφαγές, ολοκαυτώματα και τόσα άλλα δεινά που διέπραξαν οι εκάστοτε επιδρομείς κατακτητές, που κατά καιρούς επιβουλεύονταν τον ιερό αυτό τόπο, τη γη αυτή που αιώνες ολάκερους ποτίζεται με το αίμα των ηρωικών παιδιών της και αναζωογονείται απ’ αυτό προσφέροντάς τους την αιώνια μνήμη από τους απογόνους τους με τους διάσπαρτους στην ελληνική γη τύμβους και τα κενοτάφια, που έχουν στηθεί σε ανάμνηση της θυσίας τους.

Ποια είναι όμως η ιστορική περίοδος κατά την οποία εκτυλίχθηκαν τα όσα σήμερα ενθυμούμαστε εδώ;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΘΗΝΑ


Η εχθρότητα των Αθηναίων εναντίον των κατακτητών έγινε μεγαλύτερη, όταν την 23η Ιουνίου τα ιταλικά στρατεύματα της 11ης στρατιάς του στρατηγού Τζελόζο, αυτού του ίδιου που νικήθηκε και εξευτελίστηκε στα βουνά της Αλβανίας από τον ελληνικό στρατό, μπήκαν στην Αθήνα για να αναλάβουν το ρόλο του κατακτητή.

Την 28η Οκτωβρίου του έτους εκείνου, παρά την απαγόρευση και τα έκτακτα μέτρα του Τζελόζο, οι Αθηναίοι διαδήλωσαν την απέχθεια προς το νέο κατακτητή με τη στέψη του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη.

Ήρθε όμως η μέρα του λυτρωμού και η 12η Οκτωβρίου 1944 ήταν ημέρα Λαμπρής για τους Έλληνες που έβλεπαν την γερμανική μπότα ν’ αποχωρεί από τα άγια χώματα της πατρίδας μας!..

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

Σεπτέμβριος 1944 οι γερμανοί φεύγουν κι ο αέρας της Ελευθερίας πνέει στην Πελοπόννησο, αλλά τα βάσανα δεν τελειώνουν.

9 Σεπτεμβρίου 1944, οι κομμουνιστοσυμμορίτες επιτίθενται στη πόλη της Καλαμάτας με δύο Συντάγματα και χιλιάδες χωρικούς που επιστράτευσαν βιαίως.

Μετά από μάχη συντρίβουν την άμυνα της πόλεως και καταλαμβάνουν την Καλαμάτα, σφάζοντας και ρημάζοντας.

Μία μεγάλη φάλαγγα από πολεμιστές της Καλαμάτας και πολύς άμαχος πληθυσμός κατευθύνονται προς το Μελιγαλά για να γλυτώσουν.

Το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου 1944 αρχίζει η επίθεση των κομμουνιστοσυμμοριτών κατά του Μελιγαλά.

Ο Μελιγαλάς αντιστέκεται! Οι Έλληνες πατριώτες πολεμούν σαν λιοντάρια. Την επόμενη μέρα οι κομμουνιστές, κατορθώνουν και εισχωρούν στις γραμμές των αμυνομένων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μάνα γλυκιά μην πικραθείς

αν μάθεις πως η μάνα η γης

με πήρε μες στην αγκαλιά της


Στα χώματά της τα ζεστά

για την τιμή τη λευτεριά

μην κλαις μανούλα μου γλυκιά…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Της Τασίας Αθ. Δούκα που ήταν μόλις 7 χρόνων τότε

Τη μέρα εκείνη , 29-8-44 , πήγα για πρώτη φορά στην αγορά του Λιδορικιού , μαζί με τη Μαρία Πέτρου , τη Χαραλαμπιού , τη γυναίκα του Ταλτόγιαννου για να με γράψει στο σχολείο και όπως γυρνούσαμε στο Βαρούσι το απόγευμα , ακούσαμε να χτυπάει η καμπάνα στον Αι Γιώργη και όλοι να ρωτάνε , τι έγινε ; τι έγινε ; αλλά κανένας δεν γνώριζε να μας πει .

Όταν φτάσαμε στο Βαρούσι , κοντά στο σπίτι μας , σταμάτησε η καμπάνα να χτυπάει και ήταν εκεί ο Μαλάμος με ένα μεγάλο χωνί και φώναζε : Ακούστε κύριοι και κυρίες , οι Γερμανοί έρχονται και πρέπει όλοι να φύγουμε απ’ το χωριό , αυτό θυμάμαι .

Τότε κόσμος άρχισε να τρέχει φωνάζοντας , αλαφιασμένοι , κυρίως μανάδες που προσπαθούσαν να μαζέψουν τα παιδιά τους για να φύγουν , εγώ πήγα στο σπίτι . Μας πήρε η μάνα μας που ήταν κατατρομοκρατημένη να φύγουμε , να πάνε στα χωράφια έξω απ’ το χωριό , στη Φτελιά .

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι