You are currently browsing the tag archive for the ‘αφιερωμένο στην μητέρα μου’ tag.

Όταν ήμουν μια σταλιά παιδί οι απορίες μου τις περισσότερες φορές δεν είχαν απαντήσεις. Το πατρικό μου, από την άλλη πλευρά, είχε έναν κήπο χαρά Θεού με κάθε λογής λουλούδια και δέντρα, ένας Παράδεισος στη γη.

Εκεί έπαιζα με τις ώρες με τον σκύλο μου τον Έκτορα. Το τι είχαν ακούσει τα αυτιά του, τώρα που το σκέφτομαι… μεγάλη η υπομονή του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μητέρα μου, καλή της ώρα εκεί ψηλά που αναπαύεται, είχε δύο αδυναμίες: την μοναχοκόρη της, δηλαδή εμένα, και τον κήπο της.

Η γειτονιά μοσχοβολούσε από τα γιασεμιά και το αγιόκλημα που αγκάλιζαν τον φράχτη του σπιτιού μας απ’ άκρη σε άκρη. Οι ανθισμένες αμυγδαλιές και όλα τα οπωροφόρα δέντρα σκέπαζαν το σπίτι μας με την ολάνθιστη ομορφιά τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην  μητέρα μου

-Τελειώνει το λαδάκι μου παιδί μου, μου είπες λίγο πριν «φύγεις».

-Μαμά δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

-Παιδάκι μου πόσο να ζήσω πια, μεγάλωσα, θέλω να ξεκουραστώ, να ανταμώσω τους δικούς μου, έχουμε τόσα να πούμε.

-Μαμά τι θα κάνω άμα φύγεις;

-Υπομονή μικρή μου μέχρι να ανταμώσουμε! Όμως πάντα θα είμαι κοντά σου και στις χαρές και στις λύπες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην μητέρα μου

Πάντα μου άρεσε να σε ακούω να μιλάς, τα λόγια σου ήταν απλά, κατανοητά, είχες το χάρισμα τα δυσάρεστα να τα κάνεις να φαίνονται όμορφα και να μην πονούν.

Κούρνιαζα δίπλα σου και ρουφούσα κάθε σου λέξη, έμαθα πολλά, μόνο που τότε σαν άγουρο παιδί που ήμουνα δεν καταλάβαινα το βαθύ νόημα, αλλά όσο μεγάλωνα συνειδητοποιούσα την αξία, της κάθε σου λέξης.

Από πολύ νωρίς έμαθα για το θάνατο, ήταν τότε που όλοι στη γειτονιά θρηνούσαν και μιλούσαν για τον χαμό ενός πολύ αγαπημένου ζευγαριού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 (αφιερωμένο στη μητέρα μου, που «γιορτάζει» σήμερα)

pink rose smiley

Η μητέρα μου καλή της ώρα, είχε μια συνήθεια. Κάθε φορά που έβγαινε να περπατήσει, πάντα επέστρεφε με τα χέρια γεμάτα.

Μάζευε κάθε πεταμένο φυτό που έβρισκε στο δρόμο ή σε κάποια σπασμένη γλάστρα με κατάξερο χώμα και το έφερνε στο σπίτι.

Το έβαζε σε ένα ποτηράκι με νερό «για να ξεδιψάσει» όπως έλεγε και μόλις φώτιζε ο Θεός τη μέρα το φύτευε και σε μια γλαστρούλα και περίμενε. Τόσο απλά!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην μητέρα μου

Ήμουν ένα μικρό 5χρονο ανέμελο παιδί, τότε που έμαθα με λόγια απλά, τι είναι ο θάνατος.

Ήταν τότε που η καλή μου φίλη η Στέλλα, «έχασε» τον αγαπημένο της πατέρα. Χρόνια παιδευόταν αυτός ο καλός άνθρωπος με την αρρώστεια και ξεκουράστηκε..

Καθόμουν σε ένα πεζούλι μουτρωμένη και αμίλητη, είχα θυμώσει μαζί της γιατί δεν ήθελε να παίξουμε.

Δεν καταλάβαινα πως ένιωθε, δεν γνώριζα…. και έμαθα!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

(αφιερωμένο στη μητέρα μου, καλή της ώρα, που «γιορτάζει» σήμερα)

Μεγάλη μέρα σήμερα, γιορτινή, το μυαλό μου τρέχει πίσω, στα χρόνια της ξενοιασιάς και της αθωότητας.

Τότε που ήμουν ένα μικρό ανέμελο κοριτσάκι με ροδοκόκκινα μάγουλα και σφιχτοπλεγμένες κοτσίδες και έσπαγα το κεφάλι μου, «τι δώρο να πάρω στη μαμά μου που γιορτάζει;».

Θα ρωτήσω την καλή μου τη γιαγιά σκέφτηκα, αυτή τα ξέρει όλα!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

vicenteromeroredondo1956-spanishfigurativepainter-tutt2527art25402528342529

Ξημέρωνε ο Θεός τη μέρα. Μια φθινοπωρινή μέρα του Οκτώβρη. Κυριακή.

Όλη την εβδομάδα υπέφερε, ήταν στις μέρες της, δύσκολη εγκυμοσύνη, το μωράκι της δεν κρατιόταν πια, ήθελε να δει το φως της μέρας.

Το προηγούμενο βράδυ δεν καλοκοιμήθηκε, πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού τους τελευταίους μήνες το κρεβάτι της ήταν μια πολυθρόνα.

Κι όμως, μάζεψε όσες δυνάμεις είχε και σηκώθηκε, ήθελε σήμερα να πάει στην εκκλησία. Στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην μητέρα μου καλή της ώρα

Τρέχουν τα χρόνια μαμά, «μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος» λέει ένας πολύ αγαπημένος στίχος.

Το αγαπούσες κι εσύ αυτό το παλιό τραγούδι!

Λες και ήταν χθες, τότε που πιασμένες σφιχτά από το χέρι, δίναμε την άγρια μάχη με το θάνατο που καραδοκούσε να σε πάρει.

Η μάχη ήταν άνιση αλλά είχες μάθει να αγωνίζεσαι μέχρι το τέλος!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


(αφιερωμένο στη μητέρα μου, καλή της ώρα, που «γιορτάζει» σήμερα)

pink rose smiley

Πριν από πολλά χρόνια τότε που ήμουν και εγώ μικρό παιδί, ανυπομονούσα να ξημερώσει ο Θεός αυτή τη μέρα.

Όλο το χρόνο μάζευα υπομονετικά μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί κάθε δραχμούλα και πενηνταράκι που «έπεφτε» στο μικρό μου το χεράκι.

Ο σκοπός ήταν ιερός, ήθελα να αγοράσω με τις οικονομίες μου ένα δώρο στην καλή μου τη μαμά για τη γιορτή της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι