You are currently browsing the tag archive for the ‘Νίκος Ψιλάκης’ tag.

Ο παπα Περοδασκαλάκης με το σήμαντρο της Σπιναλόγκας. Αυτό σήμαινε κάθε χρόνο την Ανάσταση.

Του Νίκου Ψιλάκη 

Ανάσταση στη Σπιναλόγκα, στα χρόνια που το όμορφο νησί του μεραμπελλιώτικου κόλπου φιλοξενούσε τους απόκληρους της ζωής, τους λεπρούς.

Καθώς ο παπά Χρύσανθος τελούσε την αναστάσιμη λειτουργία και τη συνήθη περιφορά των εξαπτέρυγων, οι πιστοί διέκριναν μέσα στο σκοτάδι την πλάτη του Χριστού!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φωτογραφία & Κείμενο: Νίκος Ψιλάκης

Πρόλαβα να τα δω μόνο μια φορά.
Άκουγα κάθε πρωί φωνές και τραγούδια· κάτι σαν εαρινή συμφωνία, σαν μελωδία μυστική, μα και σαν ατέρμων ύμνος στον έρωτα ξεχυνόταν μέσα από τα κλαδιά της κληματαριάς μου.

Κι ένα μεσημέρι, την ώρα που είχαν κοπάσει πια τα τραγούδια, σκαρφάλωσα για να δω τι συνέβαινε.

Δυο κοτσύφια είχαν διαλέξει την αυλή μου για να στήσουν το σπιτικό τους. Μια καλοχτισμένη φωλιά, φτιαγμένη με ξερόχορτα, ολοστρόγγυλη, ήταν κρυμμένη μέσα στο πυκνό φύλλωμα!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Νίκος Ψιλάκης

Δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς μπροστά στο μέγα θαύμα!

Ένα κρινάκι της άμμου, ένα μόνο, ξεκομμένο από την παρέα του σαν αγρίμι που ξεστράτισε και τώρα πια ροβολά στις πλαγιές ολομόναχο.

Υποκλίνομαι κι εγώ. Έτσι όπως υποκλίνεται κι ο κρίνος στον ήλιο. Ή στον πλάστη του, νομίζω.

Έχει γείρει τ’ άνθη μα δεν λυγίζει, ρουφάει τη ζωή, χορταίνει το φως, σκορπά τις λευκές πινελιές του στο ελληνικό καλοκαίρι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Νικόλας Σφυράκης (Καπετάν Φουρτούνας). Στη δική του αφήγηση βασίζεται το διήγημα.

Νίκος Ψιλάκης

Σπιναλογκίτικο περιστατικό μεταπλασμένο σε διήγημα.

Τον Καπετάν΄Φουρτούνα τον γνώρισα τον Γενάρη του 1981 και τον συνάντησα ξανά το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου. Τη δεύτερη φορά κρατούσα κάτι γράμματα λεπρών που είχαν πέσει τότε στα χέρια μου.

Τους ήξερε, όλους τους ήξερε με τα μικρά τους ονόματα και με τις μικρές ιστορίες τους· αληθινό αρχείο μνήμης ο μπάρμπα Νικόλας, ολόκληρη η ανθρώπινη περιπέτεια ξεδιπλωνόταν μπροστά μου σαν άνοιγε το στόμα του.

Ήταν τότε 84 χρονών, κωπηλάτης της ζωής κι ας ήξερε πως έκανε πια τα τελευταία του δρομολόγια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νίκος Ψιλάκης

«Η Ανάσταση.

Ο Χριστός έχει διαρρήξει τις πύλες του Άδη και ανασύρει το γένος των ανθρώπων από το σκότος.

Το έκπληκτο ύφος του προπάτορα, το μαραμένο ζερβό χέρι του, αποτυπώνουν τη μεγάλη στιγμή σύμφωνα με τη μακρά βυζαντινή παράδοση.

Κι εδώ είναι ελάχιστο το χρώμα, υποταγμένο στο φως»

Στον μικρό ναό της Ανάληψης οι τοιχογραφίες αναδύονται μέσα από ένα ωχροκίτρινο φόντο που θυμίζει παλιωμένο λευκό, ξεχασμένο στην άχνη του χρόνου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νίκος Ψιλάκης

Είναι, ίσως, αυτό που μας λείπει. Τα χέρια της υφάντρας, τα χέρια του ράφτη, τα χέρια που πελεκούσαν κάποτε το ξύλο. Είναι η μαστοριά, το μεράκι, η τέχνη που συναντά την ανάγκη.

Θαύμασα τις σαΐτες, τα μιτόχτενα, τα φάδια και τα στημόνια, άκουσα πάλι την ξεχασμένη ορολογία του αργαλειού (αργαστήρι το λέγαμε στην Κρήτη), άκουσα τη φωνή της μνήμης να ψιθυρίζει την «Ανυφαντού» με τις κλωστές που κομποδέσανε και μπερδέψανε στο χτένι (αξέχαστος κι ανεπανάληπτος ο νίκος Ξυλούρης…) φωτογράφισα τα χρώματα που λάμπανε στο φως.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νίκος Ψιλάκης

Κι όμως… Η άνοιξη είναι εδώ! Με τα καλούδια της, με τα πλουμίδια της, με τα χρώματά της.

Κόκκινο της φωτιάς και της παπαρούνας, κόκκινο της πασχαλιάς και της ανεμώνης, κόκκινο της κρητικής κουτσουνάδας.

Σταματάς χωρίς να το σκεφτείς.

Κι όταν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος βλέπεις το φως να αναβλύζει από τη γη, όπως αναβλύζει το κάθε ταπεινό λουλουδάκι του τόπου μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%cf%85%cf%84%cf%89%ce%bd

Νίκος Ψιλάκης

Δεν ταξιδεύουν μόνον οι άνθρωποι. ούτε τα ζώα μόνο!

Το πιο συναρπαστικό ταξίδι στην ιστορία του κόσμου το έχουν κάμει τα φυτά. Δέντρα, θάμνοι, λουλούδια, όλα ταξιδεύουν.

Πότε μέσα σε κάποιο κούφιο καλογερικό μπαστούνι, πότε στ’αμπάρια των πλοίων, πότε στις τσέπες κάποιου ξελογιασμένου ταξιδιώτη.

Μόνο που σε κάποιες άλλες εποχές, πριν από τη μεγάλη έκρηξη της τεχνολογίας των μεταφορών, τα ταξίδια ήταν αργά, ήπια, λιγότερο επισφαλή από τα σημερινά, αυτά που μας κουβαλούνε τους ανεπιθύμητους επισκέπτες – ζουζούνια και σκαθάρια σαν το κόκκινο των φοινίκων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΧΑΜΟΜΗΛΙ1

Νίκος Ψιλάκης

Είναι να βλέπεις τέτοιες εικόνες και να θυμάσαι την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. δύσκολα μένει κανείς ασυγκίνητος μπροστά στα μικρά θαύματα που αναδύονται από τη γη και πλουτίζουν τις αισθήσεις μας.

Χρώματα κι αρώματα συνωστίζονται, ακόμη και το πιο μικρό γέννημα μοχτεί να δηλώσει την παρουσία του, ακόμη κι η πιο ταπεινή μορφή ζωής κουβαλά την προίκα της στους αιώνες των αιώνων.

Είναι να τις χαίρεσαι τούτες τις μικρές αστικές εξορμήσεις. Άνθρωποι ώριμοι, με τη σοφία του χρόνου και τις μνήμες που γυρεύουν αφορμή να φουντώσουν, ξαναγίνονται παιδιά κάθε φορά που βρίσκονται μπροστά σε κάποιο ανθισμένο λιβάδι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΑ ΚΡΙΝΑ

Νίκος Ψιλάκης

Κάπως έτσι έρχεται κάθε χρόνο το Μεγαλοβδόμαδο.

Με τις λουλουδιασμένες αυλές να πλέκουν στεφάνια στην άνοιξη, με τα κρίνα να γίνονται άλλοτε παιγνίδι στα χέρια των παιδιών, άλλοτε σάλπιγγες στα στόματα των αγγέλων, κι άλλοτε περισσεύματα ψυχής που οδηγούνται στις εκκλησιές και στα ξωμονάστηρα.

Πλέκουν στεφάνια στον Εσταυρωμένο, απλώνουν το λευκό της αγνότητας δίπλα στα αναμμένα κεριά του πάθους και της Ανάστασης.

Τίποτα πιο απλό και πιο όμορφο από το να ακούς την καμπάνα της Μεγάλης Παναγιάς, της Πρωτοκλησιάς της Νεάπολης, και να βλέπεις σε μιαν άκρα της πλατείας μιαν αρχόντισσα φορτωμένη με κρίνα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι