You are currently browsing the tag archive for the ‘περιοδικό ΥΠΕΡ’ tag.

ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ
Δε λέω για τα φύλλα μου, για τα πυκνά κλαδιά μου,
τσοι κλώνους μου τσοι γυριστούς γή τον παχύν αέρα,
δε λέω για το μπόι μου, γιατί ψηλά δε φτάνω,
κι ουδ’ ο καρπός μου τρώγεται γή σε τραπέζι μπαίνει.

Μ’ αν χειμωνιάσει πρώιμα και βρέξει Οκτωβριάδες
και ξαναβρέξει δυο και τρεις και σύρουνε λαγκάδια
και κατεβούνε ποταμοί κι ανοίξουνε πασπάρια
και ποτιστούνε τ’ άγριγια και δροσερέψει ο τόπος,
ετοτεσά ‘νέ θέλετε, να ‘ρθείτε να με δείτε!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ1

Φωτογραφία & Κείμενο: Νίκος Ψιλάκης

Ένα γερασμένο προσκυνητάρι, ένα από τα χιλιάδες εκκλησάκια που συναντά κανείς στους ελληνικούς δρόμους.

Γερασμένο, λαβωμένο από τον χρόνο, ραγισμένο, με το καντήλι του σβηστό. Είναι χτισμένο κοντά στον Αλικιανό, λίγο πιο πάνω από το μνημείο των πεσόντων του Κερίτη.

Το φωτογράφισα. Όπως τόσα και τόσα απλά κι απέριττα δημιουργήματα της λαϊκής ψυχής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΝΑ ΕΓΓΙΣΩ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ

Ζωή Καρέλλη

Κύριε, συγχώρεσέ με που τόλμησα
να πάρω στα χέρια τον λόγο Σου.

Αφού δεν είμαι έτοιμος να παραδώσω
το αγαπητό σώμα, δεν μπορώ
να κρατήσω στα χέρια το πνεύμα
του σώματος, τα υπερούσια λόγια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

 Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο κόσμος και η ποίηση

Απλά πράγματα όλα.

Η τάξη τους είναι

φροντισμένη απ’ το χέρι σου.

Μια δέσμη από χρώματα

στο βάζο του χρόνου.

Άλλωστε τι θαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΚΥΔΩΝΙΑ.

Αφέντη, στο περβόλι σου κι αν βάλεις περβολάρη,

βάλε εμέ τη λυγερή να ‘ρίζω το περβόλι,

να βάνω μέλι στσι μηλιές, ζάχαρη στα κυδώνια,

για να περνούν οι γι-άρχοντες με τσι βασιλοπούλες

να λένε: «Ποιος τα μέλωνε;»

(ριζίτικο)

Κάθε που έμπαινα στο σπίτι του παππού μετρούσα τις αρμαθιές με τα κυδώνια, τα ρόγδια και τα πεπόνια τα χειμωνιάτικα που κρέμονταν στα δοκάρια του πόρτεγου, δεμένα με βούρλο και ψαθόχορτο.

Έμοιαζαν σαν μεγάλα πολύχρωμα μπουκέτα, ταιριασμένα πιτήδεια με το άγιο χέρι της γιαγιάς· «πρέπει ν’ αερίζονται για να κρατήσουν ως τον χειμώνα» μας έλεγε.

Το κελάρι με τα γεμάτα κρασοβάρελα ήταν χτισμένο πλάι στο πόρτεγο, ένας τοίχος τα χώριζε. Στη μια γωνιά τα βαρέλια, στην άλλη τα πιθάρια με τα μαγερέματα· φακές, φάβα, κουκιά, παστοφάσουλα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Αφίσα με απόσπασμα από το ποίημα “In Flanders Fields” που χρησιμοποιήθηκε στον Καναδά εκείνη την εποχή για την προώθηση ομολόγων του πολέμου.


Tον Μάιο του 1915 ένας Καναδός αντισυνταγματάρχης, ο McCrae, που υπηρετούσε στο δυτικό μέτωπο,γύρισε το κεφάλι του κι είδε χιλιάδες παπαρούνες να σκεπάζουν τον κάμπο της Φλάνδρας.

Δηλαδή το πεδίο της αιματηρής μάχης. Ανάμεσα στις κόκκινες παπαρούνες, ταπεινοί ξύλινοι σταυροί έδειχναν τον ανθρώπινο παραλογισμό. Και την αντίθεση: η χαρά της ζωής δίπλα στο πένθος του θανάτου.

Οι παπαρούνες φύτρωναν πάνω στους τάφους. Μόλις την προηγούμενη μέρα είχε πέσει νεκρός ένα φίλος του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

Θυμήθηκα τον Καζαντζάκη που ήθελε, λέει, να ήταν αετός να καμάρωνε την Κρήτη του από την κορφή του αέρα!

Έτσι νιώθεις, σαν αετός, όταν ανηφορίζεις στο εκκλησάκι της Αγιάς Κατερίνας στα ψηλώματα της Ανώπολης.

Χάνεται το βλέμμα στο πέλαγο, ζωντανεύουν στα μάτια σου χιλιάδες ταξίδια. Είναι σα ν’ αρμενίζουν ακόμη τα πλεούμενα του θρύλου. Μινωίτες, Βυζαντινοί, Σφακιανοί Καπεταναίοι από τα χρόνια της Τουρκιάς, ακόμη κι εκείνος ο ταξιδευτής του ονείρου, «ο Δάσκαλος ο Γιάννης»…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ

Φωτογραφίζει και επιλέγει η Έφη Ψιλάκη


Κοντά
στο σκουριασμένον ανεμόμυλο

Στο δροσερό σπιτάκι του περιβολιού

ανάμεσα στα καβάκια και τους ευκάλυπτους

κοντά στο σκουριασμένον ανεμόμυλο

κοντά στην κίτρινη δεξαμενή μ’ ένα χρυσόψαρο μονάχα

στο δροσερό σπιτάκι μυρίζοντας λυγαριά

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΒΑΡΚΑ.

Βάρκες……

Σε λίγο θαρθή

Η λυπημένη βροχή

Να ξεπλύνη τα λυρικά ονόματα

Και τα παιδικά σχέδια

Και τις θαλασσινές ανταύγειες

Από τις βάρκες του καλοκαιριού…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ


Ακόμη και φέτος, που οι βροχές ήταν λίγες, η κρητική φύση σκόρπισε απλόχερα τα χρώματα στην παλέτα της.

Ξέκλεψα λίγο χρόνο, ανηφόρισα στα ψηλώματα, εκεί που ο ήλιος ερωτοτροπεί με τις κουτσουνάδες.*

*Κουτσουνάδα: μήκων η ροιάς. Άνθος και βότανο, χορταρικό μοναδικό σε γεύση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι