You are currently browsing the tag archive for the ‘Άγιο Πάσχα’ tag.

Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης φωτογραφημένος ἀπὸ τὸν Γεώργιο Χατζόπουλο, τὸ 1908

Τοῦ Ἀθανάσιου Γιαλούρη

– Γιὰ ποῦ τόσο βιαστικὸς κύρ-Ἀλέξανδρε;

Προχωρεῖ μὲ βῆμα γοργό, σκυφτός, μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα μπροστά. Τὰ γένια του ἁπλώνονται ἄταχτα, τὸ ντύσιμό του εἶναι ἁπλό, μᾶλλον φτωχικό, οἱ ἄκρες τῶν μανικιῶν του ξεφτισμένες.

Εἶναι τέτοια ἡ ἀντίθεση μὲ τὸν καλοντυμένο κύριο ποὺ τοῦ ἀπευθύνει τὸ λόγο ὥστε θὰ μποροῦσε κανείς, ἂν δὲν τὸν ἤξερε, νὰ τὸν περάσει γιὰ ὑπηρέτη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Από τα “πασχαλιάτικα” διηγήματα

Γράφει η Ζωή Παπαδάκη

Από εκείνα τα “Πάσχα” που δεν ξεχνά εύκολα κανείς είναι εκείνα στο χωριό. Ειδικά όταν βρίσκεσαι στην Κρήτη, αυτό είναι μια εμπειρία που σε σημαδεύει ανεξίτηλα.

Πριν αρκετά χρόνια λοιπόν, ως παιδί της πόλης, μα με ρίζες σ’ ένα χωριό της Νότιας Κρήτης, πήγα στη γιαγιά και τον παππού διακοπές πασχαλινές, με το κλείσιμο των σχολείων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

του πατρός Δημητρίου Μπόκου

Τα θολά τζάμια της μικρής αγροικίας έτριξαν, καθώς ο τρανταχτός τραχύς ήχος του τρακτέρ αντήχησε στηνπεριφραγμένη αυλή. Ο μεσόκοπος άντρας έσβησε τη μηχανή και κατέβηκε. Τίναξε τις λασπωμένες του μπότες στο πράσινο χορτάρι και μπήκε. Χαιρέτησε ανέκφραστα, έβγαλε την κουκούλα και κρέμασε το αδιάβροχο τζάκετ παραλλαγής, τινάζοντας τις λίγες σταγόνες που είχαν ξεμείνει πάνω του.

Δεν πρόλαβε να κάνει βήμα και δυο μικρά που έπαιζαν στο πάτωμα πετάχτηκαν χαρωπά και όρμησαν πάνω του. Χαμογελώντας κουρασμένα τα σήκωσε στην αγκαλιά του και τα ’σφιξε με στοργή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος: » Έζησα το τελευταίο Πάσχα του 1994 με τον Γέροντα Παΐσιο»

Τώρα, όσον άφορα στον Γέροντα Παΐσιο, με αφορμή την Θεολογική Σχολή, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 93-94, πήγαινα τακτικά στην Σουρωτή και έκανα αρκετές, τότε, ακολουθίες, Λειτουργίες, κλπ.

Θυμάμαι ότι, όταν κάναμε ένα Ευχέλαιο και την ώρα πού ή άναξιότης μου θα έχριε τον Γέροντα Παΐσιο, εκείνος, λόγω της ιεροσύνης μου και της ταπείνωσης του, βέβαια, έσκυψε και φίλησε το αμαρτωλό χέρι μου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φώτης Κόντογλου (Μυστικά Άνθη)

Έχω την ιδέα πως κι ένας που είναι τυφλός και κουφός, θα νιώσει την άνοιξη που ήρθε,δίχως να βλέπει και δίχως να ακούει τίποτα απ’ όσα τη μαρτυρούν.

Γιατί ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται από μέσα του τον ερχομό της.Σε μένα, όπως και σε κάθε Έλληνα που αγαπά τη θρησκεία μας, όλα τα φυσικά φαινόμενα είναι δεμένα με το μυστήριο της Εκκλησίας και πιο πολύ η άνοιξη, που γίνεται πνευματική με την Ανάσταση του Χριστού.

Άν μπορούσε κανένας να βγάλει από μέσα μου το γλυκό σκίρτημα της θρησκείας, ξέρω πως δε θα’ νιωθα τη φυσική ομορφιά όπως τη νιώθω τώρα,δίχως τον κρυφό ενθουσιασμό, δίχως την αγιασμένη αγαλλίαση που αισθάνομαι τώρα που τα νιώθω όλα συνταιριασμένα με την ευωδία της θρησκείας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τοῦ πατρός Δημητρίου Μπόκου

«Ὁ κρατῶν ὀργῆς, κρείσσων τοῦ καταλαμβανομένου πόλιν» (Παρ. 16, 32)

Ἡ παρέα ἑτοιμαζόταν νὰ σκορπίσει, ὅταν ἐντελῶς ἀπροειδοποίητα ἔσκασε ἡ βόμβα.

–  Τελευταία φορὰ ποὺ σᾶς ἀνέχτηκα! Δὲν πρόκειται νὰ τὸ ξαναπεράσω αὐτό! Θὰ τὸ σκεφτῶ πολὺ νὰ ξαναμπῶ στὴν παρέα σας!

Ἦταν ἡ Ἀνδρομάχη ποὺ μίλησε. Τὸ βλέμμα της πετοῦσε φωτιές. Τὸ πρόσωπό της ἦταν κατακόκκινο. Φάνταζε ἡφαίστειο ποὺ γύρευε νὰ ἐκραγεῖ. Ἡ παρέα σάστισε. Στράφηκαν ὅλοι ξαφνιασμένοι. Τὰ χαμόγελα πάγωσαν, οἱ χαιρετοῦρες κόπηκαν ἀπότομα. Τί σήμαινε τώρα αὐτό;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κείμενο του καθηγητή καρδιολογίας Γεωργίου Παπαζάχου

Αντί άλλης Πασχαλινής ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα Πορφυρίου, όπως τα έζησα μια Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του.

Πήγα να τον δω σαν γιατρός. Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα, με παρεκάλεσε να μη φύγω.

Κάθησα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε: –Ξέρεις το τροπάριο που λέει “Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…”;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στά 1463 Ἀρχιμανδρίτης τῆς Μονῆς τῶν Σπηλαίων ἦταν ὁ μακάριος Νικόλαος.

Ἀνήμερα τό Πάσχα ἐκείνης τῆς χρονιᾶς, τήν ἡμέρα πού ὅλοι οἱ χριστιανοί ἑόρταζαν «θανάτου τήν νέκρωσιν» καί «ᾍδου τήν καθαίρεσιν», ἕνας ἀπό τούς Πατέρες τῆς Μονῆς, ὁ εὐλαβής καί ἐνάρετος ἱερομόναχος Διονύσιος Στέπα, μπῆκε στό σπήλαιο τοῦ ὁσίου Ἀντωνίου γιά νά θυμιάση τά σεπτά σκηνώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων.

Τόν ἀκολουθοῦσαν καί μερικοί ἄλλοι ἀδελφοί μέ ἀναμμένες λαμπάδες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι