You are currently browsing the tag archive for the ‘Διμηνιαῖο Περιοδικό Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερρῶν καί Νιγρίτης’ tag.

Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός

Κείμενο*

Ἡμεῖς γάρ τό «Ἅγιος ὁ Θεός», ἐπί τοῦ Πατρός ἐκλαμβάνομεν, οὐκ αὐτῷ μόνῳ τό τῆς θεότητος ἀφορίζοντες ὄνομα, ἀλλά καί τόν Υἱόν εἰδότες καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· καί τό «Ἅγιος ἰσχυρός», ἐπί τοῦ Υἱοῦ τίθεμεν οὐκ ἀπαμφιεννύντες τῆς ἰσχύος τόν Πατέρα καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· καί τό «Ἅγιος ἀθάνατος» ἐπί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τάττομεν, οὐκ ἔξω τῆς ἀθανασίας τιθέντες τόν Πατέρα καί τόν Υἱόν, ἀλλ’ ἐφ’ ἑκάστης τῶν ὑποστάσεων πάσας τάς θεωνυμίας ἁπλῶς καί ἀπολύτως ἐκλαμβάνοντες καί τόν θεῖον ἀπόστολον ἐκμιμούμενοι φάσκοντα· «Ἡμῖν δέ εἷς Θεός, ὁ Πατήρ, ἐξ οὗ τά πάντα καί ἡμεῖς ἐξ αὐτοῦ, καί εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, δι’ οὗ τά πάντα καί ἡμεῖς ἐξ αὐτοῦ καί ἕν Πνεῦμα Ἅγιον, ἐν ᾧ τά πάντα καί ἡμεῖς ἐν αὐτῷ».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἕνας ἅγιος γέροντας εἶδε μιά μέρα μέ τά μάτια του κάποιον ἀδελφό νά πέφτει σέ βαρύ ἁμάρτημα, κι ὄχι μόνο δέν τόν κατέκρινε, ἀλλά ἔκλαψε καί εἶπε:

«Αὐτός ἔπεσε σήμερα κι ἐγώ ἐξάπαντος αὔριο.

Κι αὐτός μέν χωρίς ἄλλο θά μετανοήσει, ἐνῶ ἐγώ δέν εἶμαι βέβαιος γι’ αὐτό».

Ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ πύλη τ’ οὐρανοῦ, συνήθιζε νά λέει ὁ παραπάνω ἀββᾶς Ἰωάννης.

Διά μέσου αὐτῆς μπῆκαν οἱ Πατέρες μας στήν πόλη τοῦ Θεοῦ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ἀσπασία Κακούρη

Τ’ ἀκοῦς; θά εἶναι σπίτι, λοιπόν,
μ’ ὅ,τι γλυκό κι ἀληθινό αὐτό σημαίνει,
μ’ ἕνα πατέρα νοικοκύρη
στήν πόρτα νά σέ περιμένει.

«Ὁ ἀφορίσας σέ ἐκ κοιλίας μητρός
ὁ φύλακας ἄγγελός σου καί ὁδηγός
τώρα ὁλόκληρος μιά ἀγκαλιά νά ξαποστάσεις
καί μιά ἀγάπη ἀπέραντη νά ζεσταθεῖς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τῆς Λένας Παππᾶ

Τό παιδί ἔκλαιγε,
μέ τεντωμένο τό δάχτυλο ἔδειχνε πέρα·
ζητοῦσε
πότε τή θάλασσα ὅλη μέ τά καράβια της,
πότε τόν οὐρανό μέ τά φεγγάρια του,
-δέν ἤξερε τί ἀκριβῶς ἤθελε
Ἔκλαιγε, ἔκλαιγε.

Ὕστερα,
μ᾽ ἕνα μικρό ἄσπρο κοχύλι
εἶχε κιόλας ξεχάσει τά δάκρυά του
καί χαμογελοῦσε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΓΕΡΑΣΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

Ἀσπασία Κακούρη

Ἐδῶ καί χρόνια στή σιωπή τῆς νύχτας καί στή σιγαλιά
ἄκουγες βήματα νά πλησιάζουνε σιγά-σιγά μά σταθερά
κι ἤξερες πώς ὅπου νἆναι φθάνουν τά γεράματα
εἶναι κοντά, πολύ κοντά.

Τώρα, πιά, ἦρθαν.
Νοιώθεις τό σῶμα σου νά σέ πονᾶ,
ἡ ἀντοχή σου λιγοστεύει καί σέ ξεπερνᾶ,
ἡ μνήμη σου γεμίζει ἀπό κενά
κι ὁ φόβος τοῦ χειρότερου τήν πόρτα σου χτυπᾶ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πρόσφατα σχόλια

Μέλια στη Μια αγκαλιά
Ευτυχία Χατζηνικολάο… στη Μια αγκαλιά
ΝΙΚΟΣ.Θ στη Μια αγκαλιά
Ιωάννα Θ. στη Μια αγκαλιά
ΝΙΚΟΣ στη Μια αγκαλιά

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι