You are currently browsing the tag archive for the ‘Κώστας Παναγόπουλος’ tag.

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

«Μου εδιηγείτο ο παππούς» λέει κάποτε σε μία ομιλία του ο μακάριος Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός [φώτο], αναφερόμενος σε μία διήγηση του πολυαγαπημένου Γέροντα του, Ιωσήφ του Ησυχαστού, «που πήγαινε στα Καυσοκαλύβια να μάθει εργόχειρο κι είχε εκεί κάτι γεροντάκια που δεν ήξεραν καν το λάδι, ότι, δηλαδή, γίνεται κατάλυσις ελαίου!».

«Ήταν ασκητές» μεταφέρει τη διηγήση ο Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, «και σιγά σιγά τους έπεισαν κάθε Σαββατοκύριακο να βάζουν από μία κουταλιά λάδι, διότι τα φαγητά ήταν τέσσερα: φακές, ρεβίθια, φασόλια και κουκιά. Αυτά ήταν, δεν ήταν τίποτε άλλο. Και κάθε εβδομάδα είχαν ένα είδος από αυτό το φαγητό και το Σαββατοκύριακο έβαζαν και μία κουταλιά λάδι».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Το να δίνεις, ξέροντας πως θα σου μείνουν λίγα ή ελάχιστα ή τίποτα.

Ο Στιούαρτ ο κηπουρός έδινε σε όσους το ζητούσαν μέχρι να αδειάσει η τσέπη του, μέχρι να μην έχει ούτε να βγάλει τη μέρα του.

Το είχε δει ένας φίλος του, ότι, πράγματι, το έκανε. Άδειαζε μέχρι να αδειάσει, χωρίς αύριο για την τσέπη του. Κι έτσι, με απορία, μια μέρα ρώτησε, με θάρρος, τον Στιούαρτ:

«Πως είναι να δίνεις, ξέροντας πως ύστερα δεν έχεις τίποτα; Ξέροντας, έστω, για μία στιγμή, πως δε θα έχεις τίποτα μέχρι να ξαναβρείς λεφτά;».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Η Ελλάδα ταπεινώνεται γιατί έχει να δοξαστεί. Τώρα, όμως, περνάμε την ταπείνωση και έχουμε μείνει με λιγότερα. Είναι η ώρα της Πίστης που η Ελλάδα θα την έχει ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα, έτσι για ομορφιά.

«Κοίταξε» λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σε κάποια επιστολή του, «ο άνθρωπος κρατάει το μπαστούνι. Και το μπαστούνι στηρίζει τον άνθρωπο. Μερικοί, βέβαια, το κρατούν για ομορφιά. Μα, οι πιο πολλοί το έχουν για στήριγμα στον δύσκολο δρόμο τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Σε άνθρωπο που κλαίει, που κομπιάζει, που βουρκώνει όταν κάτι μαρτυρεί, δεν μπορείς να του αρνηθείς την ειλικρίνεια του. Το κλάμα βγαίνει μάρτυρας της αγαθής προαίρεσής του.

Κλαίγοντας, έχοντας πάει στη Μακεδονία, έλεγε ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, τα παρακάτω λόγια [Ιούνιος, 2007]:

«Στον χώρο της ελληνικής Μακεδονίας, ο οποίος είναι ποτισμένος από τα αίματα αυτών των ηρώων, αυτών των Μαρτύρων, που εθυσίασαν και τη ζωή τους ακόμη για να είμαστε εμείς ελεύθεροι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Είχε συννεφιά. Ένα ξανθό αγοράκι κρατούσε μία ομπρέλα προκαταβολικά. «Μαμά» της λέει, «ξέρεις τι είναι ο ομορφότερος τόπος;».

«Τι, παιδί μου;».

«Να τρώμε πατατάκια και να βλέπουμε αγώνα».

Γέλασε η μαμά. Τι, να κάνει;

Στην πραγματικότητα, θα είχε φωτιστεί το παιδάκι, σαν άγιο κι αγγελάκι που ήταν, να περιγράψει τον Παράδεισο έτσι παιδικά, τόσο απλά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Είναι 10 Ιανουαρίου. Οι πάντες έχουν ξεστολίσει. Κάποιοι, όμως, επιμένουν. Όπως επιμένουν τα κάστρα στους εχθρούς.

Σε αυτούς τους καιρούς, δε βρίσκεις κάτι να επιμένει και να επιμένει – δε βρίσκεις φυσαρμόνικες να τρίζουν στο Σι.

Η Μακεδονία είναι Ελληνική.

Να επιμένει και να επιμένει, όπως η γύφτισσα ζητιάνα στο σκαλί. Δε βρίσκεις φυσαρμόνικες να τρίζουν στο Εσύ. Ό,τι, δηλαδή, κάποιοι σκοτώθηκαν αυτοπροαίρετα, ώστε Εσύ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Έχουμε χρέος εισπνοής και εκπνοής, ένα χρέος σε τούτο το φύσημα: το πούπουλο μιας Πόλης ψηλά να κρατάμε. Πρέπει να πειστούμε και να πείσουμε ότι η Πόλη είναι πούπουλο ελαφρύ, που θέλει από εμάς να το φυσάμε από κάτω του.

Φύσα ψυχή και θα έρθει η στιγμή. Πείσου ψυχή. Η Πόλη όλο λες πως αργεί, μα κι εσύ το πρωί άλλα λες κι όλο κλαίς, μα η θλίψη το βράδυ σου ξαναλέει αργεί, μα κι εσύ το πρωί, περιμένεις την Πόλη μια μέρα: ελεύθερη!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Νηστευτής ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. Κοκκαλιασμένον τον βλέπουμε κι εμείς να στέκεται δίπλα απ’ τον Χριστό σε όλους τους ορθόδοξους ναούς μας. Αλλά, κιόλας, τον βλέπουμε στο τέμπλο με τα γένια κουρασμένα και με κόμπους, σαν ανθρώπου που κοιμάται στις ερήμους και ζει με τις πέτρες μαξιλάρι του.

Αξεπέραστη η ζωή του Ιωάννου. Η εγκράτεια τόσο μεγάλη που εκπλήττονταν ακόμη και οι άγγελοι. Πιοτό δε δοκίμασε ποτέ του. Σίγουρα τρέφονταν ελάχιστα, έως καθόλου. Από φαί είχε να τρώει ακρίδες και «μέλι ἄγριον», λέει το Ευαγγέλιο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Στο ποίημα του Γεώργιου Βιζυηνού, «Ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος» (1882), ρωτάει το παιδάκι τη γιαγιά του: «Ἀπέθανε, γιαγιά;». Και η γιαγούλα απαντάει: «Ποτέ, παιδάκι μου, κοιμᾶται».

Το εγγονάκι επιμένει: «Και τώρα πια δεν ἠμπορεῖ  γιαγιάκα να ξυπνήση;». «Ὤ, βέβαια!» λέει εκείνη, «Καιρούς καιρούς, σηκώνει το κεφάλι, και βλεπ᾿ ἂν ἦρθεν ἡ στιγμή, πὄχει ὁ Θεός ὁρίσει».

«Πότε, γιαγιά μου, πότε;» ξαναρωτάει το εγγονάκι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Να γείρω, Θεέ μου, τη σκεπή μου, να κουβαλήσω το τζάκι στην αυλή μου, τρίγωνα και κάλαντα, ψυχή μου, να μού έφερνες τραγούδια και παιδιά.

Θα ακούσω παλαμάκια με χνούδια. Θα λένε γαλάζια τραγούδια. Θα μασάνε λουκουμάδες δυνατά. Άραγε, θα έρθουν τα παιδιά;

Τόσο άχρηστα τα πλούτη μου πια. Θα επενδύσω ένα σχέδιο ζάχαρης, ωσότου με προφθάσουν τα Χριστούγεννα – θα επενδύω κάθε μέρα σιωπηλά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι