You are currently browsing the tag archive for the ‘Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης’ tag.

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΧΡΥΣΗ

Χριστίνα Χατζάργυρου 3ο Λύκειο Καλαμαριάς (Πρώτο Βραβείο)

Μια αληθινή ιστορία από την Ανατολική Θράκη που αναφέρεται στις αρχές του 20ου αιώνα 1900-1922 σε ένα χωριό κοντά στην Αδριανούπολη.

Την ιστορία αυτή διηγήθηκε η γιαγιά Χρυσή Ζηλιασκοπούλου (ετών 75) και είναι αληθινή ιστορία της γιαγιάς της Αναστασίας. Η γιαγιά Χρυσή κατοικεί στο Θούριο- Διδυμότειχου- Έβρου και όλα τα παρακάτω τα διηγήθηκε στην εγγονή της Χριστίνα (ετών 15).

***

Που λες παιδί μ’ τα χρόνια τα παλιά κόσμους πολύ υπόφιρνι. Θα σι πω εγγόνα μ’ μια αληθινή ιστορία για τη γιαγιά μ’ την Αναστασία, απ’ του Αζατλί της Αδριανούπολης.

Τότες το Αζατλί λέγονταν Ελευθεροχώρι. Η γιαγιά μ’ η Αναστασία ήταν είκοσι χρονώ κι ήταν πολύ όμορφη. Ήταν η πιο όμορφ’ κοπέλα σόλα τα χωριά γύρου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΘΡΑΚΗ

ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Αύγουστος 1924…..

Ήτανε Αύγουστος του 1924 ο τελευταίος μήνας αυτού του ζεστού και κουραστικού καλοκαιριού κι ο καιρός άρχισε να δροσίζει λίγο.

Κόντευε Σεπτέμβριος, ερχόταν η κατάλληλη εποχή για την μετακόμιση των ανθρώπων από τη Β. Θράκη στην Μακεδονία.

Οι γονείς της μικρής Σταματίας, του μικρού Χρήστου, και πέντε ακόμη παιδιών όπως και πολλοί άλλοι γονείς είχαν μάθει την απόφαση των πολιτικών για την αλλαγή των συνόρων, δηλαδή ότι τα σύνορα θα τελείωναν στην Β. Μακεδονία κι είχαν προβλέψει ότι πρέπει να φύγουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:velonakaiklosti.blogspot.gr

(Θρακιώτικα παραμύθια μαθητών Δημοτικού σχολείου)

Αθηνά Μαχαίρα
4° Δημ. Σχολείο Θέρμης

Εκεί, στην «Τούμπα Μπαγλαρί», μια μικρή περιοχή της Ξάνθης. Η μικρή Πιπίνα κοιμόταν και ονειρευόταν. Και κάθε βράδυ σχεδόν το ίδιο όνειρο.

Ένα σμήνος από μικρές πυγολαμπίδες σχημάτιζαν στον σκοτεινό ουρανό ένα φωτεινό «Θ»(θήτα). Και οι μέρες περνούσαν, οι νύχτες έρχονταν και η μικρή Πιπίνα είχε γίνει κιόλας 12 χρονών κι ακόμη δεν μπορούσε να δώσει μια εξήγηση σ’ εκείνο το όνειρο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:en.wikipedia.org

ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Μαρία Χριστίνα Γεωργιτζίκη
4° Δημ. Σχολείο Θέρμης

Κοντιβι καλοκαιρ’ . Απού μέρις η πιθιράμ’ μι παραγγιλι ντη μ Παρασκ’ βι να πααίνου να ντη βοηθήσου στου φούρνισμα.

Του πουρνό ιτοίμασ’ κα ιγώ, ιτοίμασα κι του π’ δίμ, ‘ηνταν πιντέξ’ μηνώ, κι πήρα ντη στράτα για τση πιθιράσουμ’ του σπίτ’, που ήνταν στου σκουλιό ντου μαχαλά.

Μόλις είχι σ’κουθεί ου ήλιος κανά μπόι, όταν έφτασαμι στου σπίτ’. Η πιθιράμ’ ε’ιχι ζ’μώσι απ’ του πουρνό κι τα ψουμιά ήνταν ετ’ μα στη πνακουτή.

Ερλέχτσα ντου μικρό στου χαγιάτ’ , απάν’ στη ψάθα, ντου στέριουσα μη τρεις μαξ’ λάρις στα ντραμπαζάνια κι ντ’άφ’κα ικεί να κάνου ντη δ’λειάμ’ γιατί ήνταν πουλύ γιαβάσκους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:www.empros.gr

Χρήστος Τασιούδης
25° Δημ. Σχολείο Θεσ/νικης

Χριστουγεννιάτικα έθιμα : Μια φορά και έναν καιρό, όταν ζούσε ο προπάππος μου και η μαμά μου ήταν μικρό παιδάκι, στην ηλικία τη δικιά μου, τα Χριστούγεννα ήταν πάντα χιονισμένα.

Μόλις κλείνανε τα σχολεία για τις γιορτές των Χριστουγέννων, η μαμά μου πήγαινε στο χωριό του προπάππου μου.

Εκεί μαζεύονταν όλη η οικογένεια, δηλαδή όλα τα παιδιά και τα εγγόνια του προπάππου μου για να περάσουν μαζί τις γιορτές.

Το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων, ο προπάππους μου μαζί με τους γαμπρούς του (γιο δεν είχε), άρχιζαν από νωρίς το σφάξιμο του γουρουνιού.

Ένα έθιμο που ακόμα και σήμερα γίνεται σε πολλά θρακιώτικα χωριά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έργο του Νικόλαου Γύζη «παππούς και εγγονός»

ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Ο παππούς μου Δημήτρης γεννήθηκε στις 17/06/1943. τότε στη Θράκη είχαν έρθει οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί και ήθελαν να την κάνουν δική τους. Γινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος.

Το 1944 ο πόλεμος αυτός τελείωσε. Όμως τα βάσανα για τον θρακιώτικο λαό συνεχίστηκαν, γιατί αμέσως μετά άρχισε ο Εμφύλιος πόλεμος. Σ’ αυτόν τον πόλεμο οι Έλληνες, όπως μου είπε ο παππούς μου, μάλωναν μεταξύ τους.

Δεν υπήρχε δημοκρατία όπως τώρα και έτσι όταν κάποιος δεν συμφωνούσε με αυτούς που ήταν στην εξουσία γινόταν εμφύλιος πόλεμος. Ο προπάππος μου ο Βασίλης, δηλαδή ο πατέρας του παππού μου Δημήτρη, ήταν αντίθετος με αυτούς που είχαν την εξουσία.

Έτσι ήρθα οι αντάρτες από τα βουνά και τον πήραν μαζί με άλλους άντρες για να πολεμούνε το 1947. μετά από λίγο καιρό όμως, έκλεισαν τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι