You are currently browsing the tag archive for the ‘αφιερωμένο στην μητέρα μου’ tag.

αφιερωμένο στην  μητέρα μου

Ποτέ μου δεν περίμενα ότι ένα τόσο δα μικρό συρτάρι κομοδίνου, θα έκρυβε την πορεία μιας ολάκερης ζωής. Να το ανοίγεις και να ξεπηδούν μνήμες ολοζώντανες, στιγμές νοσταλγικές, ένας κόμπος στο λαιμό και μια θολούρα στα μάτια.

Πεθύμησα τη μυρωδιά σου μαμά, μου έλειψες, έχεις καιρό να έρθεις στα όνειρά μου και να με κανακέψεις και σε αναζήτησα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λένε πως όσο περνούν τα χρόνια το μυαλό θολώνει… λησμονεί.

Η καρδιά όμως με το πέρασμα του χρόνου πολλές φορές σε ξαφνιάζει, γιατί θυμάται και σου ξυπνά μνήμες που είχαν καταχωνιαστεί σε μια γωνιά του μυαλού σου.

Η μητέρα μου καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται, δεν έμαθε γράμματα. O πόλεμος και η καταστροφή του χωριού της από τους γερμανούς την άφησε στην πρώτη τάξη  του δημοτικού. Και εκείνη υπομονετικά, από μόνη της, έμαθε να διαβάζει, να γράφει και να κάνει με το μολυβάκι της αριθμητικές πράξεις… μέχρι τα γεράματά της…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην  μητέρα μου

Σε είδα στον ύπνο μου μαμά. Καθόσουν στην άκρη του κρεβατιού και περίμενες καρτερικά να ξυπνήσω. Μου είπες «καλημέρα» και φώτισε το δωμάτιο. Θεέ μου πόσο γαλήνιο ήταν το πρόσωπό σου!

Σε καλημέρισα και μετά, με βαριά καρδιά σε μάλωσα.

-Αχ βρε μαμά με τέτοια ζέστη πήρες τους δρόμους. Γιατί δεν περίμενες να δροσίσει λιγάκι;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην  μητέρα μου

Με ένα ποτήρι γάλα στο χέρι, ένα μπλοκ ζωγραφικής κάτω από τη μασχάλη, και με το μολύβι μου στο στόμα, βγήκα στην αυλή του ολάνθιστου κήπου μας που μοσχομύριζε από τις ευωδιές των λουλουδιών που είχαν σκαρφαλώσει στον φράχτη.

Ο κυρ- Φώτης που έπιαναν τα χέρια του μόλις είχε τελειώσει τα μερεμέτια και το βάψιμο. Κάθε χρόνο την άνοιξη το σπίτι μας ομόρφαινε, λες και έδιωχνε από πάνω του το γκρίζο του χειμώνα. Η φρεσκοβαμμένη κάτασπρη ξύλινη πόρτα μας, τράβηξε την προσοχή μου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όταν ήμουν μια σταλιά παιδί οι απορίες μου τις περισσότερες φορές δεν είχαν απαντήσεις. Το πατρικό μου, από την άλλη πλευρά, είχε έναν κήπο χαρά Θεού με κάθε λογής λουλούδια και δέντρα, ένας Παράδεισος στη γη.

Εκεί έπαιζα με τις ώρες με τον σκύλο μου τον Έκτορα. Το τι είχαν ακούσει τα αυτιά του, τώρα που το σκέφτομαι… μεγάλη η υπομονή του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μητέρα μου, καλή της ώρα εκεί ψηλά που αναπαύεται, είχε δύο αδυναμίες: την μοναχοκόρη της, δηλαδή εμένα, και τον κήπο της.

Η γειτονιά μοσχοβολούσε από τα γιασεμιά και το αγιόκλημα που αγκάλιζαν τον φράχτη του σπιτιού μας απ’ άκρη σε άκρη. Οι ανθισμένες αμυγδαλιές και όλα τα οπωροφόρα δέντρα σκέπαζαν το σπίτι μας με την ολάνθιστη ομορφιά τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην  μητέρα μου

-Τελειώνει το λαδάκι μου παιδί μου, μου είπες λίγο πριν «φύγεις».

-Μαμά δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

-Παιδάκι μου πόσο να ζήσω πια, μεγάλωσα, θέλω να ξεκουραστώ, να ανταμώσω τους δικούς μου, έχουμε τόσα να πούμε.

-Μαμά τι θα κάνω άμα φύγεις;

-Υπομονή μικρή μου μέχρι να ανταμώσουμε! Όμως πάντα θα είμαι κοντά σου και στις χαρές και στις λύπες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην μητέρα μου

Πάντα μου άρεσε να σε ακούω να μιλάς, τα λόγια σου ήταν απλά, κατανοητά, είχες το χάρισμα τα δυσάρεστα να τα κάνεις να φαίνονται όμορφα και να μην πονούν.

Κούρνιαζα δίπλα σου και ρουφούσα κάθε σου λέξη, έμαθα πολλά, μόνο που τότε σαν άγουρο παιδί που ήμουνα δεν καταλάβαινα το βαθύ νόημα, αλλά όσο μεγάλωνα συνειδητοποιούσα την αξία, της κάθε σου λέξης.

Από πολύ νωρίς έμαθα για το θάνατο, ήταν τότε που όλοι στη γειτονιά θρηνούσαν και μιλούσαν για τον χαμό ενός πολύ αγαπημένου ζευγαριού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 (αφιερωμένο στη μητέρα μου, που «γιορτάζει» σήμερα)

pink rose smiley

Η μητέρα μου καλή της ώρα, είχε μια συνήθεια. Κάθε φορά που έβγαινε να περπατήσει, πάντα επέστρεφε με τα χέρια γεμάτα.

Μάζευε κάθε πεταμένο φυτό που έβρισκε στο δρόμο ή σε κάποια σπασμένη γλάστρα με κατάξερο χώμα και το έφερνε στο σπίτι.

Το έβαζε σε ένα ποτηράκι με νερό «για να ξεδιψάσει» όπως έλεγε και μόλις φώτιζε ο Θεός τη μέρα το φύτευε και σε μια γλαστρούλα και περίμενε. Τόσο απλά!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην μητέρα μου

Ήμουν ένα μικρό 5χρονο ανέμελο παιδί, τότε που έμαθα με λόγια απλά, τι είναι ο θάνατος.

Ήταν τότε που η καλή μου φίλη η Στέλλα, «έχασε» τον αγαπημένο της πατέρα. Χρόνια παιδευόταν αυτός ο καλός άνθρωπος με την αρρώστεια και ξεκουράστηκε..

Καθόμουν σε ένα πεζούλι μουτρωμένη και αμίλητη, είχα θυμώσει μαζί της γιατί δεν ήθελε να παίξουμε.

Δεν καταλάβαινα πως ένιωθε, δεν γνώριζα…. και έμαθα!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι