You are currently browsing the category archive for the ‘παιδί’ category.


Σχόλιο: Διαβάζοντας αυτό το συγκινητικό γράμμα του μικρού Παντελάκη, που μας έστειλε η μητέρα του κ. Ειρήνη από ένα χωριό της Μακεδονίας, μας γεννήθηκε μια ιδέα. Να προσευχηθούμε ταπεινά στον Άγιο Αχίλλιο, προστάτη των Πρεσπών, να σταματήσει τους παραχαράκτες τις ιστορίας και να λάμψει η αλήθεια. Όπως έλαμψε στην πρώτη Οικουμενική σύνοδο, όταν ο Άγιος κατόπιν προσευχής έκανε να αναβλύσει έλαιο από μια πέτρα, μπρος στον αιρεσιάρχη Άρειο, ξεσκεπάζοντας με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο την πλάνη και το ψεύδος του. Παρακαλούμε τους άγιους Ιερείς μας, αν μπορούν, να τελέσουν έκτακτα την παράκληση του Αγίου Αχιλλίου στους ιερούς ναούς το Σάββατο εσπέρας 16/6 ή να ψάλουν το απολυτίκιο του Αγίου κατά τη Θεία λειτουργία της Κυριακής, καλώντας τον πιστό λαό σε προσευχή και εγρήγορση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements


(διήγημα του π. Σταύρου Τρικαλιώτη)

Δέν ἔφυγες. Μέ περιμένεις ἐκεῖ σκονισμένη ἀπό τήν πολυκαιρία, στό τετράδιο ᾽Εκθέσεων τῆς ἕκτης Δημοτικοῦ, στήν ἔκθεση «Ἡ Γειτονιά μου».Ἔχω χρόνια νά σέ διαβάσω.

Εἶσαι στήν πέμπτη καἰ στήν ἕκτη γραμμή. Κάθεσαι στήν πολυθρόνα τοῦ σκηνοθέτη, φορᾶς τό ζεστό βαθυπράσινο σάλι σου, τά στρογγυλά μαῦρα γυαλάκια σου καί μᾶς ρίχνεις κλεφτές ματιές μέ τά μεγάλα βαθουλωτά σου μάτια. Κανένας δέν μπορεῖ νά ξεφύγει ἀπό τό διαπεραστικό βλέμμα σου.

Ἔρχομαι δειλά δειλά γύρω στίς ἕνδεκα τό πρωί. Σέ καλημερίζω. Μοῦ χαμογελᾶς μέ τά σαρκώδη κατακόκκινα χείλη σου καί ἀρχίζεις νά ψάχνεις τίς τσέπες τῆς ρόμπας σου. Μοῦ κάνεις νόημα νά ἔρθω κοντά σου καί μέ φιλεύεις 3- 4 καραμέλες. Σκύβω εὐλαβικά καί σοῦ φιλάω ἀπό σεβασμό τό χέρι σου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Δημήτρης Καραβασίλης

Μια φορά ένας άνδρας με τον γιο του περπατούσαν μέσα στο δάσος. Ξαφνικά το αγόρι σκουντουφλά και πέφτει κάτω. Είχε χτυπήσει στο πόδι του και φώναξε δυνατά.

– ΑΑΑΧΧΧ!

Ξαφνιασμένος, ακούει την φωνή του να επιστρέφει:

– ΑΑΑΧΧΧ!

Παραξενεμένος φωνάζει:

– Ποιός είσαι;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

π. Λίβυος

Ήμουν πολύ μικρός. Όλη μέρα γύριζα στους δρόμους. Έπαιζα, έτρεχα, φίλευα, μάλωνα, χτυπούσα και γιατρευόμουν, μέρα και νύχτα, θάλασσες και βροχές, χειμώνες και καλοκαίρια, ζωή δίχως βερεσέδια.

Γεμάτη η μνήμη, σε πληρότητα η καρδιά. Ένα απόγευμα, κάπου έπεσα και χτύπησα. Γύρισα σπίτι μες τα αίματα. Πλύθηκα και ξάπλωσα στο σαλόνι.

Κουρασμένος και λαβωμένος, δεν άργησε να με πάρει ο ύπνος. Όταν μετά από ώρα άνοιξα τα μάτια μου, είχε σκοτεινιάσει. Αυτή η θλίψη του δειλινού, ακόμη με λαβώνει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


π. Λίβυος

Σήμερα συνάντησα δύο ήρωες. Όχι δεν ήμουν σε καμία πλατεία μεγάλου στρατηλάτη, ούτε σε κάποιο άγαλμα απ’ εκείνα που οι εξουσίες στήνουν ανάλογα με τις πολιτικές και ιδεολογικές εμμονές τους.

Μια μάνα ήταν με το ανάπηρο παιδί της, που προσπαθούσαν να επιβιβαστούν στο αμάξι τους.

Σαφέστατα είχαν παρκάρει καθόλα νόμιμα, όχι σαν εμάς του και καλά «σώους» που κλέβουμε τις ελάχιστες προσβάσεις τους προς την ζωή, για να εξυπηρετήσουμε την καταναλωτική μας μανία και να πιούμε το ραστωνικό καφεδάκι μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε μια σχολική αίθουσα ένας μαθητής ρώτησε τη δασκάλα του:

-Κυρία, τι είναι η αγάπη;

Η δασκάλα θεώρησε ότι ο μαθητής άξιζε μια απάντηση αντάξια της ευφυΐας του. Καθώς σε λίγα λεπτά ακολουθούσε το διάλειμμα, η δασκάλα ζήτησε από όλους τους μαθητές της να ψάξουν στην αυλή και στον κήπο του σχολείου και να της φέρουν ό,τι διέγειρε μέσα τους το αίσθημα της αγάπης.

Τα παιδιά έτρεξαν έξω χαρούμενα και όταν επέστρεψαν η δασκάλα τους είπε:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σταμάτα τά κλάμμματα! Καί ἄρχισε τίς ἐλεημοσύνες. Γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ παιδιοῦ σου.

Εἶναι ἀρκετά τά δάκρυα, μέ τά ὁποῖα πότισες τήν γῆ. Εἶναι καιρός πιά, νά κάνεις νά ἀνθίσουν μέσα σου κάτι ἄλλα λουλούδια.

Πιό ὄμορφα! Πιό γλυκά ἀπό ἐκεῖνα, πού γίνονται ὅταν ποτισθοῦν μέ δάκρυα. Ποιά λουλούδια; Ἡ προσευχή καί ἡ ἐλεημοσύνη! Καί ἄφηνε τόν ἑαυτό σου στά χέρια τοῦ Θεοῦ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κώστας Μάνης

Ἦταν στὸ ἀναγνωστικὸ κάποιας τάξης τοῦ Δημοτικοῦ. Περιέγραφε μία κρύα χειμωνιάτικη νύχτα στὰ Γιάννινα. Ὁ μικρὸς Ζώης Καπλάνης –ὁ μετέπειτα γνωστὸς εὐεργέτης – ἔχει ἔρθει ἀπὸ τὸ χωριὸ μόνος κι ἔρμος. Μὴ ἔχοντας ποῦ νὰ μείνει τὴν παγερὴ νύχτα, «κουρνιάζει» στὴν εἴσοδο ἑνὸς ἀρχοντικοῦ.

Εἶναι Σάββατο, παραμονὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸ ξημέρωμα, ὁ ἀφέντης τοῦ σπιτιοῦ μὲ τὴν οἰκογένειά του κινᾶνε γιὰ τὴν ἐκκλησιά. Βρίσκουν τὸν μικρὸ Ζώη στὰ σκαλιὰ σὲ ἄσχημη κατάσταση, μετὰ ἀπὸ μία φοβερὴ κρύα νύχτα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αυτό το γεγονός το εδιηγείτο η Γερόντισσα Ξένη, η οσία πρώτη Ηγουμένη της Μονής του αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, η οποία ήταν τυφλή.

Τυφλή κατά την σωματική όραση, αλλά φωτισμένη και με οξεία πνευματική όραση. Αποδεικνύει δε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων λυπούνται, όταν οι συγγενείς αντί να δοξολογούν τον Θεό, σκληρύνονται και λυπούνται υπερβολικά.

Αυτή λοιπόν η αγιασμένη μοναχή είχε μια αδελφή στην Αθήνα,η οποία είχε έξι κορίτσια και ένα αγόρι, που την εποχή εκείνη ήταν οκτώ περίπου ετών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγόρι που μεγάλωνε σε ένα ορφανοτροφείο. Το μικρό αγόρι επιθυμούσε διακαώς να μπορούσε να πετάει όπως τα πουλιά.

Του ήταν όμως δύσκολο πολύ να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε. Υπήρχαν πουλιά στο ζωολογικό κήπο που ήταν πολύ μεγαλύτερα του και όμως πετούσαν.

«Γιατί εγώ δεν μπορώ» σκεφτόταν. «Κάτι δεν πάει καλά με εμένα;» αναρωτιόταν.

Υπήρχε κι ένα άλλο ανάπηρο αγοράκι. Επιθυμούσε πολύ να μπορεί να περπατήσει και να τρέξει όπως όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια. «Γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν αυτά;» σκεφτόταν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Αγοράζω Ελληνικά

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι

Advertisements