You are currently browsing the tag archive for the ‘Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος’ tag.

Νώντας Σκοπετέας

Η ψυχή μου πάντα γιόρταζε τέτοια μέρα …στο γαλήνεμα του Αγίου Δημητρίου ..θες γιατί είχαμε στο σπίτι γιορτή και λουλούδια ευωδιαστά στο μεγάλο τραπέζι ,θες γιατί η ενορία μας πανηγύριζε τον μυροβλήτη Άγιο καβαλάρη και όλοι οι δρόμοι γύρω της πλημμύριζαν με φωνές και αμέτρητες γνώριμες μορφές που πηγαινοέρχονταν από το μεσημέρι της παραμονής καταλήγοντας πάντα με ένα κερί μπροστά στην μεγάλη εικόνα …

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου

Πριν μερικά χρόνια είχε έρθει ένα παιδί στο Άγιον Όρος, Έλληνας, ο οποίος μεγάλωσε στο Θιβέτ. Αυτό το παιδί λεγόταν Γιώργος. Αυτός πήγε στο μοναστήρι της Σίμωνος Πέτρας, και εκεί έκανεν το πρώτο του θαύμα. Τι έκαμεν;

Στην τράπεζαν των μοναχών κινούσε τα πιάτα· χόρευαν τα πιάτα και τα μαχαίρια και τα πιρούνια. Ε, βέβαια, πρώτη φορά είδαν και οι μοναχοί τέτοιον πράγμα στο τραπέζιν τους. Τον περιμάζεψαν, αλλά αυτός επέμενε ότι αυτά τα κάνει με την δύναμιν του Θεού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Η ιεροσύνη δεν είναι ζήτημα της προσωπικής αγιότητας. Αν είναι άγιος ή αμαρτωλός, είναι δική του υπόθεση. Όταν τιμάς τον άγιο ιερέα, τιμάς όχι την ιεροσύνη, αλλά την αγιότητα.

Και όταν τιμάς οποιονδήποτε ιερέα, στο πρόσωπό του τιμάς την ιεροσύνη, και τιμώντας την ιεροσύνη, τιμάς τον Χριστό που είναι πηγή της Ιεροσύνης και Μέγας Πρωθιερεύς της Εκκλησίας.

Γι’αυτό και λέγεται σε μία από τις παρακλήσεις στη Θεία Λειτουργία: «Είσαι και Φέρων και ο Φερόμενος, ο Αποδόχος και ο Δότης, Χριστέ Κύριε ημών». Είναι ο Χριστός που τελεί τη λειτουργία και όχι ο ιερέας, Εκείνος φέρει και το δώρο και τον Εαυτό του, είναι και Δώρο και Δότης, τελεί τα πάντα σε όλους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Μέσα στην Εκκλησία ο πόνος δεν καταργείται αλλά αξιοποιείται, μεταμορφώνεται.Με την υπομονή μας, με την καρτερία μας, με την προσευχή μας, με τη συνεχή μνήμη του Θεού, αυτό το πικρό ποτήριο του πόνου γίνεται γλυκό ποτήρι της αθανασίας.

Γι’ αυτό ο πόνος δεν είναι πλέον για εμάς φόβος και τρόμος αλλά στάδιο αγώνα, άθλημα.

Όπως ο αθλητής τρέχει στο στάδιο και όταν πάρει το βραβείο ξεχνά τον κόπο και τις προπονήσεις, έτσι και ο αθλητής του Χριστού προσβλέποντας «στην μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι» και στα αιώνια αγαθά της Βασιλείας του Θεού ξεχνά την πικρότητα του πόνου και του θανάτου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι