You are currently browsing the tag archive for the ‘Σ. ΔΟΥΦΕΞΗ’ tag.

Δροσιὲς

Δροσιὲς καὶ μύρα φέρνει τ’ ἀγέρι, δροσοσταλίδες κυλοῦν στὴ φτέρι.
Κρούσταλλα, γῦρο νερά, ποὺ τρέχουν, κορνίζα πράσινη τὴν χλόη ἔχουν.

Δροσιὲς καὶ μύρα φέρνει τ’ ἀγέρι· σὰν τί νὰ λέγῃ, τάχα ποιός ξέρει;
Κάτι ἀκούω στὴν ἐξοχὴ νὰ ψιθυρίζῃ μιὰ προσευχή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ἡ Πατρίδα μας» Ἀνδρέας Καρκαβίτσας (Διασκευὴ)

Ἤμην δώδεκα ἐτῶν, ὅταν ἠσθένησα ἀπὸ βαρεῖαν ἀσθένειαν. Ἀφοῦ ἐθεραπεύθην, ὁ πατήρ μου μὲ ἔστειλεν εἰς ἓν χωρίον τῆς Χαλκιδικῆς, ὅπου ἔμενε μία θεία μου, διὰ νὰ ἀναλάβω.

Ἦτο Ἀπρίλιος. Ἐντύπωσιν μοῦ ἔκαμεν, ὅτι τὸ χωρίον εἶχε πολλὰς μορέας, περισσοτέρας ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα δένδρα

Τὴν πρωΐαν, ὅταν ἐξύπνησα, ἤκουσα τὴν θείαν μου νὰ λέγῃ:

-Πηγαίνετε τώρα νὰ μαζέψετε μουρόφυλλα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γεώργιος Δροσίνης «Φευγᾶτα χελιδόνια»

Πρωτοβρόχι 

Τὸ καλοκαίρι ἔχει τὶς χάρες του·

ποιός τὶς ἀρνιέται, ποιός λέγει «ὄχι»;

Μὰ κάποιες χάρες ἔχει ξέχωρες

τοῦ Ἁϊ Δημητριοῦ τὸ πρωτοβρόχι.

***

Τὰ πεῦκα ἀπ’ τὴν βροχὴ δροσόλουστα

μοσκοβολοῦν σὰ θυμιατήρια.

Νερὸ γεμᾶτα τὰ χλωράγκαθα

γίνονται τῶν πουλιῶν ποτήρια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΛΑΜΠΕΙ1

Κωστῆς Παλαμᾶς

Ὁ κόσμος λάμπει τὴν ὥρα τούτη

σὰν ἕνα ἀστέρι σκορπᾷ ἕνα χέρι.

Βουνὰ καὶ κάμποι, χάδια καὶ πλούτη

δένδρα, νερὰ κι ἡ γῆ φορᾷ

γιορτάζουν πάλι, σὰ μιὰ πορφύρα.

καθὼς προβάλλει Ζωῆς πλημμύρα

τὸ καλοκαίρι, τὸ καλοκαίρι,

Θεοῦ χαρά!, Θεοῦ χαρά!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ελαιογραφία του Α. Γεωργιάδη, 1960, αρ.κατ: 8151 Από:anthoulaki.blogspot.gr

Τὸ φίλημα

Εἰς τὸ Μανιάκι, ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ λόφου, ἐκ τῶν τριακοσίων μαχητῶν δὲν ἀπέμεινεν οὔτε ἕνας ζωντανός.

Ὁ ἥλιος, προβάλλων ἀπὸ τὰς χιόνας τῶν βουνῶν, τοὺς ἐχαιρέτισεν ὀρθίους ὅλους, ἐφώτισε τὰς λευκὰς φουστανέλλας, ἐχάϊδευσε τὰς μαύρας κόμας των, ἀπήστραψεν εἰς τοὺς φλογεροὺς των ὀφθαλμούς, ἐχρύσωσε τῶν ἀρμάτων των τὰς λαβάς.

Καὶ τώρα, δύων ἐκεῖ κάτω μέσα εἰς τὸ πέλαγος, τοὺς ἀποχαιρετίζει λυπημένος νεκρούς, σκορπισμένους ἐπάνω εἰς τὸ χῶμα, καὶ χάνεται ἀργὰ – ἀργά, ὡς μέγα κλειόμενον ἐρυθρὸν ὄμμα, ὅπερ σβῆνον θέλει ἀκόμη νὰ ρίψῃ τελευταῖον βλέμμα πρὸς τοὺς γενναίους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ

—Πλησιάζει παιδί μου, ἡ μεγάλη τῆς Χριστιανοσύνης ἡμέρα ἡ 25 Δεκεμβρίου.

Οἱ Χριστιανοί, παιδί μου, ὄλοι θὰ ἑορτάσωμε καὶ πάλι τὴ γέννησι τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ ἔσωσε τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴ κακία, ποὺ ἐγέμισε ἐλπίδες τοὺς λαούς, ποὺ ἐχαροποίησε χαρὰ μεγάλη τὸν κόσμο.

Ὁ οὐρανὸς θὰ ἀντηχήσῃ μὲ τὸ τραγούδι τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ποιμένων, μὲ τὴ δοξολογία τῶν ἀνθρώπων:Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη,ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.

Τὸ χαριτωμένο θεϊκὸ ἀγοράκι μέσα στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μαννούλας του θὰ χαμογελάσῃ καὶ τὸ ἀνθηρὸ μάγουλό του θὰ σκάσῃ, ὡσὰν μπουμπουκάκι στὸν πρωϊνὸν ἥλιο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΚΑΠΛΑΝΗΣ
(Ἐκ τοὐ περιοδικοῦ «Ζωὴ τοῦ Παιδιοῦ» Διασκευὴ Θ. Μακροπούλου)

Ἀπὸ μικρὸς ὁ Ζώης Καπλάνης ὑπῆρξεν ἥρως τῆς ζωῆς. Θὰ ἦτο τεσσάρων ἐτῶν — ἐκεῖ πέραν εἰς τὸ χωρίον τῆς Ἠπείρου Γραμμένον — ὅταν ἀπέθανεν ἡ καλή του μήτηρ.

Τὸ θέαμα τῆς ἐξηπλωμένης ἀψύχου γυναικὸς ὁ Ζώης δὲν τὸ ἐλησμόνησε ποτέ.

Ὀλίγα ἔτη βραδύτερον ὁ πατήρ του ἐνυμφεύθη καὶ πάλιν. Δυστυχῶς ἡ μητρυιὰ δὲν συνεπάθησε καθόλου τὸ ξένον παιδί.

Δὲν παρῆλθε πολὺς καιρὸς καὶ νέα συμφορὰ ἐκτύπησε τὸν μικρὸν Ζώην:

Ἀπέθανε καὶ ὁ πατήρ του! Συνῆλθεν ὅμως ταχέως καὶ ἀπεφάσισε νὰ ἐργασθῇ, διὰ νὰ συντηρήσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν μητρυιάν, τὴν ὁποίαν δὲν ἤθελε νὰ ἐγκαταλείψῃ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ

«…Ἐγεννήθηκα κοντὰ στὴ θάλασσα. Νά την, γαλαζοπράσινη ἐκεῖ μακριὰ στὰ βράχια. Σ’ αὐτὴ ἐπερπάτησα, ἐκολύμβησα, ἔκλαψα. Πῶς νὰ μὴ τὴν ἀγαπῶ;»

Κοντὰ σ’ αὐτὴ ζοῦν οἱ ἰδικοί μου: Ἡ μητέρα μου, ποὺ μοῦ ἔδωσε τὸ γάλα. Ὁ πατέρας μου μὲ τὸ χαμόγελο στὸ στόμα. Τ’ ἀδέλφιά μου μὲ τὶς τρέλλες καὶ οἱ φίλοι μου καὶ οὶ σύντροφοί μου στὸ παίξιμο καὶ στὸ τραγούδι.

Ἐκεῖ κοντὰ στὴ θάλασσα εἶναι καὶ τὸ σχολεῖό μου ὅπου ἔμαθα τὰ πρῶτα γράμματα. Ἐκεῖ ἦτο ὁ σοφός μου διδάσκαλος. Τί μαθήματα! Τί παραμύθια! Τί τραγούδια μαζί του! Καὶ γέλια καὶ ἐκδρομὲς καὶ παιγνίδια. Δεύτερος πατέρας ἦταν γιὰ μᾶς.

Σ’ ἐκεῖνα τ’ ἀνοικτὰ παράθυρα ἐμαζευόμαστε στὸν χειμῶνα τὰ παιδιὰ καὶ ἐκοιτάζαμε τὴν βροχή, ποὺ ἐπλημμύριζε τὸ περιβόλι. Κι ἐκεῖνο τὸ περιβόλι τὸ εἴχαμε φυτέψει μὲ τὰ χέρια μας. Ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ παράθυρα ἔμπαινε τὴν ἄνοιξι ποτάμι ὁ ἥλιος καὶ ἔλουζε τὰ σγουρὰ κεφάλια τῶν παιδιῶν, τὰ θρανία, τὸν πίνακα, τὴν ἕδρα, ὅλη τὴν τάξι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΟ ΟΡΓΩΜΑ

Ὁ ἥλιος λάμπει ἐπάνω ἀπὸ τὰ βρεγμένα χωράφια.

Χαμογελάει ὡσὰν βασιλεύς, εὐχαριστημένος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους του. Τὰ φρεσκοπλυμένα πεῦκα δέχονται τὸ φῶς του μὲ πολλὴ χαρά. Στὴν ἄκρη ἀπὸ κάθε φύλλο των λάμπει καὶ ἀπὸ μιὰ δροσοσῖαλιά. Ἀγνάντια ἡ θάλασσα στέλλει τὴ μυρωμένη ἁλμύρα της, νὰ ἀνταμώσῃ τὸ μύρο τοῦ θυμαριοῦ.

Μέσα στὴν ἀπέραντη γαλήνη φλώρια καὶ καρδερῖνες καὶ σπίνοι δοκιμάζουν τὶς φωνοῦλές των σὲ νέους κελαδισμούς.

Καὶ πέρα στὰ πλάγια τὸ τσοπανόπουλο ἔβγαλε τὰ πρόβατα στὴ βοσκὴ καὶ παίζει τὴ φλογέρα του.

Ὁ κυρ – Πανάγος φθάνει μὲ τὸν ψαρῆ καὶ τὸ ντορῆ καὶ μὲ τ’ ἀλέτρι. Κρεμάει στὸ μεγάλο πεῦκο τὸ ταγάρι του μὲ τὸ μαῦρο ψωμί, τὸ τυρὶ καὶ τὴ ντομάτα καὶ ἀκουμπάει στὴ ρίζα του τὸ σταμνὶ μὲ τὸ νερὸ καὶ ὅλα τὰ χρειαζούμενα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΙ ΘΑ ΕΙΠΕΙ ΣΚΛΑΒΙΑ

—Φλώρια, καρδερῖνες, φλώριαααα!

—Πόσο τὶς δίνεις, βρὲ παιδί, τὶς καρδερῖνες;

—Ἑξήντα γρόσια, μπάρμπα. Ἑξήντα γρόσια, καὶ μ’ ἐγγύησι. Πάρε, ἀφέντη, νὰ σ’ ἐξυπνᾷ τὸ πρωΐ.

—Δὲν κάνει πενήντα γρόσια;

—Ἄν θέλῃς νὰ πάρῃς τὴ βραχνιασμένη…

—Βραχνιασμένη, ξεβραχνιασμένη δὲν μὲ πειράζει. Δῶσέ μου μία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι