You are currently browsing the category archive for the ‘Χωρίς σχόλια’ category.

Η μικρή Μαρία από τα μικράτα της αγωνιζόταν για τη ζωή της, το νοσοκομείο ήταν πια το δεύτερο σπίτι της. Βασανιζόταν, όμως δεν είχε χάσει στιγμή το χαμόγελό της και υπέμεινε καρτερικά την επίπονη θεραπεία της.

Στο πλευρό της φύλακας άγγελος, ένας άγιος άνθρωπος, ο παπα Φώτης, που τις δύσκολες μέρες τις νοσηλείας της στο νοσοκομείο, καθόταν δίπλα της, της μάθαινε προσευχούλες και τις έλεγε ιστορίες, που πολύ της άρεσαν να τις ακούει και να κοιμάται.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην  μητέρα μου

-Τελειώνει το λαδάκι μου παιδί μου, μου είπες λίγο πριν «φύγεις».

-Μαμά δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι.

-Παιδάκι μου πόσο να ζήσω πια, μεγάλωσα, θέλω να ξεκουραστώ, να ανταμώσω τους δικούς μου, έχουμε τόσα να πούμε.

-Μαμά τι θα κάνω άμα φύγεις;

-Υπομονή μικρή μου μέχρι να ανταμώσουμε! Όμως πάντα θα είμαι κοντά σου και στις χαρές και στις λύπες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η πρώτη ανάρτηση στο  «σπιτάκι» ήταν δυο αράδες όλες κι όλες για τις φράουλες και δεν το κρύβω ότι πολύ καμάρωσα όταν την είδα δημοσιευμένη.

Ο καιρός περνούσε και το «σπιτάκι» πάλευε να βρει το δρόμο του.

Μια μέρα διάβασα τη ζωή ενός αγίου, που μαρτύρησε για την πίστη του και με είχε συγκλονίσει. Σκέφτηκα ότι άξιζε να διαβαστεί και έκανα την ανάρτηση.

Και τότε όλα άλλαξαν. Δεν υπήρξε μέρα χωρίς συναξάρι και άνοιξε μπροστά μου ένας δρόμος που δεν γνώριζα την ύπαρξή του και την αξία του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η γιαγιά μου καλή της ώρα, είχε ένα χάρισμα. Με λόγια απλά, κατανοητά, σαν παιχνίδι, μου μάθαινε όλα αυτά που δεν είχα προλάβει ακόμα να μάθω στο σχολείο.

Την αριθμητική την έμαθα κάτω από μια μουριά, κρατώντας στα χέρια μου την αγαπημένη μου κούκλα. Η γιαγιά μου, μεγάλο σχολείο, μ’ ένα κλαδί στο χέρι χάραζε αριθμούς πάνω στο χώμα.

Κάποια μέρα τη ρώτησα: «γιαγιά ποια είναι η πατρίδα μου;»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θα περάσει κι αυτό!

Σε λίγες μέρες θα το έχουμε ξεχάσει, όπως ξεχάσαμε τόσες και τόσες καταστροφές.

Αυτή τη φορά η μακάβρια λίστα της απίστευτης τραγωδίας στο Μάτι δεν έχει τελειωμό. Ενενήντα ένας μέχρι στιγμής οι αδικοχαμένοι.

Φρικτός θάνατος, δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου, τι είδαν και τι πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι μέχρι να αφήσουν την τελευταία τους πνοή.

Η φωτιά με σύμμαχο τον δυνατό αέρα κατάπινε τα πάντα στο πέρασμά της, δεν συγκινήθηκε ούτε από το κλάμα των αθώων παιδιών που σπάραζαν, ούτε από τις κραυγές πόνου των εγκλωβισμένων ανθρώπων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τι να πρωτογράψεις εκ του μακρόθεν για την φονική πυρκαγιά που άφησε πίσω της νεκρούς, δεκάδες αγνοούμενους, μαύρη γη κι αποκαΐδια;

Σπίτια, κόποι μιας ζωής στάχτες, συγκλονιστικές οι μαρτυρίες διασωθέντων σου κάνουν το στομάχι κόμπο.

Πυροσβέστες, εθελοντές, δίνουν τη μάχη τους με την φωτιά που παρελαύνει και σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της.

Εγκλωβισμένοι άνθρωποι, βρίσκουν φρικτό θάνατο περικυκλωμένοι από τη φωτιά, αγκαλιασμένοι σωροί μαρτυρούν την φρίκη και την αγωνία τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

αφιερωμένο στην μητέρα μου

Πάντα μου άρεσε να σε ακούω να μιλάς, τα λόγια σου ήταν απλά, κατανοητά, είχες το χάρισμα τα δυσάρεστα να τα κάνεις να φαίνονται όμορφα και να μην πονούν.

Κούρνιαζα δίπλα σου και ρουφούσα κάθε σου λέξη, έμαθα πολλά, μόνο που τότε σαν άγουρο παιδί που ήμουνα δεν καταλάβαινα το βαθύ νόημα, αλλά όσο μεγάλωνα συνειδητοποιούσα την αξία, της κάθε σου λέξης.

Από πολύ νωρίς έμαθα για το θάνατο, ήταν τότε που όλοι στη γειτονιά θρηνούσαν και μιλούσαν για τον χαμό ενός πολύ αγαπημένου ζευγαριού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Ο χρόνος που μετράει σε λίγο δε θα είναι εδώ» λέει ο στίχος.

Πριν από έξι χρόνια ξεκίνησα δειλά να χτίζω το «σπιτάκι» μου. Το ήθελα μικρό, φιλόξενο και με ορθάνοιχτη την πόρτα του, γιατί αν υπάρχει καλή καρδιά όλοι χωρούν.

Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα πολλά, γνώρισα ανθρώπους που είχαν πάντα ένα καλό λόγο στο στόμα, που απλόχερα με καλημέρισαν, με καληνύxτησαν  και μου έδωσαν μεγάλη χαρά και δυνάμεις για να συνεχίσω.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 (αφιερωμένο στη μητέρα μου, που «γιορτάζει» σήμερα)

pink rose smiley

Η μητέρα μου καλή της ώρα, είχε μια συνήθεια. Κάθε φορά που έβγαινε να περπατήσει, πάντα επέστρεφε με τα χέρια γεμάτα.

Μάζευε κάθε πεταμένο φυτό που έβρισκε στο δρόμο ή σε κάποια σπασμένη γλάστρα με κατάξερο χώμα και το έφερνε στο σπίτι.

Το έβαζε σε ένα ποτηράκι με νερό «για να ξεδιψάσει» όπως έλεγε και μόλις φώτιζε ο Θεός τη μέρα το φύτευε και σε μια γλαστρούλα και περίμενε. Τόσο απλά!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ!

Σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος (1984- 2018): «Είμαστε πάντα έτοιμοι για οτιδήποτε …»

…και εμείς είμαστε περήφανοι, και σε ευχαριστούμε που μας κράτησες ασφαλείς και που υπερασπίστηκες την Πατρίδα.

Μια συνηθισμένη αποστολή αναχαίτισης δυο ενοχλητικών τουρκικών αεροσκαφών που παραβιάζουν καθημερινά και προκλητικά τον εναέριο χώρο της Ελλάδος, μιάς αναχαίτισης που δεν έγινε, γιατί τα τουρκικά αεροσκάφη ως συνήθως πέταξαν και το «έβαλαν στα πόδια» προς την Τουρκία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι