You are currently browsing the tag archive for the ‘ΕΛΑΦΟΣ’ tag.

Ἔρριξα ἕνα περιφρονητικό βλέμμα στό πεζοδρόμιο τοῦ γείτονα. Γεμάτο χῶμα, ξερά φύλλα, πεταμένα χαρτάκια, σβησμένες γόπες.

Κι ὕστερα μέ κρυφό καμάρι γύρισα στό δικό μου, καθαρό, φρεσκοσκουπισμένο, νοικοκυρεμένο. Πόση διαφορά!

«Καθένας κάνει τίς ἐπιλογές του», σκέφτηκα. «Δέν μπορῶ νά τόν κάνω μέ τό ζόρι νοικοκύρη». Μάζεψα τήν σκούπα καί τό φαράσι μέ ἱδρωμένο τό μέτωπο ἀλλά μέ τήν συνείδησι ἥσυχη.

Λίγη ὥρα ἀργότερα ἕνα ἐλαφρύ καλοκαιρινό βοριαδάκι ἔφερε τά πάνω κάτω!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ἅγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος

Ὁ Ἐκκλησιασμός

«Ὅπως εἶναι τά λιμάνια γιά τούς ταξιδεύοντας στά πελάγη, ἔτσι εἶναι στημένες στίς πόλεις ἀπό τόν Θεό οἱ ἐκκλησίες, ὥστε, καταφεύγοντας ἐκεῖ, νά ἡσυχάζουμε ἀπό τήν ζάλη τῶν βιωτικῶν πραγμάτων μέ τήν ψυχική γαλήνη μας.

Λιμάνι τῶν ψυχῶν εἶναι ἡ ἐκκλησία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ὅσιος Θεόδωρος Ἐδέσσης

Δικαιολογημένα ἡ ἀγάπη ὀνομάστηκε μητρόπολη τῶν ἀρετῶν καί συγκεφαλαίωση τοῦ νόμου καί τῶν προφητῶν.

Ἄς καταβάλλομε λοιπόν κάθε κόπο μέχρις ὅτου ἐπιτύχομε τήν ἱερή ἀγάπη.

Μέ αὐτήν ἄς ἀποτινάξομε τήν τυραννία τῶν παθῶν καί ἄς ὑψωθοῦμε στούς οὐρανούς πετώντας μέ τά φτερά τῶν ἀρετῶν καί θά δοῦμε τό Θεό, ὅσο εἶναι δυνατόν στήν ἀνθρώπινη φύση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

† Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου

Κάποτε φοβερή τρικυμία ξέσπασε στή θάλασσα. Ἕνα καράβι ναυάγησε στόν ὠκεανό. Οἱ σειρῆνες χτυποῦσαν συνεχῶς δίδοντας τό σῆμα τοῦ συναγερμοῦ. Ἀγωνία καί πανικός κατέλαβε ὅλους τούς  ἐπιβάτες.

Ὁ κίνδυνος ἦταν προφανής καί ὁ θάνατος πολύ κοντά. Οἱ ἔντρομοι ταξιδιῶται ζοῦν τίς τελευταῖες τους στιγμές… Ἀνάμεσα σ’ αὐτό τό πανικόβλητο πλῆθος μόνον ἕνας μικρός πανω στό κατάστρωμα παίζει καί τραγουδᾶ ἀμέριμνος.

Ὁ μικρός ἔδειχνε νά μήν ἔχη ἐπαφή μέ τό περιβάλλον.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου

Ὁ προφήτης Ἠλίας πικραμένος ἀπό τό κῦμα τῆς ἁμαρτίας, ἀπό τήν ἐξάπλωση τῆς εἰδωλολατρίας, ἀπό τήν προδοσία τῶν ἀρχόντων πού ἐγκατέλειψαν τόν Θεό καί ὁδηγοῦσαν τόν λαό στήν εἰδωλολατρία, ἀπό τήν σήψη καί τήν κοινωνική διαφθορά, πικραμένος καί διωγμένος ἔφυγε μέσα στήν σπηλιά.

Καί ζώντας αὐτό τό παράπονο καί μέ τήν ὀργή στήν καρδιά γιά τά ὅσα συνέβαιναν, συνομίλησε μέ τόν Θεό, ὁ Ὁποῖος τοῦ εἶπε:

– Βγές ἀπό τήν σπηλιά σου καί ἀνέβα πάνω στήν κορυφή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είμαστε κουρασμένοι,

αλλά αν εργαζόμαστε για το καλό, για να βοηθήσουμε κάποιον

ίσως νοιώσουμε ότι δεν είμαστε και τόσο κουρασμένοι.

Αυτοί που αγαπάμε ίσως είναι μακριά,

αλλά αν τους έχουμε μέσα στην καρδιά μας;

Η καρδιά μας δεν είναι πάντα μαζί μας όπου κι αν πάμε;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

.

Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κλίμακος

(Λόγος Τριακοστός, Περί ἀγάπης, ἐλπίδος και πίστεως)

.

«…Πρέπει νὰ σημειώσης καὶ τοῦτο, ὡς ἀφωσιωμένε φίλε, ὅτι ἀφοῦ ἡ ψυχὴ σὰν ἄλλη ἔλαφος ἐξοντώση τὰ δηλητηριώδη ἑρπετὰ τῶν παθῶν, τότε «ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει πρὸς Κύριον» (πρβλ. Ψαλμ. πγ´ 3), διότι πληγώνεται σὰν μὲ δηλητήριο ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης.

Ἐκεῖνο ποὺ προξενεῖ ἡ πείνα εἶναι κάτι ποὺ δὲν φαίνεται καὶ δὲν ἐκδηλώνεται.

Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ προξενεῖ ἡ δίψα εἶναι κάτι τὸ ἔντονο καὶ φανερὸ ποὺ κάνει ἔκδηλο σὲ ὅλους τὸν ἐσωτερικὸ φλογισμό.

Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐπόθει τὸν Θεὸν ἔλεγε: «Ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεόν, τὸν ἰσχυρόν, τὸν ζῶντα» (Ψαλμ. μα´ 3).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΒΕΛΙΚΑ
Ἡ Βελίκα Τράϊκου ὑπῆρξε μιά δασκάλα, νεομάρτυς τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος.

Γεννημένη στό Γραδεμπόριο τό 1883, πεντάρφανη ἀπό μικρή μά προικισμένη μέ ἀδάμαστη θέληση, μέ τή βοήθεια φιλανθρώπων κατόρθωσε νά φοιτήσει στό Ἀνώτερο Παρθεναγωγεῖο Θεσσαλονίκης καί τό 1900 διορίστηκε δασκάλα στήν Καρατζόβα, στή φωλιά τῶν Κομιτατζήδων, ὅπου ρίχτηκε στήν ἀποστολή της μέ ἐνθουσιασμό.

Κι ὅταν τόν Αὔγουστο τοῦ 1901, καθώς ὁ Ἴων Δραγούμης κατευθύνονταν στό Μοναστήρι, πραγματοποιήθηκε στήν Μητρόπολη Θεσσαλονίκης μεγάλη σύσκεψη Ἑλλήνων πατριωτών, ἡ Βελίκα ἦταν παροῦσα κι ἔκανε τίς προτάσεις της:

Ὁπλίστε τούς χωρικούς!… Κι ὅταν ἐμεῖς προετοιμάσουμε τό ἔδαφος, ἀπό παντοῦ θ’ ἀνάψει ὁ ἀγώνας!…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε άκουσα φίλε να λες πως τα πάντα γλιστρούν τόσο γρήγορα μέσα από τα χέρια σου.

Ο χρόνος…

Οι καταστάσεις…

Οι ανθρώπινες σχέσεις…

Η δουλειά, η εργασία…

Τα όνειρά σου…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:gr.forwallpaper.com


Μια φορά κάποιος ζήτησε απ’ το Θεό ένα λουλούδι και μια πεταλούδα.

Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά του έδωσε ένα κάκτο και μια κάμπια.

Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο, δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.

Είπε μέσα του, λοιπόν ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους…

Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για πάντα φίλοι

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΩΝ

ραμμένα και πλεγμένα… εργόχειρα!

Αντέχουμε… για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα μας!

momyof6

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Αγοράζω Ελληνικά

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ