You are currently browsing the category archive for the ‘Κοινωνία’ category.

Η θαυματουργή εικόνα της Αγ. Μαρίνας Μαΐστρου ήταν οικογενειακό κειμήλιο της Ειρήνης Αμπατζή.

Όταν αυτή απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1932, οι κόρες της Σμαραγδή Καραγεωργίου, Αικατερίνη Μπουσδρούκη και ο γιος της Δημήτριος Αμπατζής, κατόπιν παραινέσεως του τότε Μητροπολίτη Αλεξ/πόλεως Γερβασίου, προσέφεραν τη θαυματουργή εικόνα στην εκκλησία του χωριού.

Από τότε ο Ιερός Ναός του Αγ. Γεωργίου Μαΐστρου έγινε και προσκύνημα της Αγ. Μαρίνας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μαρία Δαούτη.
Παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας (και μάνα δεκάδων παιδιών)

Αλλά ποια μάνα;

Αυτή που κουβαλάει 9 μήνες ένα μωρό στα σπλάχνα της και που με πόνους το φέρνει στη ζωή;

Αυτή που, αφού γεννήσει ένα παιδί, το ανατρέφει με τόσες θυσίες και καρδιοχτυπά μην της πάθει τίποτα ;

Ναι. Για αυτή τη μάνα μιλάω. Αυτή που στερείται, που παλεύει, που αγωνιά και αγωνίζεται να δώσει στο παιδί της το καλύτερο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Στην φωτογραφία αυτή βλέπουμε την Ομόνοια το 1928….

Το φαρμακείο του ΜΠΑΚΑΚΟΥ στην γωνία δίπλα βλέπουμε μια διαφημιστική ταμπέλα «ΡΟΔΑΛΙΝΗ ΚΑΜΝΕΙ ΩΡΑΙΟΝ ΔΕΡΜΑ».

Οι Αθηναίες πάντα προσέχουν το δέρμα τους….κρέμα προσώπου ΡΟΔΑΛΙΝΗ ΧΙΩΝ….

«Σας κοιτάζει ποτέ ο άνδρας δύο φορές;» Έγραφε η διαφήμιση της CANA γνωστής παλιάς φαρμακοβιομηχανίας….

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι γιατροί της έδωσαν την δυνατότητα να κάνει έκτρωση στο άρρωστο αγόρι της στις 38 εβδομάδες κύησης, αλλά εκείνη αρνήθηκε.

Οι  διαμάχες σχετικά με τις εκτρώσεις στο τέλος της κύησης βρίσκονται και πάλι στα ύψη. Αλλά αυτό που ίσως δεν μπορούν οι περισσότεροι να συνειδητοποιήσουν είναι το πόσο συχνά οι έγκυες μητέρες εκβιάζονται να προχωρήσουν στην άμβλωση των βιώσιμων αγέννητων μωρών τους όταν αυτά έχουν κάποιες αναπηρίες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ιερέας π. Αθανάσιος Στυλιάδης  στην Αγία Τράπεζα του σπηλαιώδους ναού.

Μια καλοκαιρινή ημέρα ενός απροσδιόριστου έτους της Τουρκοκρατίας, κάποιος Λοσνιτσιώτης (: Γερμανιώτης) αιγοβοσκός εισήλθε στη μεγάλη και σκοτεινή σπηλιά, η οποία βρίσκεται στην κορυφή του ψηλού βουνού που υπέρκειται της περιοχής «Κοκόλια» του Γέρμα, για να βρει κάποιο χαμένο ζώο του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

π. Σπυρίδων Σκουτής

Πλέον μόνο βλέπουμε ένα είδωλο του άλλου (στην οθόνη), πληκτρολογούμε και σπάνια μιλάμε και στο τέλος δεν νιώθουμε, μια αίσθηση κενού σε πλημμυρίζει και μετά ψάχνεις τα αντικαταθλιπτικά διότι νιώθεις κενό.

Μιλάμε πλέον με  #tags και μοιραζόμαστε την ζωή μας για να δείξουμε ότι κάνουμε κάτι ή στέλνουμε ξερές ηλεκτρονικές ευχές για να βγάλουμε την υποχρέωση και  να τηρήσουμε το πρωτόκολλο. Βγάζουμε selfies από ταξίδια και συναντήσεις για να πούμε στους άλλους «Ε! Είμαι καλά!!!» ενώ δεν είσαι και θες να συμπληρώσεις το κενό που νιώθεις με άλλο κενό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τὸν καιρὸ ποὺ τὰ παγωτὰ ἦταν πιὸ φθηνὰ ἀπὸ ὅ,τι σήμερα ἕνα παιδάκι δέκα ἐτῶν μπῆκε στὸ ζαχαροπλαστεῖο καὶ κάθησε σ’ ἕνα τραπέζι.

Ὁ σερβιτόρος τὸν σέρβιρε μ’ ἕνα ποτήρι νερό. «Πόσο κάνει ἕνα παγωτὸ σοκολάτα καὶ μὲ ἀμύγδαλα ἀπὸ ἐπάνω;» τὸν ρώτησε τὸ παιδί.

«Εἴκοσι δραχμές», ἀπάντησε ἐκεῖνος.

Τὸ παιδὶ ἔβγαλε ἀπὸ τσέπη μιὰ χούφτα νομίσματα καὶ ἄρχισε νὰ μετράη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γεμάτα τα μικρά στρογγυλά τραπεζάκια μέσα και έξω από το καφενείο, γεμάτα από βιαστικούς πελάτες που έρχονται έτσι στα γρήγορα έναν καφέ να πιουν, να στυλωθεί η ψυχή τους, και μετά να ξαναπάνε απέναντι, δίπλα να σταθούν στο δικό τους άνθρωπο, δίπλα ή καλύτερα ένα να γίνουν με τον πόνο και την ανημπόρια, που κατάληψη έχουν κάνει σε όλα τα πατώματα, σε όλα τα δωμάτια του μεγάλου νοσοκομείου και έχουν ποτίσει θαρρείς ολόκληρο το τεράστιο οικοδόμημα.

Ένα καφεδάκι, μια-μια η ρουφηξιά αλλά η σκέψη είναι εκεί, και τα πόδια χορεύουν, σαν να βιάζονται να πάνε πάλι κοντά σε αγαπημένο άρρωστο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

τῆς Εὔας Μοδινοῦ

Ὁ «Ἄγγελος πόνου» τοῦ Γιαννούλη Χαλεπᾶ εἶναι ἕνας μικρός γύψινος Ἄγγελος, ὕψους 25ἑκ., πού προσεύχεται γονατιστός.

Ἔχει τά χέρια του σταυρωμένα σφικτά στό στῆθος, τίς φτεροῦγες του μαζεμένες, κλειστές, τό κεφάλι του γερτό στό πλάι, τά μάτια του λυπημένα, ὑψωμένα στόν οὐρανό, τά χείλη του μισάνοιχτα, σάν νά ψελλίζει μία θερμή ἱκεσία. Μοιάζει νά προσεύχεται γιά κάποιον ζωντανό νεκρό.

Βλέποντας τήν ἔκφραση τῆς βαθιᾶς ὀδύνης πού ἀποπνέει ἡ στάση αὐτή, σκέφτεται κανείς τά χιλιάδες πρόσωπα τοῦ πόνου ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦνε σ’ ἕναν ἐφιάλτη, χωρίς νά μποροῦν νά ξυπνήσουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πολλοί πρόσφυγες μετά την καταστροφή της Σμύρνης βρέθηκαν και στα Πατήσια…. τους έδωσαν από ένα οικοπεδάκι εξ αδιαιρέτου… έστησν τα σπιτικά τους ο ένας δίπλα στον άλλον….

Μην φανταστείς….παράγκες με πισόχαρτο και κόντρα πλακέ στην αρχή και μετά λαθραίες μικρές κάμαρες …τούβλινες όπως έλεγαν…

Θυμήθηκα και τα πρώτα σπιτικά….ο παππούς βλέπεις από τις χαμένες πατρίδες αλλά και η γιαγιά που έφυγε νωρίς…

Άστραφτε από καθαριότητα το σπιτικό τους αλλά οι μυρουδιές από τις κατσαρόλες δίπλα στην γκαζιέρα ήταν το κάτι άλλο….

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΣΤΟΤΟΠΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι