You are currently browsing the category archive for the ‘Παραμύθια’ category.

Ζωή είναι αυτή; είπε με αγανάκτηση η κάμπια καθώς σερνόταν πάνω σε μια λαχανίδα. Θα προτιμούσα να ήμουν σαν εκείνον το σπουργίτη που πετάει ελεύθερα από κλαδί σε κλαδί.

– Κάμε κουράγιο, της είπε ο σπουργίτης που την άκουσε πάνω απ” τη μηλιά. Κι εγώ κάποτε ήμουν μέσα στο τσόφλι του αυγού και νόμιζα ότι εκεί θα τελείωνε η ζωή μου. Όμως ήρθε η ώρα που το έσπασα με το ράμφος μου και βγήκα από τη φυλακή μου.

Όταν ήμουν μικρός, η μητέρα μου με προφύλαξε μέσα στη φωλίτσα, και μου δίδαξε πώς να χρησιμοποιώ τα φτερά μου. Και μια μέρα ο Δημιουργός μου με έκανε ικανό να πετώ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγόρι που μεγάλωνε σε ένα ορφανοτροφείο. Το μικρό αγόρι επιθυμούσε διακαώς να μπορούσε να πετάει όπως τα πουλιά.

Του ήταν όμως δύσκολο πολύ να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε. Υπήρχαν πουλιά στο ζωολογικό κήπο που ήταν πολύ μεγαλύτερα του και όμως πετούσαν.

«Γιατί εγώ δεν μπορώ» σκεφτόταν. «Κάτι δεν πάει καλά με εμένα;» αναρωτιόταν.

Υπήρχε κι ένα άλλο ανάπηρο αγοράκι. Επιθυμούσε πολύ να μπορεί να περπατήσει και να τρέξει όπως όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια. «Γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν αυτά;» σκεφτόταν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χὰνς Κρίστιαν Ἄντερσεν

Ἦταν Δεκέμβριος, ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ χρόνου. Χιόνιζε ἀσταμάτητα καὶ ἡ μεγάλη πόλη εἶχε σκεπαστεῖ μὲ ἕνα κατάλευκο πέπλο, ἐνῶ τὸ σούρουπο ἔπεφτε μουντό. Στοὺς χιονισμένους δρόμους, χαρούμενοι διαβάτες βάδιζαν βιαστικά, φορτωμένοι μὲ φανταχτερὰ πακέτα καὶ δῶρα.

Μὰ κανεὶς δὲν ἔδινε σημασία στὸ κοριτσάκι μὲ τὰ σπίρτα! Ἄδικα ἡ μικρὴ ὀρφανὴ διαλαλοῦσε τὴ φτωχικὴ πραμάτεια της καὶ σίμωνε δειλὰ τοὺς περαστικούς, ζητώντας μὲ σβησμένη φωνὴ νὰ ἀγοράσουν ἕνα κουτὶ σπίρτα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η κυρία Μαρία – αρχόντισσα της πόλης εκείνο τον καιρό- έπαιρνε πάντα μαζί στις βόλτες της τον γιό της Γιάννη γιατί θεωρούσε ότι με την παρέα τους κάτι ωφέλιμο θα εύρισκε πάντα να τον διδάξει.

Ένα πρωί με το που ανέτειλε ο ήλιος ξεκίνησε να πάει στον κήπο μιας φιλικής οικογένειας. Η δροσιά ακόμη δεν είχε φύγει από τα φύλλα των δένδρων και των λουλουδιών, τα γεμάτα καρπούς και ευωδιαστά άνθη.

Η κυρία Μαρία που θεωρούσε ως τρόπο διαπαιδαγώγησης και πλουτισμού της γνώσης τούτες τις βόλτες με τον μικρό Γιάννη, πάντα εύρισκε κάτι να του λέει, να τον διδάσκει με τρόπο γλαφυρό…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χριστούγεννα! Όλη η πλάση γιορτάζει και αναπέμπει δοξολογίες σ’ Αυτόν που γεννήθηκε για εμάς!… Εμείς προσπαθούμε ταπεινά να προσεγγίσουμε το μυστήριο, να ζήσουμε την ξεχωριστή χαρά αυτών των ημερών.

Ο Θεός ήρθε στη γη και όλα αλλάζουν, όπως δείχνει και η ιστορία της Χριστουγεννιάτικης θύμησης. Και περιμένει από εμάς να κάνουμε ό, τι και ο φτωχός μπαρμπα-Πανώφ του παραμυθιού.

Πριν από πολλά πολλά χρόνια,ένας άνθρωπος περπατούσε μέσα στη μαύρη νύχτα, για να βρει φωτιά. Πήγαινε από πόρτα σε πόρτα και χτυπούσε παντού:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ1

Κάποτε στην κορφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε:

«Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό. Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο».

Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποταμάκι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα.

«Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα σε έναν μεγάλο κήπο με κατακόκκινα τριαντάφυλλα, υπήρχε και ένα τριαντάφυλλο που ήταν διαφορετικό από όλα τα άλλα.

Αυτό που το έκανε διαφορετικό ήταν πως δεν είχε καθόλου αγκάθια.

Έτσι τα υπόλοιπα τριαντάφυλλα του κήπου το κορόιδευαν « Χα, χα οι κάμπιες θα σου φάνε όλα τα φύλλα, αφού δεν έχεις αγκάθια να προστατευτείς!»

Ακόμα και τα μπουμπούκια, που δεν είχαν γίνει ακόμα μεγάλα τριαντάφυλλα του φώναζαν «πόσο αδύναμο μοιάζεις, τα αγκάθια είναι κάτι σαν την πανοπλία μας, κι εσύ μοιάζεις τόσο ανυπεράσπιστο!»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

(σημ. Μέλιας: το κείμενο γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια στα «δύσκολα» και είναι αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που περνούν «δύσκολα» τις άγιες τούτες μέρες σε κάποιο νοσοκομείο)

Άγιε μου Βασίλη γεια σου!

Είμαι η Μαρικούλα, ένα μικρό, καλό κοριτσάκι.

Να σου πω, ξέρεις εσύ τι είναι το κοριτσάκι και τι το αγοράκι; Γιατί εγώ ακόμα δεν κατάλαβα, ποια είναι η διαφορά, παιδάκια δεν είμαστε όλα;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

.
Μια φορά και έναν καιρό , τη νύχτα της Παραμονής των Χριστουγέννων, ένα μικρό παιδάκι περιπλανιόταν ολομόναχο στους δρόμους μιας μεγάλης πόλης.

Ένα σωρό άνθρωποι, κρατώντας στα χέρια τους δώρα , βιάζονταν να γυρίσουν στο σπίτι τους και στους δικούς τους, καθώς πλησίαζε η μέρα των Χριστουγέννων.

Τα λαμπάκια φεγγοβολούσαν στα παράθυρα των σπιτιών.

Αλλά το μικρό παιδί δεν είχε πουθενά να πάει . Κανείς δεν του έδινε σημασία, εκτός ίσως από την παγωνιά , που δάγκωνε τα γυμνά του πόδια και έκανε τα χέρια του να τρέμουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παρασάκη Κυριακή

Ο πατέρας μου και η μάνα μου ήταν από την Πέτρα, περιοχή των σαράντα εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης. Η Πέτρα ήταν κωμόπολη, αλλά πολύ φτωχό μέρος. Τα χωράφια έκαναν μόνο σίκαλη, το ψωμάκι τους ήταν δηλαδή σικαλήσιο.

Όταν τους ρωτούσαν με την βαριά θρακιώτικη ντοπιολαλιά, από πού εισ’ μπε παιδί μ’;

-Απ’ την Πέτρα!

–Τότε βγάλε την πελίδα (μαχαίρι) σου να την δω, γιατί όταν κόβεις σικαλήσιο ψωμί το μαχαίρι κολλά. Όσοι μπορούσαν δούλευαν χτίστες στα γύρω χωριά.

Μερικοί από την Πέτρα καμιά εικοσαριά οικογένειες μάζεψαν λίγα χρήματα και αγόρασαν ένα τσιφλίκι, ένα κομμάτι γη, από έναν Μπέη και πήγανε και κάνανε ένα χωριό και το ονόμασαν Γκερντελί.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι