You are currently browsing the category archive for the ‘παππούς/γιαγιά’ category.

Ο Μπουρνόβας ήταν ένα πλούσιο προάστιο έξω από τη Σμύρνη, που είχε γνωρίσει την ακμή του από τις αρχές του 19ου αιώνα.

Αναπτύχθηκε πραγματικά μετά το 1867, με τα εγκαίνια της διακλάδωσης της σιδηροδρομικής γραμμής που συνέδεε τη Σμύρνη με τον Κασαμπά. Λίγα χρόνια αργότερα, κατασκευάστηκε κι ένας καρόδρομος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κείμενο: Χρήστος Τούμπουρος

Η Βάβω

«Λάρωσε καλό μ’, λάρωσε παιδάκι μ’. Τώρα έρχεται η μάνα σ’». Αυτά τα λόγια άκουγε κανείς σε κάθε σχεδόν σπίτι.

Ήταν η γιαγιά που για να «λαρώσει» το μωρό, να σταματήσει το κλάμα, το έπαιρνε στην αγκαλιά της και κουνώντας το, του έλεγε ρυθμικά και μελωδικά αυτοσχέδιους στίχους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἦταν κάποτε μία γριούλα πού ἀφοῦ γέρασε ἀρκετὰ ἀποφάσισε πώς καλύτερα θὰ ἤταν γιά τὴν ἴδια, νά μπεῖ σὲ κέντρο φροντίδας ἡλικιωμένων ἀτόμων.

Ἔτσι ἑτοίμασε μία μικρὴ βαλίτσα καὶ μὲ ἕνα ταξί πῆγε. Ἡ νοσοκόμα, πού γνώριζε γιά τὴν ἄφιξή της, τὴν πλησίασε καὶ τῆς εἶπε:

-Ἐλᾶτε παρακαλῶ νά σᾶς δείξω τὸ δωμάτιό σας πρὶν τὸ ἑτοιμάσουμε.

-Μὰ δέν χρειάζεται νά τὸ δῶ. Ἑτοιμάστε το, ἀπάντησε ἡ γριούλα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πώς να μην αναρωτηθείς τι δυσκολίες είχαν στη ζωή τους;

Τι τους χάραξε το πρόσωπο…

Πότε γέλασαν, πότε έκλαψαν, πόσο σκληρά δούλεψαν, τι στερήθηκαν!!!

Οι ρυτίδες και οι γραμμές στο μέτωπο περιγράφουν τις εμπειρίες , τις θετικές και καλές εμπειρίες και τις αρνητικές!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τοῦ Φιλοκτήμονα Χ. Φάκα

Ἡ φράση: «Δῶσε χαρά στά γηρατειά, στίς ρίζες τῆς ζωῆς σου» εἶχε διατυπωθεῖ ὡς σύνθημα ἀπό τήν Ἑλλαδική Ἐκκλησία πρίν ἀπό κάμποσα χρόνια, ὅταν εἶχε ἀφιερωθεῖ μιά συγκεκριμένη χρονιά στούς ἀνθρώπους τῆς τρίτης ἡλικίας.

Ἐπειδή τό θέμα τῆς συμπεριφορᾶς μας πρός τούς ἡλικιωμένους χαρακτηρίζεται γιά τήν διαχρονική του ἐπικαιρότητα καί τόν διαρκή προβληματισμό πού προκαλεῖ καί ἀπασχολεῖ ὄχι μόνο κορυφαῖα πνευματικά ἀναστήματα, ἀλλά καί ὅλους μας, θά διατυπώσουμε ὁρισμένες σκέψεις γι’ αὐτό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μερόπη Ν. Σπυροπούλου, Ὁμότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Ἦταν ἕνα ὑπέροχο Σαββατιάτικο πρωινό τοῦ Μαῒου. Ὁ παππούς κάθισε στόν παλιό ψάθινο καναπέ, στήν σκιερή γωνιά τῆς ἰσόγειας βεράντας καί ρούφηξε μιά γουλιά ἀπό τόν ἀχνιστό καϊμακλίδικο καφέ. Τόν εἶχε, μόλις, ἀκουμπήσει στό τραπεζάκι δίπλα του ἡ χαμογελαστή γριά του, λέγοντας:

-Κουράστηκες πάλι σήμερα παλεύοντας ἀπό τό πρωί μέ τά λουλούδια. Ἀλλά, τί νά πῶ; Ἔχεις δίκιο ὅταν λές πώς ἀξίζει τόν κόπο. Κοίτα ὀμορφιές τριγύρω ὁ κῆπος, κοίτα! Τό γιασεμί μας θέριεψε, τά γεράνια μας γιγαντώθηκαν κι οἱ τριανταφυλλιές μας ποτέ δέν ἦταν τόσο φορτωμένες. Ἔ, λοιπόν, γειά στά… κουρασμένα χέρια σου!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


(διήγημα του π. Σταύρου Τρικαλιώτη)

Δέν ἔφυγες. Μέ περιμένεις ἐκεῖ σκονισμένη ἀπό τήν πολυκαιρία, στό τετράδιο ᾽Εκθέσεων τῆς ἕκτης Δημοτικοῦ, στήν ἔκθεση «Ἡ Γειτονιά μου».Ἔχω χρόνια νά σέ διαβάσω.

Εἶσαι στήν πέμπτη καἰ στήν ἕκτη γραμμή. Κάθεσαι στήν πολυθρόνα τοῦ σκηνοθέτη, φορᾶς τό ζεστό βαθυπράσινο σάλι σου, τά στρογγυλά μαῦρα γυαλάκια σου καί μᾶς ρίχνεις κλεφτές ματιές μέ τά μεγάλα βαθουλωτά σου μάτια. Κανένας δέν μπορεῖ νά ξεφύγει ἀπό τό διαπεραστικό βλέμμα σου.

Ἔρχομαι δειλά δειλά γύρω στίς ἕνδεκα τό πρωί. Σέ καλημερίζω. Μοῦ χαμογελᾶς μέ τά σαρκώδη κατακόκκινα χείλη σου καί ἀρχίζεις νά ψάχνεις τίς τσέπες τῆς ρόμπας σου. Μοῦ κάνεις νόημα νά ἔρθω κοντά σου καί μέ φιλεύεις 3- 4 καραμέλες. Σκύβω εὐλαβικά καί σοῦ φιλάω ἀπό σεβασμό τό χέρι σου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Βενέζης Ἠλίας

Σ’ αὐτὸ τὸ κοιμητήρι τῆς Μυτιλήνης εἴχαμε θάψει στὸν καιρὸ τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τὴ γιαγιά μου, τὸ πιὸ γλυκὺ πρόσωπο τοῦ κόσμου.

Εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τότε ἡ πικρὴ ἱστορία μας, τὸ πρῶτο πείραμα ξεριζώματος λαῶν ὁ διωγμὸς τῶν χριστιανῶν τῆς Ἀνατολῆς στὰ 1914 καὶ ἡ καταφυγή τους στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου.

Πέθανε ἡ γιαγιά μας τότε, μὲς στὸν πόλεμο, στὸν ξένο τόπο. Ὁ παππούς μου τὴν ξέθαψε, σὰν ἦρθε ὁ καιρός.

Ἔβαλε τὰ κόκαλά της σὲ κασελάκι, ἔφερε τὸ κασελάκι στὴν κάμαρή του, τ’ ἀπόθεσε πλάι στὸ σπιτικὸ εἰκόνισμα, καθόταν ὧρες μονάχος καὶ τῆς κουβεντίαζε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο παππούς και η γιαγιά διδάσκουν στον εγγονό τους την πίστη στο Χριστό. Απόσπασμα από το βιβλίο: » Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», διαβάζει ο δάσκαλος Σάββας Ηλιάδης

Λίγο προτού αφήσω το Ιρκούτσκ επήγα να ιδώ τον πνευματικό μου πατέρα, με τον οποίο πολλάκις είχα συζητήσει, για να του πω αυτή τη φορά:

«Πηγαίνω εις την Ιερουσαλήμ, και ήλθα να σε ευχαριστήσω για την χριστιανική σου αγάπη προς εμένα, ένα φτωχό προσκυνητή».

«Ο Θεός να ευλογήσει το ταξίδι σου», απήντησε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θα μπορούσε να είχε γραφτεί από έναν σύγχρονο Άντερσεν ή Γκριμ, μόνο που η αληθινή ζωή τα λέει καλύτερα.

Η τετράχρονη Σαγκλάνα Σάλτσακ [φωτογραφία] ζούσε με τους παπούδες της σε μια απομακρυσμένη φάρμα στη ρωσική δημοκρατία Τούβα, κοντά στα σύνορα με τη Μογγολία, πέντε μίλια από τον πλησιέστερο γείτονα και δώδεκα από το πιο κοντινό χωριό.

Πριν ένα μήνα ξύπνησε ένα πρωί και είδε ότι η 60χρονη γιαγιά της ήταν ακίνητη. Το είπε στον τυφλό παπού της, και αποφάσισε να περπάτήσει ως το πιο κοντινό σπίτι για βοήθεια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι