You are currently browsing the category archive for the ‘Λογοτεχνία’ category.

Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay)

Σ’ ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία.

Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγενώς και αποδέχεται την πρόσκληση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

του Κωνσταντίνου Γανωτή

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πολιτεία ζούσανε δυο αδερφάδες, νοικοκυρές και φιλόξενες κι οι δυο και πολύ αγαπημένες βέβαια, αφού ήταν και δίδυμες.

Μόνο που η μια ήταν λίγο κοντύτερη απ΄ την άλλη, τόσο όσο να πεις πως είναι κοντύτερη η Σαρακοστή από την Πεντηκοστή. Μάλιστα, για να ΄ναι αγαπημένες, είχαν τα σπίτια τους κολλητά και στο μεσοτοίχι είχαν ανοίξει μια πόρτα μεγάλη και μπαινοβγαίναν απ΄ αυτή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Νίκος Θ. Ἀρβανίτης

Ἡ μέρα ξημέρωσε ζεστή. Ὁ οὐρανός ἦταν κατακάθαρος. Ὁ Ἀπριλιάτικος ἥλιος ἔλουζε στεριά καί θάλασσα. Οἱ ἀχτῖνες του λαμπύριζαν πάνω στίς πολύχρωμες σκηνές τοῦ Μπραΐμη.

Ἦταν ἕνα πρωϊνό τοῦ 1825. Ὁ Ἀπρίλιος μοσχοβολοῦσε καί βρισκόταν στήν τελευταία μέρα του. Ὁ Λεωνίδας, ἕνα σγουρόμαλλο ἄφοβο ἀγόρι, πού μόλις εἶχε πατήσει τά ἕνδεκα, τράβηξε στήν πάνω μεριά τῆς Μοθώνης, κατά τό βουνό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αντώνης Σουρούνης

«…Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα.

Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Βουρλά!
Καμάρι της Ανατολής!
Καρφί μέσα στα μάτια των Τούρκων.

Με τι συγκίνηση θυμάμαι τους αμπελοφυτεμένους κάμπους σου! Θυμάμαι τα ωραία εωθινά σου και ξαναζωντανεύουν μέσα μου τα ίδια αισθήματα που εδωκίμαζα τότε, σαν έβλεπα να ξεχύνονται από τους μαχαλάδες σου στα αμπέλια χιλιάδες κόσμος, που ήξερε να κρατεί το λισγάρι του αγρότη τόσον, όσον και το τουφέκι του πολεμιστή.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, στό Θωρηκτό Ἀβέρωφ

Ν.Α.Κοντόπουλος – Ἡ χαρτοσακκούλα 

Ἄγιον χῶμα

Εἶναι Μεγάλη Ἑβδομὰς τοῦ 1941 καὶ οἱ Γερμανοὶ σπεύδουν πρὸς τὴν πρωτεύουσαν.  Εἰς τὸν Ναύσταθμον τῆς Σαλαμῖνος ἐπικρατεῖ ἡσυχία καὶ μόνον ὁ ρόχθος τῶν κυμάτων ἀκούεται.

Τὰ πολεμικά μας τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἔχουν ἀναχθῆ μακρὰν εἰς τὸ ἀνοικτὸν πέλαγος, διὰ νὰ ἀποφύγουν νὰ δώσουν συγκεντρωμένον στόχον εἰς τὰς καθέτους ἐφορμήσεις τῶν γερμανικῶν «Στούκας», τὰ ὁποῖα βομβαρδίζουν, χωρὶς διακοπήν, κάθε πλοῖον καὶ κάθε συγκέντρωσιν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κείμενο : Γιώργος Γαλάτσης – Μ. Πέμπτη – 2022

Κάτω από την πλαγιά ενός λόφου – Γολγοθάς τό όνομα του – είχαν βλαστήσει κάτι όμορφα άνθη πού τά λέγανε παπαρούνες. Ήταν Απρίλης μήνας. Κάτι φωνουλες παιδικές ακούστηκαν.

– Γιαγιά – γιαγιά , θά μας πεις πάλι την ιστορία Της Σταυρώσεως Τού Χριστού πού διαδραματίστηκε πριν από πολλά χρόνια;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Συγγραφέας: Σπυροπούλου Μαριαλένα

«Σουτ, σου είπα, μπα σε καλό σου για κορίτσι». Ένα χέρι πετάχτηκε και έστριψε το αυτί της.

«Άουτς, ρε γιαγιά».

«Άχνα μη βγάλεις. Άκου τον παπά, άκου τους ψάλτες».

Η μικρή κατσούφιασε και έστρεψε το βλέμμα προς τα κάτω. Έβλεπε με λεπτομέρεια το μωσαϊκό, τις μικρές κόκκινες ψηφίδες, τις ξυλόγλυπτες καρέκλες με τα λουλουδάκια στα πόδια, ύστερα χασμουρήθηκε με θόρυβο και έστρεψε με ανοιχτό στόμα το βλέμμα στον ουρανό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φρόσω Βλασσοπούλου – Κιτσάκη

Ήταν μια φορά ένας νιος καλός, τίμιος και δουλευταράς.

Κάθε το πρωί διάβαινε τη δημοσιά, πέρναγε τον αύλακα απ’ την απέναντι μεριά και λόξευε κατά την καταπράσινη όχθη του ποταμού εκεί τώρα που’ ναι περβόλια και μοσχοβολιές, λιόδεντρα και χαρές, κάτω απ’ την εκκλησιά της Παναγιάς του Ζαπαντιού, κοντά στα Καλύβια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

-Σαν νυχτώσει, μην αποκοιμηθείς, έχουμε μια μεγάλη δουλειά εσύ κι εγώ. Α, μην το ξεχάσω, κι ως που να έρθω, σου έχω επάνω στο σοφρά καθαρή, μοσχοβολιστή, την καλή σου φορεσιά.

Να βάλεις την καινούρια φουστανέλα σου μα και το χρυσοκέντητο γιλέκο σου, του είπε η μάνα και βάζοντας στον ντορβά ένα αγιοκέρι και λίγο λάδι, έκλεισε την πόρτα πίσω της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι