You are currently browsing the category archive for the ‘παιδί’ category.


π. Λίβυος

Σήμερα συνάντησα δύο ήρωες. Όχι δεν ήμουν σε καμία πλατεία μεγάλου στρατηλάτη, ούτε σε κάποιο άγαλμα απ’ εκείνα που οι εξουσίες στήνουν ανάλογα με τις πολιτικές και ιδεολογικές εμμονές τους.

Μια μάνα ήταν με το ανάπηρο παιδί της, που προσπαθούσαν να επιβιβαστούν στο αμάξι τους.

Σαφέστατα είχαν παρκάρει καθόλα νόμιμα, όχι σαν εμάς του και καλά «σώους» που κλέβουμε τις ελάχιστες προσβάσεις τους προς την ζωή, για να εξυπηρετήσουμε την καταναλωτική μας μανία και να πιούμε το ραστωνικό καφεδάκι μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Σε μια σχολική αίθουσα ένας μαθητής ρώτησε τη δασκάλα του:

-Κυρία, τι είναι η αγάπη;

Η δασκάλα θεώρησε ότι ο μαθητής άξιζε μια απάντηση αντάξια της ευφυΐας του. Καθώς σε λίγα λεπτά ακολουθούσε το διάλειμμα, η δασκάλα ζήτησε από όλους τους μαθητές της να ψάξουν στην αυλή και στον κήπο του σχολείου και να της φέρουν ό,τι διέγειρε μέσα τους το αίσθημα της αγάπης.

Τα παιδιά έτρεξαν έξω χαρούμενα και όταν επέστρεψαν η δασκάλα τους είπε:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σταμάτα τά κλάμμματα! Καί ἄρχισε τίς ἐλεημοσύνες. Γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ παιδιοῦ σου.

Εἶναι ἀρκετά τά δάκρυα, μέ τά ὁποῖα πότισες τήν γῆ. Εἶναι καιρός πιά, νά κάνεις νά ἀνθίσουν μέσα σου κάτι ἄλλα λουλούδια.

Πιό ὄμορφα! Πιό γλυκά ἀπό ἐκεῖνα, πού γίνονται ὅταν ποτισθοῦν μέ δάκρυα. Ποιά λουλούδια; Ἡ προσευχή καί ἡ ἐλεημοσύνη! Καί ἄφηνε τόν ἑαυτό σου στά χέρια τοῦ Θεοῦ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κώστας Μάνης

Ἦταν στὸ ἀναγνωστικὸ κάποιας τάξης τοῦ Δημοτικοῦ. Περιέγραφε μία κρύα χειμωνιάτικη νύχτα στὰ Γιάννινα. Ὁ μικρὸς Ζώης Καπλάνης –ὁ μετέπειτα γνωστὸς εὐεργέτης – ἔχει ἔρθει ἀπὸ τὸ χωριὸ μόνος κι ἔρμος. Μὴ ἔχοντας ποῦ νὰ μείνει τὴν παγερὴ νύχτα, «κουρνιάζει» στὴν εἴσοδο ἑνὸς ἀρχοντικοῦ.

Εἶναι Σάββατο, παραμονὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸ ξημέρωμα, ὁ ἀφέντης τοῦ σπιτιοῦ μὲ τὴν οἰκογένειά του κινᾶνε γιὰ τὴν ἐκκλησιά. Βρίσκουν τὸν μικρὸ Ζώη στὰ σκαλιὰ σὲ ἄσχημη κατάσταση, μετὰ ἀπὸ μία φοβερὴ κρύα νύχτα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αυτό το γεγονός το εδιηγείτο η Γερόντισσα Ξένη, η οσία πρώτη Ηγουμένη της Μονής του αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, η οποία ήταν τυφλή.

Τυφλή κατά την σωματική όραση, αλλά φωτισμένη και με οξεία πνευματική όραση. Αποδεικνύει δε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων λυπούνται, όταν οι συγγενείς αντί να δοξολογούν τον Θεό, σκληρύνονται και λυπούνται υπερβολικά.

Αυτή λοιπόν η αγιασμένη μοναχή είχε μια αδελφή στην Αθήνα,η οποία είχε έξι κορίτσια και ένα αγόρι, που την εποχή εκείνη ήταν οκτώ περίπου ετών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό αγόρι που μεγάλωνε σε ένα ορφανοτροφείο. Το μικρό αγόρι επιθυμούσε διακαώς να μπορούσε να πετάει όπως τα πουλιά.

Του ήταν όμως δύσκολο πολύ να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε. Υπήρχαν πουλιά στο ζωολογικό κήπο που ήταν πολύ μεγαλύτερα του και όμως πετούσαν.

«Γιατί εγώ δεν μπορώ» σκεφτόταν. «Κάτι δεν πάει καλά με εμένα;» αναρωτιόταν.

Υπήρχε κι ένα άλλο ανάπηρο αγοράκι. Επιθυμούσε πολύ να μπορεί να περπατήσει και να τρέξει όπως όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια. «Γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν αυτά;» σκεφτόταν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τὸν Σεπτέµβριο κάποιου ἔτους στὸ ὀγκολογικὸ τµῆµα τοῦ Πανεπιστηµιακοῦ Νοσοκοµείου τοῦ Ρίου ἐπικρατεῖ µεγάλη ἀναστάτωση. Ὁ µικρὸς ∆ηµητράκης ζητοῦσε ἐπειγόντως τὸν ἱερέα τοῦ Νοσοκοµείου. Ἤθελε ὁπωσδήποτε νὰ κοινωνήσει.

Ἦταν 13 ἐτῶν. Ἐνάµιση περίπου χρόνο βρισκόταν στὴν συγκεκριµένη κλινική. Ἕνας µικρὸς πονοκέφαλος τὸν ὁδήγησε ἐκεῖ. Οἱ γιατροὶ διέγνωσαν καρκίνο τοῦ ἐγκεφάλου. Ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπὸ τὸ Φίερι τῆς Ἀλβανίας. Οἱ γονεῖς του ἀβάπτιστοι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Είχε συννεφιά. Ένα ξανθό αγοράκι κρατούσε μία ομπρέλα προκαταβολικά. «Μαμά» της λέει, «ξέρεις τι είναι ο ομορφότερος τόπος;».

«Τι, παιδί μου;».

«Να τρώμε πατατάκια και να βλέπουμε αγώνα».

Γέλασε η μαμά. Τι, να κάνει;

Στην πραγματικότητα, θα είχε φωτιστεί το παιδάκι, σαν άγιο κι αγγελάκι που ήταν, να περιγράψει τον Παράδεισο έτσι παιδικά, τόσο απλά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Της Γεωργίας Ανδριώτου.

Μαμά, το ξέρω ότι μ’ αγαπάς. Ποτέ δεν αμφισβήτησα την αγάπη σου.

Ακόμα και τις φορές εκείνες που με μαλώνεις, ξέρω ότι η καρδιά σου είναι γεμάτη στοργή και τρυφερότητα για μένα.

Προσπαθείς να μου προσφέρεις όλα αυτά που έχω ανάγκη, ίσως και περισσότερα ακόμα. Είσαι πάντα δίπλα μου όταν σε χρειάζομαι και το χάδι σου είναι η πιο γλυκιά μου μυρωδιά.

Πολλές φορές, όμως, με βαραίνουν τα δικά σου όνειρα. Αυτό είναι το μόνο παράπονο που έχω από σένα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τρία μυρωδάτα κυδώνια

Κάποτε ζούσε στο χωριό μας, τον Γέρμα Καστοριάς, μια νεαρή μητέρα, που είχε ένα παιδάκι 5 – 6 ετών. Κάποια βραδιά, η μητέρα και το αγοράκι της πήγαν να επισκεφτούν τη νουνά του.  

Κατά τη διαδρομή, η μητέρα είπε στο παιδί: «Γιωργάκη, τώρα που θα πάμε στη νουνά σου θα κάθεσαι φρόνιμα.

Όταν έρθει η  ώρα να φύγουμε, η νουνά θα σε ρωτήσει τι θέλεις να σε (σου) δώσει. Τότε εσύ θα ζητήσεις  κυδώνι, διότι εμείς δεν έχουμε κυδώνια στο σπίτι μας».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για πάντα φίλοι

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Αγοράζω Ελληνικά

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Advertisements