You are currently browsing the tag archive for the ‘Μετάνοια’ tag.

π. Σπυρίδων Σκουτής

Σκόρπια κομμάτια παζλ, από διαφορετικές δυστυχώς εικόνες……Αυτό είμαστε.

Η κατάσταση στην Εκκλησία είναι τραγική. Βλέπουμε αυτές τις μέρες επισκόπους, κάποιους κληρικούς αλλά και λαϊκούς να μιλάνε για τη Θεία Κοινωνία αλλά κανείς δεν μιλάει για το Ιερό Μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κλειώ-Σταυρούλα Κουράση

Μιά βροχή, βροχούλα, ξέπλυνε, δρόσισε, ἀναζωογόνησε.

Τό ἴδιο καί ἡ βροχή τῆς μετάνοιας.

Ὅποιο καί ἄν εἶναι τό λάθος μας, ἡ ἀπροσεξία μας, τό σφᾶλμα μας, ἠθελημένα ἤ ἀπό ἀμέλεια, μικρό ἤ μεγάλο, κάποια ἀρνητική πράξη ἤ καί παράλειψη θετικῆς πράξης, ἡ βροχούλα τῆς μετάνοιας, σάν ζωογόνο μῦρο, θά ξεπλύνει τό κακό, καί θά μᾶς παρουσιάσει πάλι μέ καθαρό χιτώνα στόν Πατέρα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

Κάποτε, όπως μου διηγείτο στα παιδικά μου χρόνια ο παπα-Θόδωρος, ο ιερεύς που με βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τον παππού του, που ’ταν και αυτός ιερεύς με το όνομα παπα-Γιώργης, για να κοινωνήσει έναν άρρωστο.

Ετοιμάστηκε ο παππούς ιερεύς, παίρνοντας μαζί του τον εγγονό του, Θεόδωρο, για να κρατάει το φαναράκι αναμμένο και να πηγαίνει έτσι μπροστά.

Πήγε στην εκκλησία, πήρε το Άγιο Ποτήριο με τη Θεία Κοινωνία, αφού προηγουμένως φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε στους ώμους του τον αέρα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στήν Ἀλβανία γύρω στό 1920 ὑπῆρχε ἕνας νόµος, χαζός γιά κεῖνον πού τόν ἄκουγε στόν ἐλεύθερο κόσµο, ἔξυπνος γιά κεῖνον πού τόν θέσπισε:

«Ὅποιος βρεῖ τραγιάσκα καί τήν φορέσει, µπορεῖ νά ἀνέβει σέ ἐπιβατηγό πλοῖο καί νά φύγει ἐλεύθερος». Ἔτσι, ὁ κυρ-Ἠλίας κάπου οἰκονόµησε µία τραγιάσκα, τήν φόρεσε, ἀνέβηκε στό πλοῖο καί, ἐλεύθερος ἀπό τίς ἀλβανικές ἀρχές, ἔφτασε στόν Πειραιᾶ.

Ὁ κυρ-Ἠλίας ἤτανε δουλευταρᾶς καί νοικοκύρης ἄνθρωπος. Δέν σκόρπιζε τά πενιχρά του ἔσοδα, σκεπτόµενος ὅτι µιά δική του δουλειά θά ἦταν προτιµότερη ἀπό τό µεροδούλι. Ἤτανε καί φύση θρησκευόµενη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

π. Αντώνιος Ρωμαίος

Είναι αναντίρρητο, νομίζω, ότι η μοναχική ζωή ξεκινάει απο ένα βαθύ και συγκλονιστικό βίωμα μετανοίας, που στο ξεκίνημά του είναι ατελές. Αυτή η μετάνοια δεν είναι πάντοτε απότοκος μιας αμαρτωλής, βαριά αμαρτωλής κατάστασης.

Μπορεί να είναι και καρπός μιας θεϊκής ελλάμψεως και ενοράσεως χαρισματικής του ανθρωπίνου δράματος, της πτώσεως ΄΄εν τω Αδάμ΄΄ και της σωτηρίας του ανθρώπου ΄΄εν τω Χριστώ΄΄ και η προσωπική  μετάνοια για τα προσωπικά (συνειδητοποιημένα) αμαρτήματα να διογκώνεται, γιατί εντάσσεται μέσα σ’αυτή την χαρισματική και ενορατική συνειδητοποίηση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δεν είναι όλες οι στιγμές που περνούμε μαζί τέλειες…

πόσο θα ήθελα να ήταν…

όμως, όταν συμβεί να παραφερθώ, όταν ο κόπος με κάνει να χάσω το χαμόγελο και την γλυκειά απαλάδα της φωνής…

όταν ακούσεις από εμένα μια παρατήρηση και ένα μάλωμα που, ίσως, σταθούν σαν αγκάθι στην ευαίσθητη ψυχούλα σου…

τότε θέλω να σου πω ένα μεγάλο “συγγνώμη”, παιδί μου….

θέλω να σου το πω… και σου το λέω

δεν με μειώνει στα μάτια σου, το βλέπω ότι με ανυψώνει, ότι καθησυχάζει την ανησυχία σου και χτίζει πιο δυνατούς δεσμούς επικοινωνίας μαζί σου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι