You are currently browsing the category archive for the ‘παιδί’ category.

Γιώργος Λαουτάρης

Ένα μη καταγεγραμμένο μέχρι σήμερα κεφάλαιο της τοπικής ιστορίας της Βούλας αλλά και της ιστορίας της εκπαίδευσης στην Ελλάδα βρίσκεται σκονισμένο σε ένα από τα παλιά φύλλα που φυλάσσονται στο αρχείο εφημερίδων της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Συγκεκριμένα, στο φύλλο της Κυριακής 26ης Ιουλίου 1959 της εφημερίδας Ελευθερία βρίσκουμε ένα όμορφο ρεπορτάζ που υπογράφει ο Α. Αλεξανδρόπουλος και φέρει τίτλο «Το εκπαιδευτήριο του Ασκληπιείου, Ένα σχολείο με κρεβάτια αντί θρανίων στη Βούλα».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἡ ἔγκυος γυναίκα πλησίαζε στόν τοκετό. Ὅμως, δές, οἱ γιατροί, μετά ἀπό ἐπανειλημμένες ἐξετάσεις, πῆραν νά ἀνησυχοῦν.

Συσκέφτηκαν, τά εἶπαν, καί ὁ πρῶτος τους πλησίασε μέ σοβαρότητα καί καλωσύνη τήν ἔγκυο, καί ἄρχισε, σιγά-σιγά καί μαστορικά, νά τῆς λέει:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παλιά η μάνα, η μάνα αγρότισσα, όταν πήγαινε στο χωράφι, έπαιρνε και τα παιδιά της μαζί γιατί δεν είχε που να τ’ αφήσει! Τα “φόρτωνε” στο γάιδαρο και ξεκινούσε!

Έπαιρνε ακόμα και το μωρό της -το στερνό!
Τότε οι γιαγιάδες, μάνες και πεθερές, ήταν κι αυτές νέες και είχανε δικές τους δουλειές στα χωράφια και δεν μπορούσαν να τα κοιτάξουν !

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

του Λευτέρη Κορέλη

Σαράντα οκτώ ώρες κρατούσε το ταξίδι, συνήθως πεζοπορία. Κατά διαστήματα συναντούσαν χωριά, όπου είχαν στημένους χορούς με ψητά, κλαρίνα και πανηγύρια… Μ’ είχε ταμένο η μάνα μου. Κινδύνεψα να πεθάνω στη γέννα.

-Σώσε το παιδάκι ‘μ Παναγία μου, και θα ‘ρθουμε στη χάρη σου.

Και εκπλήρωσε το τάμα της. Ήταν ένα ταξίδι που έγινε το 1917. Και διηγούνταν η μάνα μου, που ίσως αυτό να ήταν και «το μόνον της ζωής της ταξίδιον»:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παναγία Βρεφοκρατούσα, Ἀσίνου – Βυζαντινό Μουσεῖο ΙΑΜ.

Ἑλένης Ἀναστασίου Ἐκπαιδευτικοῦ

– «Δοξάζω τ’ ὄνομάν της. Ἐκαταφέρναμέ τα τζιαί φέτος. Πάλε ὅμως στήν προσφυγιά. Πάλε ἐκάμαμεν τόν ἑσπερινό σου μακρά πού τήν ἐκκλησιά σου, Παναγία μου!

Πέψε ν’ ἀξιωθοῦν τ’ ἀγγόνια μου τζιαί ἡ δισαγγονούα μου νά σοῦ ἄψουν τά καντήλια στό εἰκονοστάσι τοῦ χωρκοῦ μας, γιατί γιά λλόου μου ἔν ἴξερω ἄν ἰμπορῶ νά ἐλπίζω πιόν…».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λουκία Βουργιά – Δημητριάδου, (τέως Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης Κύπρου)

Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019 . Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου. Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί.

Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο. Μα τι έκανε ;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τοῦ πρεσβ. Χριστοδούλου Παπαΐωάννου*

Ὁ γιὸς βρισκόταν στὸ δωμάτιο τοῦ ὅταν ἄκουσε τὸν πατέρα του νὰ συζητεῖ μὲ τὴν μητέρα του. Τὴν πίεζε νὰ κάνει ἔκτρωση τὸ παιδάκι τους. Δὲν ἄντεξε. Πνίγηκε στὶς σκέψεις. Κατέβηκε κάτω. Μόλις τὸν εἶδαν σώπασαν.

– Εἶσαι ξύπνιος Ἀντρέα; Ρώτησε ἀμήχανα ὁ πατέρας.

– Eεεε! Μᾶλλον!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πηνελόπη Δέλτα

Σε αυτό το απόσπασμα, από τον πρώτο τόμο του αυτοβιογραφικού έργου της Πηνελόπης Δέλτα παρουσιάζεται η αμφίθυμη στάση του μικρού κοριτσιού απέναντι στην αυταρχική αλλά και γοητευτική μορφή του πατέρα, ενώ συγχρόνως διαφαίνεται ο αγώνας της συγγραφέως ως ενήλικης να συμφιλιωθεί με την απρόσιτη «θεότητα» που, όπως η ίδια αναγνωρίζει, υπήρξε «η τελευταία μεγάλη αγάπη» της ζωής της.

Τον πατέρα, εμείς τα παιδιά τον φοβούμασταν πάρα πολύ για να μπορούμε και να τον αγαπούμε. Τον τρέμαμε. Σαν έμπαινε ο πατέρας στο σπίτι, τσιμουδιά δεν ακούουνταν στο σπουδαστήριο, όσο μικρά ή μεγάλα και αν ήμασταν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Πηνελόπη Ανδρεάδη

Να’βαζα μια φωτιά Ιούλη μήνα
τη θλίψη του κόσμου στάχτη να κάνω…

Ιούλη μήνα τα παιδιά, μόλις έπαιρνε να σουρουπώνει, έτρεχαν σέρνοντας τα λιγνά ξυπόλητα ποδαράκια τους στον κουρνιαχτό.

Όποιος δεν έσυρε τα γυμνά του πόδια σ εκείνο τον κουρνιαχτό, δεν ξέρει από τρυφερότητα, δεν έχει ιδέα από ευαισθησία κι απαλότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είναι αυτές που μεγάλωναν τα παιδιά επειδή οι γονείς τους δούλευαν.

Είναι αυτές που στερούνταν οτιδήποτε προκειμένου να μας ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία.

Είναι αυτές που όταν πέφταμε και κλαίγαμε πονούσαν πιο πολύ από εμάς και πάντα έβρισκαν τον τρόπο να μας παρηγορήσουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι