You are currently browsing the tag archive for the ‘Πρωτοπρεσβύτερος Στέφανος Κ. Αναγνωστόπουλος’ tag.

Δύο πολὺ διδακτικὰ Θαύματα

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου

῞Ενας συγγενής μου μοῦ διηγήθηκε τὸ ἑξῆς περιστατικό:

Ἕνας φίλος του γιατρός, ὅταν ἦταν μικρός, ὅπως ὅλα τὰ παιδάκια, ποὺ γελᾶνε καὶ μετακινοῦνται ἄσκοπα μέσα στὸν Ναό, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν, ἔτσι κι αὐτός, μαζὶ μὲ ἕνα ξαδελφάκι του γελοῦσε καὶ πείραζε τὰ ἄλλα παιδάκια, πότε ἔτρεχε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πότε ἔτρεχε ἀπὸ κεῖ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου

Σὲ μία κωμόπολι τῆς Βορείου Ἑλλάδος ζοῦσε μία κοπέλα τυφλή, ὀνόματι Ἀσπασία. Ἦταν ὀρφανή, πολὺ φτωχὴ καὶ ἐγκαταλελειμμένη ἀπ᾿ ὅλους, γι᾿ αὐτὸ μεγάλωσε χωρὶς νὰ μπορέση νὰ μάθη γράμματα.

Ἦταν περίπου 18-20 ἐτῶν, ὅταν πέρασε κάποιος Ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφέρειας καὶ τὴν εἶδε, τὴν πῆρε μαζί του καὶ τὴν ἔβαλε στὴν Σχολὴ Τυφλῶν στὴν Θεσσαλονίκη καὶ ἔτσι ἔμαθε ἀνάγνωσι διὰ τῆς ἁφῆς κατὰ τὸ σύστημα τῶν τυφλῶν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προ πολλών ετών είχα ακούσει στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους για τον ευλαβή μοναχό Αβέρκιο. Ήταν ασκητικώτατος, ελεήμων, εργατικός, απέριττος, πράος.

Στις αγρυπνίες και τις Κυριακές εκκλησιάζετο πάντοτε στο Κυριακό. Συνήθιζε δε να στέκεται στο πίσω μέρος του Ναού, στο Νάρθηκα, με πολλή ευλάβεια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σὲ κάποια πόλι τῆς Πελοποννήσου, συναντήθηκα κάποτε μ᾿ ἕναν Χριστιανό, περίπου 32 ἐτῶν, ποὺ μοσχομύριζε κάτι σὰν δεντρολίβανο.

Καὶ ἡ ἔκπληξίς μου μεγάλωσε ἀκόμη περισσότερο, ὅταν ἄρχισε νὰ μοῦ μιλάη γιὰ τὴν Εὐχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», διαπιστώνοντας ὅτι ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο ἡ ἄρρητος εὐωδία τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Γιὰ τὸ κομποσχοίνι καὶ τὴν Εὐχὴ εἶχε μάθει πρὶν ἀπὸ χρόνια στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἀπὸ τότε τὴν ἔλεγε ἀσταμάτητα, μέρα-νύκτα, καὶ πολλὲς φορὲς χωρὶς διακοπὴ ἀκόμα καὶ τὶς νύκτες. Ἡ Εὐχὴ ἀναπληροῦσε καὶ τὶς φυσικὲς ἀνάγκες τοῦ ὕπνου του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Κ. Αναγνωστόπουλου

Σε κάποια πόλη της Πελοποννήσου, συναντήθηκα κάποτε με έναν χριστιανό, περίπου 32 ετών, που μοσχομύριζε κάτι σαν δενδρολίβανο.

Και η έκπληξη μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο, όταν άρχισε να μου μιλάει για την Ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», διαπιστώνοντας ότι από το στόμα του εξήρχετο η άρρητος ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μητροπολίτου Χίου Παντελεήμονος Φωστίνη

Πρίν ἀπό πολλά χρόνια ζοῦσε σέ κάποιο χωριό τῆς πατρίδος μας ἕνας νέος, πού ἀπό μικρός εἶχε τόν πόθο νά γίνει ἀσκητής.

Ὑπῆρχαν ὅμως κάποιες δυσκολίες: Ἦταν ἀγράμματος, βραδύγλωσσος, λίγο βραδύνους καί μέ οἰκογενειακές ὑποχρεώσεις.

Ὅμως στήν ἡλικία τῶν 40 περίπου ἐτῶν μπόρεσε νά πραγματοποιήσει τή κρυφή του ἁγία ἐπιθυμία.

Ἔφυγε ἀπό τό χωριό του καί περιπλανώμενος ἀπό τόπου εἰς τόπο κατέληξε σέ ἕνα ἐρημονήσι, ὅπου βρῆκε ἕνα γέρο ἀσκητή πού τοῦ ἀνέπαυε τήν καρδιά καί ἔγινε ὑποτακτικός του.

Μέ ἔκπληξη λοιπόν παρατηροῦσε ὅτι: ὅταν προσευχόταν ὁ Γέροντάς του ἔλαμπε ὁλόκληρος, καί ἰδιαιτέρως ὅταν παρακλητικά καί μετά δακρύων ἔλεγε «Κύριε, ἐλέησόν με».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κάποτε ἕνας Ἱερεὺς μοῦ διηγήθηκε τὰ ἑξῆς.

Κάποιο βράδυ, πῆγε κάπως ἀργὰ στὴν Ἐκκλησία, γιατὶ εἶχε ξεχάσει κάτι, ποὺ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ τὸ πάρη.

Τὴν ξεκλείδωσε καὶ μπῆκε μέσα. Ἦταν σκοτεινά.

Ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη, τὴν ὁποία εἶχε ξεχάσει ἀνοιχτὴ (δὲν εἶχε τραβήξει τὴν κουρτίνα, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχαν καὶ βημόθυρα στὴν Πύλη), βλέπει ἕναν ἀστραφτερὸ Ἄγγελο μὲ ξίφος πύρινο στὸ χέρι, νὰ στέκεται δίπλα στὴν Ἁγία Τράπεζα!

Τρόμαξε τόσο πολύ, ποὺ τράπηκε σὲ φυγή!

Φοβήθηκε!…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΜΕΓΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ
Ἡ Εὐλογία τῆς φιλοξενίας*

Ὁ Ζῶν Θεὸς τῆς Ἀγάπης

Μιὰ μέρα, πέρασαν ἀπὸ τὴν καλύβα τοῦ Ὁσίου καὶ Μεγάλου Παϊσίου τρεῖς ἄνδρες κουρελῆδες. Φαίνονταν ἀξιοθρήνητοι καὶ καταφρονεμένοι.

– Περάστε, τοὺς εἶπε. Ἐλᾶτε νὰ μοιραστοῦμε τὰ λίγα παξιμάδια καὶ βρεγμένα κουκιὰ ποὺ ἔχω. Ἐλᾶτε, νὰ πλύνω τὰ πόδια Σας μὲ δροσερὸ νερὸ γιὰ νὰ ξεκουραστοῦν λίγο…

Ὁ Ὅσιος καὶ μεγάλος αὐτὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας ἔφερε ἀμέσως νερὸ καὶ ἄρχισε νὰ πλένη τὰ πόδια τῶν ἐπισκεπτῶν του, λέγοντας συγχρόνως λόγια πνευματικῆς οἰκοδομῆς πρὸς αὐτούς.

Ξαφνικὰ ὅμως τά ᾿χασε…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

.

Kάποτε ὁ παπα-Νικόλας ὁ Πλανᾶς, θυμιάτιζε τὴν ὥρα τῆς ἐνάτης ᾠδῆς, ὅταν ἔψαλλαν οἱ ἱεροψάλτες «τήν Τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ Ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ».

Πέρασε μπροστὰ ἀπὸ μία κυρία, ποὺ στεκόταν στὰ πλαϊνὰ στασίδια, καὶ δὲν τὴν θυμιάτισε.

Δὲν τὴν θυμιάτισε καθόλου, πέρασε ἀπλῶς δίπλα της.

Ὕστερα ἀπὸ δύο στασίδια ἦταν ἕνα ἄδειο.

Στάθηκε ἐκεῖ, τὸ θυμιάτισε πέντε-ἕξι φορὲς καὶ ἔφυγε.

Ὅταν τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία, πῆγε αὐτὴ ἡ κυρία καὶ τοῦ εἶπε:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι