You are currently browsing the category archive for the ‘περιοδικό Οἰκοδομὴ καὶ Παραμυθία’ category.

᾿Εκεῖνο ποὺ ἐνδιέφερε περισσότερο τὸν Ὅσιο Γρηγόριο τὸν Σιναΐτη, ἦταν ἡ καλλιέργεια τῆς προσευχῆς. Ἐρώτησε λοιπὸν τὸν Ὅσιο Μάξιμο τὸν Καυσοκαλύβη:

– Ἐξασκεῖς, τίμιε πάτερ, τὴν νοερὰ προσευχή;

Ἐκεῖνος χαμογέλασε καὶ ἀπάντησε:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«᾿Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου» (Λουκ. κ΄ 27).

Ὁ Χριστὸς ἀνέφερε πρώτη τὴν καρδιὰ στὴν ἐντολή Του ὄχι τυχαῖα. Ἡ καρδιὰ εἶναι τὸ πλέον προσωπικὸ ὄργανο τοῦ ἀνθρώπου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τὸ Μέγα Βάθος τῆς Ἐλεημοσύνης

῞Οταν ὁ Ὅσιος Νήφων, Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς, ἤθελε νὰ δώσει σὲ φτωχὸ κανένα νόμισμα ἢ τίποτε ἄλλο, ἔλεγε:

– «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν Σοὶ προσφέρομεν, Κύριε, κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα». Καὶ ἔσκυβε πρῶτος τὸ κεφάλι του, προσκυνώντας εὐλαβικὰ τὸν ζητιάνο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἁγίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου

«…῾Ο οἶκος μου οἶκος προσευχῆς
κληθήσεται· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε
σπήλαιον ληστῶν» (Ματθ. κα΄13)

Καθένας γνωρίζει, ὅτι ὁ Nαὸς τοῦ Θεοῦ ἀπαιτεῖ μία στάσι εὐλαβείας, μία βαθειὰ συγκέντρωσι τοῦ νοῦ ἐν προσευχῇ, μία συναίσθησι τῆς στάσεως ἐνώπιον τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τοῦ Γέροντος Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτου

Νουθετεῖ ὁ Ὁδηγός, ὁ Γέροντας:

«Παιδί μου, νὰ λὲς τὴν προσευχή· νὰ μὴ ξεχνᾶς καθόλου τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ, λέγε το, μνημόνευέ το· κι ἂν δὲν μπορῆς νοερῶς, πές το μὲ τὸ στόμα σιγανά, μὲ λίγη φωνούλα, νὰ ἀκούγεται ἡ προσευχή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Μὲ ἔβγαλες ἀπὸ τὸν ἅδη!»

Πρὶν μερικὲς δεκαετίες, σ’ ἕνα χωριουδάκι τῆς Ἠλείας, ζοῦσε μία χαριτωμένη ἀπ’ τὸν Θεὸ ψυχή, ἡ κυρα-Κατερίνα.

Δὲν ἤξερε καθόλου γράμματα. Ὅμως ἦταν ἕνας πολὺ φωτισμένος ἄνθρωπος, μὲ ἀκλόνητη ζωντανὴ πίστι, σὰν κι ἐκείνη ποὺ εἶχαν οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ποὺ ἔπεφταν καὶ στὴν φωτιὰ γιὰ τὸν Χριστό, προκειμένου νὰ μὴν Τὸν ἀρνηθοῦν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἡ θεραπευτικὴ μέθοδος τῶν Ἁγίων Γερόντων*

Μία φορά, ἡ πνευματικὴ κόρη τοῦ Στάρετς Ζαχαρία (1850-1936), ἡ ὁποία ἔγραφε τὴν βιογραφία του, ἔφθασε στὸ σπίτι ποὺ ἔμενε. Χαρούμενος ὁ Στάρετς εἶπε: «Ἐπὶ τέλους, νά! ἦλθε κάποιος νὰ μὲ δῆ!…».

Αὐτὰ τὰ λόγια πείραξαν τὴν ὑπηρέτριά του: «Μά, τί λέτε, πάτερ; Μήπως ἐννοεῖτε ὅτι ὅλοι ἐμεῖς ποὺ καθόμαστε ἐδῶ δὲν εἴμαστε “κάποιος”;…».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τοῦ Ρώσου π. Σεραφεὶμ τῆς Βίριτσα

(Τὸ Κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα Γράμμα ποὺ στάλθηκε ἀπὸ τὸν πατέρα Σεραφεὶμ τῆς Βίριτσα (1866-1949) σ᾿ ἕνα πνευματικό του παιδί, Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὴν φυλακή. Εἶναι ἕνας λόγος παρηγοριᾶς καὶ νουθεσίας ποὺ ὁ Δημιουργὸς Θεὸς ἀπευθύνει στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου).

Εχεις ποτὲ σκεφθεῖ, ὅτι ὅλα ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν καὶ Ἐμένα; Διότι αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα ἀφοροῦν τὴν κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ Μου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Zῆ ἀκόμη ἕνας συνταξιοῦχος Ἱερεὺς σὲ ἀκριτικὸ χωριὸ τῆς πατρίδος, ἀπὸ ἐκείνους τοὺς εὐλαβέστατους λευΐτας, ποὺ διδάσκουν μόνο μὲ τὴν σεμνὴ παρουσία τους, ποὺ ἐμπνέουν μόνο μὲ τὴν πνοὴ τῆς Χάριτος, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι ὀλιγογράμματοι.

Αὐτός, λοιπόν, ὁ φιλάρετος παπᾶς, ὅταν ἦταν ὑγιὴς περισσότερον, ἀλλὰ καὶ τώρα ἀκόμη, ἐπεδίωκε νὰ λειτουργῆ ὅσον τὸ δυνατὸν τακτικώτερα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου

Σὲ μία κωμόπολι τῆς Βορείου Ἑλλάδος ζοῦσε μία κοπέλα τυφλή, ὀνόματι Ἀσπασία. Ἦταν ὀρφανή, πολὺ φτωχὴ καὶ ἐγκαταλελειμμένη ἀπ᾿ ὅλους, γι᾿ αὐτὸ μεγάλωσε χωρὶς νὰ μπορέση νὰ μάθη γράμματα.

Ἦταν περίπου 18-20 ἐτῶν, ὅταν πέρασε κάποιος Ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφέρειας καὶ τὴν εἶδε, τὴν πῆρε μαζί του καὶ τὴν ἔβαλε στὴν Σχολὴ Τυφλῶν στὴν Θεσσαλονίκη καὶ ἔτσι ἔμαθε ἀνάγνωσι διὰ τῆς ἁφῆς κατὰ τὸ σύστημα τῶν τυφλῶν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι