You are currently browsing the category archive for the ‘Κοινωνία’ category.

της Δέσποινας ΦούκαΡεζέ

Ένα φθινόπωρο(1) οι γονείς μου άρχισαν τη σπορά του σταριού, από εκείνο το μακρινό χωράφι της Λαούς(2).

Ξεκίνησαν καμιά ώρα πρώτου φέξει, μπροστά το ζευγάρι(3), πίσω ο πατέρας σέρνοντας το μουλάρι φορτωμένο τ’ απαραίτητα. Δίπλα του η μάνα μου με την κοιλιά ως πέρα, ήταν ο μέρες της να γεννήσει κι είπαν να προλάβουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Αλέξανδρος για το Xiromeropress

Οι εικόνες από τα όμορφα χωριά μας σε όσους είχαμε την ατυχία να τα εγκαταλείψουμε λόγω εργασιών και να ζούμε σε πόλεις είναι ακόμα νωπές….

δίπλα στον ξυλόφουρνο υπήρχε ένα πρόχειρο μαγειρειό όπου η μάνα είχε όλα τα απαραίτητα για να μαγειρέψει, μεγάλες κουτάλες πυροστιά κατσαρόλα και ξύλα όπου άναβε μια μικρή φωτιά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η θέση της νύφης στο σπίτι των πεθερικών ήταν περιθωριακή. Ήταν σαν να έπαιρναν μια υποτακτική. Η νύφη ήταν υποχρεωμένη να κάνει όλες τις δουλείες του σπιτιού. Ξυπνούσε πρωί και κοιμόταν τελευταία.

Ξυπνούσε από τα χαράματα φορούσε το άσπρο το τσεμπέρι της, φινιρισμένο με χάντρες και πούλιες «καπαράδας» και σκούπιζε γύρω-γύρω όλη την αυλή του σπιτιού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φθινόπωρο…πρωτοβρόχια….χωματόδρομοι…

Έξω από τα σπίτια εκείνα τα χρόνια έβλεπες δίπλα στην εξώπορτα μεταλλικές λάμες κάθετα στο πεζοδρόμιο.

Ποδόμακτρο στην επίσημη γλώσσα ξύστρα στην λαϊκή.

Πρίν μπείς στο σπίτι έξυνες εκεί τις σόλες να φύγουν τα χοντρά και στην συνέχεια τα σκούπιζες στο μικρό κομμάτι από κουρελού.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Πόπη Τσακμακίδου -Κωτίδου
Φιλόλογος-Συγγραφέας

Η φιλοξενία, η αλληλοβοήθεια και η ελεημοσύνη πάνε μαζί. Όλα τα σπίτια της Σαντάς, καθαρά και περιποιημένα, φτωχικά ή πλουσιόσπιτα, ήσαν ανοιχτά στη φιλοξενία.

Οι νοικοκυρές, όταν μαγείρευαν, έβαζαν πάντοτε μια και δυό μερίδες παραπάνω:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου γράφει για τη ζωή μέσα σ’ ένα γηροκομείο και εμπνέεται από τις ζωές μέσα σ’ αυτό…

Είναι σαν μεγαλώνοντας, μεγαλώνοντας πολύ, να μεγαλώνει κι η ανάγκη της γυναίκας για αγκαλιά, γι αυτό και να τυλίγεται σε ένα σάλι. Για να την βρει. Ίσως.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιά είναι αυτή η δύναμη στα σωθικά του ανθρώπου που τον κάνει να δημιουργεί μετουσιώνοντας την ύλη σε πνεύμα, τα λόγια σε έργα, την έχθρα σε συμφιλίωση, το λάθος σε μετάνοια και συγγνώμη;

Είναι το δυνατότερο ανθρώπινο αίσθημα που ξεκινάει από την ψυχή του για να παρουσιασθεί σε πολλές μορφές. Είναι αυτός ο γίγαντας όλων των άλλων ανθρωπίνων συναισθημάτων, είναι αυτή η ηρωική ΑΓΑΠΗ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γράφει ο Μιχάλης Στρατάκης*

Έχω μια βελανιδιά και μια χαρουπιά και προσκυνώ τους καρπούς τους.

Και όχι μόνο τους προσκυνώ, μα και τους βάνω στη μπούκα μου και τους πιπιλίζω, σαν όπως έκανα άμα ήμουνε κοπέλι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

(Μία αναδρομή στο «χθες», για να γνωρίσουν οι νεώτεροι)

Αυτό γίνεται, για να πάρουμε από το χθες , όπως και από το σήμερα, ό,τι είναι καλό και ωραίο, για να φτιάξουμε ένα όμορφο αύριο.

Έχει ειπωθεί πως «όλοι οι λαοί για να πάνε μπροστά, πρέπει να κοιτάξουν μπροστά. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα, που για να πάη μπροστά πρέπει να κοιτάξη πίσω στις ρίζες της!».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἀληθινή ἱστορία

Συνέπιπτε ἀκριβῶς στὶς 17 Σεπτεμβρίου: Τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς ἁγίας Σοφίας θὰ ἔφθανε ἀπὸ τὴ Μελβούρνη στὸ ἀεροδρόμιο «Ἐλευθέριος Βενιζέλος» τῆς Ἀθήνας ὁ Ματθαῖος, ποὺ ἦταν ἐκεῖ φημισμένος Ἕλληνας οἰκονομολόγος, ξενιτεμένος 10 χρόνια τώρα.

Τὸ εἶχε προγραμματίσει – πρὶν κατέβει στὸ χωριό του, τὸν Χρυσὸ τῆς Παρνασσίδος, πού ᾿ναι ἐπίγειος παράδεισος – νὰ μείνει λίγες ὧρες στὴν Ἀθήνα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι