You are currently browsing the tag archive for the ‘τρίτη ηλικία’ tag.

Η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου γράφει για τη ζωή μέσα σ’ ένα γηροκομείο και εμπνέεται από τις ζωές μέσα σ’ αυτό…

Είναι σαν μεγαλώνοντας, μεγαλώνοντας πολύ, να μεγαλώνει κι η ανάγκη της γυναίκας για αγκαλιά, γι αυτό και να τυλίγεται σε ένα σάλι. Για να την βρει. Ίσως.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λέων Νικολάγιεβιτς Τολστόι

O παππούς είχε γεράσει πολύ. Τα πόδια του δεν τον πήγαιναν, τα μάτια του δεν έβλεπαν, τ’ αυτιά του δεν άκουγαν. Δόντια δεν είχε. Κι όταν έτρωγε, του χυνόταν το φαγητό.

O γιος του και η νύφη του δεν τον έβαζαν πια μαζί τους στο τραπέζι, αλλά του ’διναν να φάει πάνω στη μεγάλη χτιστή χωριάτικη θερμάστρα όπου πλάγιαζε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσoστόμου Γ΄

Ἡ τρίτη ἡλικία, τὰ γηρατειά, εἶναι ἕνα πολὺ σημαντικὸ κεφάλαιο τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Βέβαια τὸ γῆρας εἶναι μιὰ βιολογικὴ-φυσικὴ πορεία τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Ὅλοι θὰ διέλθουμε αὐτὸ τὸ στάδιο. Ὡστόσο δὲν εἶναι μόνον θέμα βιολογικό. Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ ἔχει καὶ τὴν πνευματική του διάσταση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τοῦ Φιλοκτήμονα Χ. Φάκα

Ἡ φράση: «Δῶσε χαρά στά γηρατειά, στίς ρίζες τῆς ζωῆς σου» εἶχε διατυπωθεῖ ὡς σύνθημα ἀπό τήν Ἑλλαδική Ἐκκλησία πρίν ἀπό κάμποσα χρόνια, ὅταν εἶχε ἀφιερωθεῖ μιά συγκεκριμένη χρονιά στούς ἀνθρώπους τῆς τρίτης ἡλικίας.

Ἐπειδή τό θέμα τῆς συμπεριφορᾶς μας πρός τούς ἡλικιωμένους χαρακτηρίζεται γιά τήν διαχρονική του ἐπικαιρότητα καί τόν διαρκή προβληματισμό πού προκαλεῖ καί ἀπασχολεῖ ὄχι μόνο κορυφαῖα πνευματικά ἀναστήματα, ἀλλά καί ὅλους μας, θά διατυπώσουμε ὁρισμένες σκέψεις γι’ αὐτό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΓΕΡΑΣΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

Ἀσπασία Κακούρη

Ἐδῶ καί χρόνια στή σιωπή τῆς νύχτας καί στή σιγαλιά
ἄκουγες βήματα νά πλησιάζουνε σιγά-σιγά μά σταθερά
κι ἤξερες πώς ὅπου νἆναι φθάνουν τά γεράματα
εἶναι κοντά, πολύ κοντά.

Τώρα, πιά, ἦρθαν.
Νοιώθεις τό σῶμα σου νά σέ πονᾶ,
ἡ ἀντοχή σου λιγοστεύει καί σέ ξεπερνᾶ,
ἡ μνήμη σου γεμίζει ἀπό κενά
κι ὁ φόβος τοῦ χειρότερου τήν πόρτα σου χτυπᾶ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ανέκαθεν ο θεσμός της οικογένειας για τον λαό μας ήταν και είναι πολύ ισχυρός -ιερός θα ήταν η καταλληλότερη έκφραση…

Οι παλαιότεροι από εμάς είχαν ξεχωριστή θεότητα, την Εστία, την οποία και λάτρευαν και την είχαν τοποθετήσει ως προστάτιδα της οικογένειας.

Μέσα σε αυτήν, βασικά μέλη και αναπόσπαστα κομμάτια είναι ο παππούς και η γιαγιά.

Είναι τα άτομα των οποίων η συνέχεια είμαστε εμείς οι ίδιοι, είναι αυτοί που, σε πολλές περιπτώσεις, μας έχουν δώσει το όνομά τους.

Και περίμεναν τη στιγμή αυτή μια ολόκληρη ζωή. Μας πρόσεχαν σε μικρή ηλικία όταν δούλευαν οι γονείς μας, μας μάλωναν όταν δεν τρώγαμε το φαγητό που δεν μας άρεσε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ήταν πρωί, περίπου 8:30 π.μ., όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο.

Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00 π.μ. Η νοσοκόμα τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και, επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη, αποφάσισε να δει τη πληγή Tου. Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα.

Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό, αλλά ότι έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με την σύζυγό του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι