You are currently browsing the category archive for the ‘Χωρίς σχόλια’ category.

Όταν ήμουν μια σταλιά παιδί οι απορίες μου τις περισσότερες φορές δεν είχαν απαντήσεις. Το πατρικό μου, από την άλλη πλευρά, είχε έναν κήπο χαρά Θεού με κάθε λογής λουλούδια και δέντρα, ένας Παράδεισος στη γη.

Εκεί έπαιζα με τις ώρες με τον σκύλο μου τον Έκτορα. Το τι είχαν ακούσει τα αυτιά του, τώρα που το σκέφτομαι… μεγάλη η υπομονή του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

8 χρόνια το «σπιτάκι» στο διαδίκτυο, δεν τα λες και λίγα!

Ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο τόσο δειλά και τόσο αδέξια, που δεν περίμενα να αντέξει τόσα χρόνια. Πραγματικά ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου.

Θυμάμαι τη χαρά μου, όταν διάβασα το πρώτο σχόλιο που έγραψε κάποια κυρία, σε μια συνταγή και ίσως φανεί υπερβολή, αλλά συγκινήθηκα, όταν κάποια ανάρτησή μου είχε αναδημοσιευτεί, σε κάποιο άλλο ιστολόγιο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φρικτός ο θάνατος από ασφυξία.

Αγωνιάς να πάρεις μια ανάσα, μια αχνή ανάσα ζωής που δεν έρχεται και πονάς και πνίγεσαι γιατί ο ιός κατέστρεψε τον πνεύμονα σου.

Ψήνεσαι στον πυρετό, ανοιγοκλείνεις τα μάτια και οι εικόνες που αντικρίζεις είναι εξωπραγματικές.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μητέρα μου, καλή της ώρα εκεί ψηλά που αναπαύεται, είχε δύο αδυναμίες: την μοναχοκόρη της, δηλαδή εμένα, και τον κήπο της.

Η γειτονιά μοσχοβολούσε από τα γιασεμιά και το αγιόκλημα που αγκάλιζαν τον φράχτη του σπιτιού μας απ’ άκρη σε άκρη. Οι ανθισμένες αμυγδαλιές και όλα τα οπωροφόρα δέντρα σκέπαζαν το σπίτι μας με την ολάνθιστη ομορφιά τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η μικρή Μαρία από τα μικράτα της αγωνιζόταν για τη ζωή της, το νοσοκομείο ήταν πια το δεύτερο σπίτι της. Βασανιζόταν, όμως δεν είχε χάσει στιγμή το χαμόγελό της και υπέμεινε καρτερικά την επίπονη θεραπεία της.

Στο πλευρό της φύλακας άγγελος, ένας άγιος άνθρωπος, ο παπα Φώτης, που τις δύσκολες μέρες τις νοσηλείας της στο νοσοκομείο, καθόταν δίπλα της, της μάθαινε προσευχούλες και τις έλεγε ιστορίες, που πολύ της άρεσαν να τις ακούει και να κοιμάται.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην  μητέρα μου

-Τελειώνει το λαδάκι μου παιδί μου, μου είπες λίγο πριν «φύγεις».

-Μαμά δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

-Παιδάκι μου πόσο να ζήσω πια, μεγάλωσα, θέλω να ξεκουραστώ, να ανταμώσω τους δικούς μου, έχουμε τόσα να πούμε.

-Μαμά τι θα κάνω άμα φύγεις;

-Υπομονή μικρή μου μέχρι να ανταμώσουμε! Όμως πάντα θα είμαι κοντά σου και στις χαρές και στις λύπες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η πρώτη ανάρτηση στο  «σπιτάκι» ήταν δυο αράδες όλες κι όλες για τις φράουλες και δεν το κρύβω ότι πολύ καμάρωσα όταν την είδα δημοσιευμένη.

Ο καιρός περνούσε και το «σπιτάκι» πάλευε να βρει το δρόμο του.

Μια μέρα διάβασα τη ζωή ενός αγίου, που μαρτύρησε για την πίστη του και με είχε συγκλονίσει. Σκέφτηκα ότι άξιζε να διαβαστεί και έκανα την ανάρτηση.

Και τότε όλα άλλαξαν. Δεν υπήρξε μέρα χωρίς συναξάρι και άνοιξε μπροστά μου ένας δρόμος που δεν γνώριζα την ύπαρξή του και την αξία του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η γιαγιά μου καλή της ώρα, είχε ένα χάρισμα. Με λόγια απλά, κατανοητά, σαν παιχνίδι, μου μάθαινε όλα αυτά που δεν είχα προλάβει ακόμα να μάθω στο σχολείο.

Την αριθμητική την έμαθα κάτω από μια μουριά, κρατώντας στα χέρια μου την αγαπημένη μου κούκλα. Η γιαγιά μου, μεγάλο σχολείο, μ’ ένα κλαδί στο χέρι χάραζε αριθμούς πάνω στο χώμα.

Κάποια μέρα τη ρώτησα: «γιαγιά ποια είναι η πατρίδα μου;»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θα περάσει κι αυτό!

Σε λίγες μέρες θα το έχουμε ξεχάσει, όπως ξεχάσαμε τόσες και τόσες καταστροφές.

Αυτή τη φορά η μακάβρια λίστα της απίστευτης τραγωδίας στο Μάτι δεν έχει τελειωμό. Ενενήντα ένας μέχρι στιγμής οι αδικοχαμένοι.

Φρικτός θάνατος, δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου, τι είδαν και τι πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι μέχρι να αφήσουν την τελευταία τους πνοή.

Η φωτιά με σύμμαχο τον δυνατό αέρα κατάπινε τα πάντα στο πέρασμά της, δεν συγκινήθηκε ούτε από το κλάμα των αθώων παιδιών που σπάραζαν, ούτε από τις κραυγές πόνου των εγκλωβισμένων ανθρώπων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τι να πρωτογράψεις εκ του μακρόθεν για την φονική πυρκαγιά που άφησε πίσω της νεκρούς, δεκάδες αγνοούμενους, μαύρη γη κι αποκαΐδια;

Σπίτια, κόποι μιας ζωής στάχτες, συγκλονιστικές οι μαρτυρίες διασωθέντων σου κάνουν το στομάχι κόμπο.

Πυροσβέστες, εθελοντές, δίνουν τη μάχη τους με την φωτιά που παρελαύνει και σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της.

Εγκλωβισμένοι άνθρωποι, βρίσκουν φρικτό θάνατο περικυκλωμένοι από τη φωτιά, αγκαλιασμένοι σωροί μαρτυρούν την φρίκη και την αγωνία τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι