You are currently browsing the category archive for the ‘πατέρας’ category.

Άγιος Παΐσιος: «Διακονία αρρώστων»

Χθες βράδυ, την ώρα που πήγαινα στον ναό για την αγρυπνία, είδα σε μια άκρη έναν πατέρα με ένα παιδάκι σε αναπηρικό καροτσάκι.

Πλησίασα, αγκάλιασα τον μικρό και τον φίλησα. «Είσαι ένας άγγελος, του είπα, το ξέρεις;».

Και στον πατέρα του είπα: «Μεγάλη τιμή για σένα να υπηρετής έναν άγγελο. Να χαίρεστε, γιατί θα πάτε και οι δύο στον Παράδεισο».Έλαμψαν από χαρά τα πρόσωπά τους, γιατί ένιωσαν την θεϊκή παρηγοριά. 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια φορά ρώτησα τον πατέρα μου με μεγάλη αγωνία,

-Όταν θα πεθάνεις, σε ποιον θα πηγαίνω να κάνω ερωτήσεις;

-Πρώτα απ ‘όλα, είπε, «μην ανησυχείς. Θα είμαι μαζί σου για πολύ καιρό.
Αλλά σε περίπτωση που φύγω, να κάνεις τις ερωτήσεις σου στον Χριστό… και να περιμένεις τις απαντήσεις …»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κάποτε ήταν ο γιος ενός πολύ πλούσιου ανθρώπου στο κολλέγιο και κόντευε να τελειώσει. Ο πατέρας του, του είχε υποσχεθεί πως όταν έφτανε στην αποφοίτηση θα του έπαιρνε σαν δώρο ό,τι εκείνος ήθελε.

Πράγματι, ο γιος, που δεν είχε στερηθεί ποτέ τίποτα, έφτασε στην αποφοίτηση και ζήτησε ένα ολοκαίνουριο και πανάκριβο αυτοκίνητο.

Το επόμενο πρωί ο πατέρας τον κάλεσε στο γραφείο του για να του δώσει το δώρο του. Προς μεγάλη έκπληξη του γιου, ο πατέρας του, του έδωσε ένα μικρό τυλιγμένο πακέτο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένα μικρό αγόρι, όταν είδε για πρώτη φορά τους μοναχούς, ρώτησε τον πατέρα του:

– «Μπαμπά, γιατί οι μοναχοί έχουν τόσο περίεργα ρούχα;»

– «Γιε μου το γεγονός είναι ότι πολύ λίγοι άνθρωποι ξέρουν για το μικρό μυστικό: οι μοναχοί μπορούν να πετάξουν όταν όλοι οι άνθρωποι κοιμούνται. Το απόγευμα, οι μοναχοί κρύβουν τα φτερά τους κάτω από τα ρούχα τους, οπότε κανείς δεν βλέπει πώς πετούν οι μοναχοί!»– είπε ο πατέρας με χαμόγελο.

– «Μπαμπά, θέλω επίσης να γίνω μοναχός και να μάθω να πετάω!» αναφώνησε ο αγόρι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

To παιδάκι του 12 χρονών .

Πάσχει από καρκίνο και ο πατέρας του το οδηγεί στο νοσοκομείο για μια εξέταση.

Για να γίνει η εξέταση πρέπει ο πατέρας να του κρατάει τα ποδαράκια.

Την ώρα που γίνεται η εξέταση , λάμπει του παιδιού το πρόσωπο κι εκείνο «φεύγει» για την αιωνιότητα.

Ο πατέρας φτάνει στο σπίτι και λέει στη μάνα τα γενόμενα συμπληρώνοντας:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


(Ἀπό τό «Λειμωνάριον» τοῦ Ἰ. Μόσχου, κεφ. 114)

Ἡ θύρα τοῦ καπηλειοῦ ἄνοιξε μέ φόρα κι ὁ νέος πού μπῆκε ἔτρεξε τρέμοντας ἀπό τή συγκίνησή του πρῶτα στόν κάπελα κι ἔπειτα σέ μιά παρέα πού βρισκόταν γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι κι ἔπιναν κρασί.

«Γέννησε ἡ γυναίκα μου, φίλοι μου, γέννησε», φώναξε μέ σπασμένη φωνή, «ἔκανε ἀγόρι, ἔγινα πατέρας!

Κάπελα, δῶσε κρασί σέ ὅλους τούς φίλους μου, ἀλλά καί σ’ ὅλους ὅσοι βρίσκονται τώρα ἐδῶ. Δικό μου τό κέρασμα. Τέτοια χαρά δέν ἔχω ξαναζήσει στή ζωή μου!»

Μιλοῦσε μέ πιασμένη τήν ἀναπνοή, ἐνῶ τά μάτια του ἔλαμπαν, προσπαθώντας πρῶτος αὐτός νά χωνέψει τό γεγονός.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δὲν ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ πήγαινε νὰ κοινωνήσει τὸν γιό του ὁ Μιχάλης. Ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ τὸν βάπτισαν προσπαθοῦσε μὲ τὴ σύζυγό του νὰ τὸν πηγαίνουν τακτικὰ στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ τὸν κοινωνοῦν. Ἄλ­λωστε ἔτσι εἶχε μάθει κι ἐκεῖνος ἀπὸ τοὺς δικούς του γονεῖς.

Ὁ Μιχάλης πήγαινε ἀπὸ μικρὸς στὴν ἐκκλησία. Ὅταν ἦταν παιδί, βοηθοῦσε καὶ στὸ ἱερό. Ὦ!… Μὲ πόση λαχτάρα περίμενε τὴν Κυριακή!

Ξυπνοῦσε πρωί-πρωὶ γιὰ νὰ βρεθεῖ κοντὰ στὸ σεβάσμιο ἱερέα καὶ νὰ τὸν βοηθεῖ στὴν τέλεση τῆς Λειτουργίας. Τί ὡραῖα χρόνια! Τότε κοινωνοῦσε κι ὁ ἴδιος τακτικά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δημήτρης Καραβασίλης

Μια φορά ένας άνδρας με τον γιο του περπατούσαν μέσα στο δάσος. Ξαφνικά το αγόρι σκουντουφλά και πέφτει κάτω. Είχε χτυπήσει στο πόδι του και φώναξε δυνατά.

– ΑΑΑΧΧΧ!

Ξαφνιασμένος, ακούει την φωνή του να επιστρέφει:

– ΑΑΑΧΧΧ!

Παραξενεμένος φωνάζει:

– Ποιός είσαι;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγόρι που μεγάλωνε σε ένα ορφανοτροφείο. Το μικρό αγόρι επιθυμούσε διακαώς να μπορούσε να πετάει όπως τα πουλιά.

Του ήταν όμως δύσκολο πολύ να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε. Υπήρχαν πουλιά στο ζωολογικό κήπο που ήταν πολύ μεγαλύτερα του και όμως πετούσαν.

«Γιατί εγώ δεν μπορώ» σκεφτόταν. «Κάτι δεν πάει καλά με εμένα;» αναρωτιόταν.

Υπήρχε κι ένα άλλο ανάπηρο αγοράκι. Επιθυμούσε πολύ να μπορεί να περπατήσει και να τρέξει όπως όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια. «Γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν αυτά;» σκεφτόταν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δεν ξέρω τι να πω στον μπαμπά μου που έρχεται τις νύχτες στον ύπνο μου και δεν μου μιλά αλλά με κοιτάζει με παράπονο, σαν να μου λέει «γιατί παιδί μου ;»

«Γιατί δεν θυμάσαι όσα σου έχω πει για το πόσο πείνασα στην Κατοχή, για τα ψωμιά από πίτουρο -τα προορισμένα για τα σκυλιά- που έκλεβα από τους βλάχους, στον κάμπο, όταν αμέριμνοι πήγαιναν στο μαντρί και τα είχαν κρεμασμένα στο σαμάρι του αλόγου, για τη λαχτάρα μου να προλάβω τη μάνα και την αδερφή μου ζωντανές όταν πετύχαινα να βρω ένα δάχτυλο λάδι, για τη γιαγιά σου που δεν έτρωγε μπομπότα για να φάμε η θειά σου και γω, για τα τσουβάλια κάρβουνο που κουβαλούσα, στις μικρές μου πλάτες, στη γειτόνισσα για να μας δώσει λίγο αλευράκι να το βράσουμε με νερό;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι