You are currently browsing the category archive for the ‘παππούς/γιαγιά’ category.

Είναι αυτές που μεγάλωναν τα παιδιά επειδή οι γονείς τους δούλευαν.

Είναι αυτές που στερούνταν οτιδήποτε προκειμένου να μας ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία.

Είναι αυτές που όταν πέφταμε και κλαίγαμε πονούσαν πιο πολύ από εμάς και πάντα έβρισκαν τον τρόπο να μας παρηγορήσουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από το βιβλίο «Παραμύθια» του Γεώργιου Δροσίνη

Ο Δροσίνης  γράφει: «Ο παππούς ξαπλώθηκε στη μεγάλη πολυθρόνα του και τα εγγόνια του, δύο ξανθά παιδάκια, κάθησαν  γύρω του ν’ ακούσουν την ιστορία, που θα τους πη.

–  Δεν ξέρω κ’ εγώ πώς, μια μέρα, όταν ήμουν πολύ νέος, ενώ  γύριζα στα βουνά, έχασα το  δρόμο μου και βρέθηκα σ’ έναν τόπο έρημο, αγνώριστο και πολύ άγριο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Της Μαρίας ∆όκα Νοσηλεύτριας

Η ημέρα της γιαγιάς (Μπάμπιν ντεν) ήταν ένα έθιμο, μέχρι και τη δεκαετία του `50, που το διατηρούσαν οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα για πολλά χρόνια για να τιμούν τις μεγάλες σε ηλικία γυναίκες.

Το έθιμο αυτό αναβίωνε κάθε χρόνο στις 8 Ιανουαρίου και ήταν ένα από τα πιο ευχάριστα και ενδιαφέροντα έθιμα. Η γιορτή αυτή ξεκινούσε δύο μέρες πριν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιάννης Πεγειώτης

Στον Πιττοκόπον γιε μου εκάμνάν ούλλες τις νηστείες. Η γιαγιά εμαειρευκέν πάντα νηστίσιμά έτσι τζιαιρούς. Όι πως είχαν τούτα που είχαμεν τωρά. Μα το κοπάδιν είχαν το.Τα κτηνά τους είχαν τα.

Ο Ακάμας ήτουν ένας παράδεισός για τους φτωχούς. Κανένας εν επέθανεν νηστικος μες τον Ακάμαν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μερόπη Ν. Σπυροπούλου Ὁμότιμη Καθ. Παν/μίου Ἀθηνῶν

Καμάρωνε ὁ δεκάχρονος ἐγγονός της τό ὁλοκαίνουργιο μπλέ πουλόβερ, πού τοῦ εἶχε πλέξει ἐκείνη, γιά νά τό φορέσει στό Σχολεῖο, στήν ἐθνική γιορτή τῆς 28ης Ὀκτωβρίου.

-Εἶναι τέλειο, γιαγιά! Σ’ εὐχαριστῶ πολύ-πολύ. Ποῦ ἔμαθες ἐσύ νά πλέκεις τόσο ὡραῖα;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αγαπημένε μου παππού, νιώθω ότι δεν σε γνώρισα αρκετά, δεν σε χόρτασα αρκετά, μα πάντα θα θυμάμαι αυτά που έζησα από σένα…

Σε θυμάμαι να μαστορεύεις το καθετί που χάλαγε στο σπίτι.

Θυμάμαι να είσαι ανεβασμένος πάνω σε μια σκάλα να στερεώνεις την κληματαριά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


O Λάμπρος Πορφύρας παρουσιάζει με παραμυθικό τρόπο το τέλος του πιο συμπαθητικού και πιο γλυκού προσώπου της οικογένειας, της γιαγιάς.

Έτσι, η τόσο συνδυασμένη με τα παραμύθια και τα εγγονάκια γιαγιά συναντά τον Αρχάγγελο και τον ακολουθεί στους ουρανούς μέσα σε ένα πραγματικό παραμύθι-ποίημα, που αυτήν τη φορά δεν το διηγείται η ίδια, αλλά το εγγονάκι της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λέων Νικολάγιεβιτς Τολστόι

O παππούς είχε γεράσει πολύ. Τα πόδια του δεν τον πήγαιναν, τα μάτια του δεν έβλεπαν, τ’ αυτιά του δεν άκουγαν. Δόντια δεν είχε. Κι όταν έτρωγε, του χυνόταν το φαγητό.

O γιος του και η νύφη του δεν τον έβαζαν πια μαζί τους στο τραπέζι, αλλά του ’διναν να φάει πάνω στη μεγάλη χτιστή χωριάτικη θερμάστρα όπου πλάγιαζε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κάποτε,πριν πολλά-πολλά χρόνια ρώτησα με παιδική αφέλεια τον παππού μου:

«Παππού ποια είναι τα Βουρλά, η πατρίδα σου; ».

Φούσκωσε από περηφάνεια θυμάμαι καί μου απάντησε ότι είναι πρόσφυγας. Πρόσφυγας από τη Μικρασία, ένα τόπο με ιδιαίτερο πολιτισμό και σπουδαία ιστορία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Χιόνης Σπύρος

Ἦταν πολὺ κουραστικὸ αὐτὸ τὸ ταξίδι. Εἶχε, ἐξάλλου, πολὺ καιρὸ νὰ τὸ κάνει. Θυμόταν τὸν ἑαυτό του στὸ Λύκειο, ὅταν πῆγε νὰ ἐπισκεφτεῖ γιὰ τελευταία φορὰ τὴ γιαγιά του, τὴν κυρὰ-Θοδόσαινα στὰ Τρόπαια τῆς Γορτυνίας.

Καὶ τώρα, τριτοετὴς φοιτητὴς τῆς Φιλοσοφικῆς, νὰ ποὺ ξαναπαίρνει τὸν ἴδιο δρόμο. Τί τὸν ἔκανε νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, τὴ «Βαβυλώνα τὴ μεγάλη»; Οὔτε καὶ ὁ ἴδιος ἤξερε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι