You are currently browsing the tag archive for the ‘Νίκος Ψιλάκης’ tag.

Φωτογραφία & Κείμενο: Νίκος Ψιλάκης

Αχ αυτά τα μικρά ελληνικά εκκλησάκια! Με τα τρεμάμενα καντήλια, τις ανοικτές πόρτες και τις επιγραφές που χάρασσαν οι παλιοί στα ανώφλια.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, πρώτο μισό του Αυγούστου, ξαναπαίρνουν την αρχέγονη γαλήνη τους, σμίγουν τα θυμιάματα με τις μυρωδιές του γιασεμιού, του βασιλικού και του νυχτολούλουδου, αντηχούν οι ψαλμωδίες στους δρόμους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φωτογραφίες και κείμενο του Νίκου Ψιλάκη

Τα έργα του Θεού και τα έργα των ανθρώπων. Κομμένη λες με κάποια τεράστια σπάθα η πλαγιά του βουνού στο (σχεδόν εξωτικό) Αγιοφάραγγο.

Κάθετη η πλαγιά, χωρίς βλάστηση. Και δίπλα της ακριβώς η ανθρώπινη παρέμβαση. Ένας τρούλος που τον φωτίζουν οι αχνές ανοιξιάτικες ηλιαχτίδες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νίκος Ψιλάκης

100 γραμμ. από κάθε είδος οσπρίου που προτιμάμε (φασόλια, ρεβίθια, φακές, αρακά…)
2 ντομάτες ψιλοκομμένες
½ ματσάκι μαϊντανό ή άνηθο ψιλοκομμένο
1 κούπα κρίταμο
κρεμμύδι ψιλοκομμένο (φρέσκο ή ξερό)
αλάτι, πιπέρι
ελαιόλαδο
χυμό λεμονιού

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Του Νίκου Ψιλάκη

Εθιμο μοναδικό, όσο μοναδικός είναι και ο τόπος, όσο μοναδική είναι και η ιδιότυπη κοινωνία, αρμονική συνύπαρξη ποιμένων και ναυτικών. Τα «ζυμαρένια ανθρωπάκια του Αγίου Αντωνίου». Ή αλλιώς, τα ανθρωπόσχημα τάματα που σημάδεψαν γενιές και γενιές Σφακιανών.

Τόπος άγονος, γη ξερή, μα από τα σπλάχνα της προβάλλουν πότε κάποιες αρχαίες κολόνες, πότε όστρακα από σπασμένα κεραμικά, πότε απομεινάρια και μνήμες από μεγάλα πολεμικά γεγονότα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο παπα Περοδασκαλάκης με το σήμαντρο της Σπιναλόγκας. Αυτό σήμαινε κάθε χρόνο την Ανάσταση.

Του Νίκου Ψιλάκη 

Ανάσταση στη Σπιναλόγκα, στα χρόνια που το όμορφο νησί του μεραμπελλιώτικου κόλπου φιλοξενούσε τους απόκληρους της ζωής, τους λεπρούς.

Καθώς ο παπά Χρύσανθος τελούσε την αναστάσιμη λειτουργία και τη συνήθη περιφορά των εξαπτέρυγων, οι πιστοί διέκριναν μέσα στο σκοτάδι την πλάτη του Χριστού!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φωτογραφία & Κείμενο: Νίκος Ψιλάκης

Πρόλαβα να τα δω μόνο μια φορά.
Άκουγα κάθε πρωί φωνές και τραγούδια· κάτι σαν εαρινή συμφωνία, σαν μελωδία μυστική, μα και σαν ατέρμων ύμνος στον έρωτα ξεχυνόταν μέσα από τα κλαδιά της κληματαριάς μου.

Κι ένα μεσημέρι, την ώρα που είχαν κοπάσει πια τα τραγούδια, σκαρφάλωσα για να δω τι συνέβαινε.

Δυο κοτσύφια είχαν διαλέξει την αυλή μου για να στήσουν το σπιτικό τους. Μια καλοχτισμένη φωλιά, φτιαγμένη με ξερόχορτα, ολοστρόγγυλη, ήταν κρυμμένη μέσα στο πυκνό φύλλωμα!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Νίκος Ψιλάκης

Δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς μπροστά στο μέγα θαύμα!

Ένα κρινάκι της άμμου, ένα μόνο, ξεκομμένο από την παρέα του σαν αγρίμι που ξεστράτισε και τώρα πια ροβολά στις πλαγιές ολομόναχο.

Υποκλίνομαι κι εγώ. Έτσι όπως υποκλίνεται κι ο κρίνος στον ήλιο. Ή στον πλάστη του, νομίζω.

Έχει γείρει τ’ άνθη μα δεν λυγίζει, ρουφάει τη ζωή, χορταίνει το φως, σκορπά τις λευκές πινελιές του στο ελληνικό καλοκαίρι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Νικόλας Σφυράκης (Καπετάν Φουρτούνας). Στη δική του αφήγηση βασίζεται το διήγημα.

Νίκος Ψιλάκης

Σπιναλογκίτικο περιστατικό μεταπλασμένο σε διήγημα.

Τον Καπετάν΄Φουρτούνα τον γνώρισα τον Γενάρη του 1981 και τον συνάντησα ξανά το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου. Τη δεύτερη φορά κρατούσα κάτι γράμματα λεπρών που είχαν πέσει τότε στα χέρια μου.

Τους ήξερε, όλους τους ήξερε με τα μικρά τους ονόματα και με τις μικρές ιστορίες τους· αληθινό αρχείο μνήμης ο μπάρμπα Νικόλας, ολόκληρη η ανθρώπινη περιπέτεια ξεδιπλωνόταν μπροστά μου σαν άνοιγε το στόμα του.

Ήταν τότε 84 χρονών, κωπηλάτης της ζωής κι ας ήξερε πως έκανε πια τα τελευταία του δρομολόγια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νίκος Ψιλάκης

«Η Ανάσταση.

Ο Χριστός έχει διαρρήξει τις πύλες του Άδη και ανασύρει το γένος των ανθρώπων από το σκότος.

Το έκπληκτο ύφος του προπάτορα, το μαραμένο ζερβό χέρι του, αποτυπώνουν τη μεγάλη στιγμή σύμφωνα με τη μακρά βυζαντινή παράδοση.

Κι εδώ είναι ελάχιστο το χρώμα, υποταγμένο στο φως»

Στον μικρό ναό της Ανάληψης οι τοιχογραφίες αναδύονται μέσα από ένα ωχροκίτρινο φόντο που θυμίζει παλιωμένο λευκό, ξεχασμένο στην άχνη του χρόνου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νίκος Ψιλάκης

Είναι, ίσως, αυτό που μας λείπει. Τα χέρια της υφάντρας, τα χέρια του ράφτη, τα χέρια που πελεκούσαν κάποτε το ξύλο. Είναι η μαστοριά, το μεράκι, η τέχνη που συναντά την ανάγκη.

Θαύμασα τις σαΐτες, τα μιτόχτενα, τα φάδια και τα στημόνια, άκουσα πάλι την ξεχασμένη ορολογία του αργαλειού (αργαστήρι το λέγαμε στην Κρήτη), άκουσα τη φωνή της μνήμης να ψιθυρίζει την «Ανυφαντού» με τις κλωστές που κομποδέσανε και μπερδέψανε στο χτένι (αξέχαστος κι ανεπανάληπτος ο νίκος Ξυλούρης…) φωτογράφισα τα χρώματα που λάμπανε στο φως.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι