You are currently browsing the category archive for the ‘πατέρας’ category.

To παιδάκι του 12 χρονών .

Πάσχει από καρκίνο και ο πατέρας του το οδηγεί στο νοσοκομείο για μια εξέταση.

Για να γίνει η εξέταση πρέπει ο πατέρας να του κρατάει τα ποδαράκια.

Την ώρα που γίνεται η εξέταση , λάμπει του παιδιού το πρόσωπο κι εκείνο «φεύγει» για την αιωνιότητα.

Ο πατέρας φτάνει στο σπίτι και λέει στη μάνα τα γενόμενα συμπληρώνοντας:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


(Ἀπό τό «Λειμωνάριον» τοῦ Ἰ. Μόσχου, κεφ. 114)

Ἡ θύρα τοῦ καπηλειοῦ ἄνοιξε μέ φόρα κι ὁ νέος πού μπῆκε ἔτρεξε τρέμοντας ἀπό τή συγκίνησή του πρῶτα στόν κάπελα κι ἔπειτα σέ μιά παρέα πού βρισκόταν γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι κι ἔπιναν κρασί.

«Γέννησε ἡ γυναίκα μου, φίλοι μου, γέννησε», φώναξε μέ σπασμένη φωνή, «ἔκανε ἀγόρι, ἔγινα πατέρας!

Κάπελα, δῶσε κρασί σέ ὅλους τούς φίλους μου, ἀλλά καί σ’ ὅλους ὅσοι βρίσκονται τώρα ἐδῶ. Δικό μου τό κέρασμα. Τέτοια χαρά δέν ἔχω ξαναζήσει στή ζωή μου!»

Μιλοῦσε μέ πιασμένη τήν ἀναπνοή, ἐνῶ τά μάτια του ἔλαμπαν, προσπαθώντας πρῶτος αὐτός νά χωνέψει τό γεγονός.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δὲν ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ πήγαινε νὰ κοινωνήσει τὸν γιό του ὁ Μιχάλης. Ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ τὸν βάπτισαν προσπαθοῦσε μὲ τὴ σύζυγό του νὰ τὸν πηγαίνουν τακτικὰ στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ τὸν κοινωνοῦν. Ἄλ­λωστε ἔτσι εἶχε μάθει κι ἐκεῖνος ἀπὸ τοὺς δικούς του γονεῖς.

Ὁ Μιχάλης πήγαινε ἀπὸ μικρὸς στὴν ἐκκλησία. Ὅταν ἦταν παιδί, βοηθοῦσε καὶ στὸ ἱερό. Ὦ!… Μὲ πόση λαχτάρα περίμενε τὴν Κυριακή!

Ξυπνοῦσε πρωί-πρωὶ γιὰ νὰ βρεθεῖ κοντὰ στὸ σεβάσμιο ἱερέα καὶ νὰ τὸν βοηθεῖ στὴν τέλεση τῆς Λειτουργίας. Τί ὡραῖα χρόνια! Τότε κοινωνοῦσε κι ὁ ἴδιος τακτικά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δημήτρης Καραβασίλης

Μια φορά ένας άνδρας με τον γιο του περπατούσαν μέσα στο δάσος. Ξαφνικά το αγόρι σκουντουφλά και πέφτει κάτω. Είχε χτυπήσει στο πόδι του και φώναξε δυνατά.

– ΑΑΑΧΧΧ!

Ξαφνιασμένος, ακούει την φωνή του να επιστρέφει:

– ΑΑΑΧΧΧ!

Παραξενεμένος φωνάζει:

– Ποιός είσαι;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγόρι που μεγάλωνε σε ένα ορφανοτροφείο. Το μικρό αγόρι επιθυμούσε διακαώς να μπορούσε να πετάει όπως τα πουλιά.

Του ήταν όμως δύσκολο πολύ να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε. Υπήρχαν πουλιά στο ζωολογικό κήπο που ήταν πολύ μεγαλύτερα του και όμως πετούσαν.

«Γιατί εγώ δεν μπορώ» σκεφτόταν. «Κάτι δεν πάει καλά με εμένα;» αναρωτιόταν.

Υπήρχε κι ένα άλλο ανάπηρο αγοράκι. Επιθυμούσε πολύ να μπορεί να περπατήσει και να τρέξει όπως όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια. «Γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν αυτά;» σκεφτόταν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δεν ξέρω τι να πω στον μπαμπά μου που έρχεται τις νύχτες στον ύπνο μου και δεν μου μιλά αλλά με κοιτάζει με παράπονο, σαν να μου λέει «γιατί παιδί μου ;»

«Γιατί δεν θυμάσαι όσα σου έχω πει για το πόσο πείνασα στην Κατοχή, για τα ψωμιά από πίτουρο -τα προορισμένα για τα σκυλιά- που έκλεβα από τους βλάχους, στον κάμπο, όταν αμέριμνοι πήγαιναν στο μαντρί και τα είχαν κρεμασμένα στο σαμάρι του αλόγου, για τη λαχτάρα μου να προλάβω τη μάνα και την αδερφή μου ζωντανές όταν πετύχαινα να βρω ένα δάχτυλο λάδι, για τη γιαγιά σου που δεν έτρωγε μπομπότα για να φάμε η θειά σου και γω, για τα τσουβάλια κάρβουνο που κουβαλούσα, στις μικρές μου πλάτες, στη γειτόνισσα για να μας δώσει λίγο αλευράκι να το βράσουμε με νερό;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων 2017. Συγχαρητήρια στον τρίτο γιό μου τον Αλέξανδρο!!! Δεν πέρασε Πουθενά!!! Μπράβο που «απέτυχε». Μια χαρά.

Κι αν πετύχαινε πάλι μπράβο θα του έλεγα γιατί ήθελε πολύ την σχολή της Πληροφορικής. Αλλά και τώρα που δεν τα κατάφερε, είναι όλα όμορφα. Και είμαι το ιδιο περήφανος γι αυτόν, και στην επιτυχία μα ιδιαιτέρως στην αποτυχία του.

Οι μεγάλες στιγμές στην ζωή μας συγγενεύουν με μεγάλες ατυχίες και αποτυχίες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λέο Μπουσκάλια

Όταν σου ζητώ να μ’ ακούσεις
κι εσύ αρχίζεις να δίνεις συμβουλές
δεν έκανες αυτό που σου ζήτησα.

Όταν σου ζητώ να μ’ ακούσεις
κι εσύ αρχίζεις να μου λες γιατί
δε νοιώθω και τόσο ωραία.
Ποδοπατείς τα αισθήματα μου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

–Πατέρα, κοίτα! φώναξε γεμάτος καμάρι ὁ μικρὸς ποὺ ἔπαιζε μὲ τὸ τρενάκι πάνω στὶς ράγες τὶς ὁποῖες ὁ ἴδιος εἶχε συναρμολογήσει.

Ὁ πατέρας, ἀπασχολημένος στὸ γρα­φεῖο του, δὲν ἔδωσε σημασία.

–Μπαμπά!, ἐπανέλαβε ὁ μικρὸς μὲ πιὸ δυνατὴ φωνή. Δὲς τί ἔφτιαξα! Στράφηκε ὁ πατέρας πρὸς τὸ παιδί, εἶδε ἀπὸ μακριὰ τὰ ἔργα του καὶ τοῦ χαμογέλασε.

Αὐτὸ ἦταν. Ἱκανοποιημένος ὁ μικρὸς ἄφησε τὸ παιχνίδι κι ἄρχισε τὴ ζωγρα­φική.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο στάθηκε ένα περιστατικό έντονης λογοκρισίας από τη γαλλική κυβέρνηση, που συνέβη πέρυσι.

Αυτό που λογοκρίθηκε ήταν μια διαφήμιση που έδειχνε ένα χαμογελαστό και χαρούμενο παιδί με σύνδρομο Down. Η διαφήμιση, με τίτλο “Αγαπητή μελλοντική μου μαμά”, μιλούσε σε δυνητικές μητέρες για τη χαρά και την αγάπη που αυτά τα παιδιά μπορούν και θα φέρουν στη ζωή τους.

Γιατί, λοιπόν, απαγορεύτηκε; Επειδή η γαλλική κυβέρνηση πιστεύει ότι η διαφήμιση “είναι πιθανό να διαταράξει τη συνείδηση ​​των γυναικών” που είχαν κάνει έκτρωση αφού έμαθαν ότι το παιδί τους είχε σύνδρομο Down.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι