You are currently browsing the category archive for the ‘Θράκη’ category.

Εικόνα από:velonakaiklosti.blogspot.gr

(Θρακιώτικα παραμύθια μαθητών Δημοτικού σχολείου)

Αθηνά Μαχαίρα
4° Δημ. Σχολείο Θέρμης

Εκεί, στην «Τούμπα Μπαγλαρί», μια μικρή περιοχή της Ξάνθης. Η μικρή Πιπίνα κοιμόταν και ονειρευόταν. Και κάθε βράδυ σχεδόν το ίδιο όνειρο.

Ένα σμήνος από μικρές πυγολαμπίδες σχημάτιζαν στον σκοτεινό ουρανό ένα φωτεινό «Θ»(θήτα). Και οι μέρες περνούσαν, οι νύχτες έρχονταν και η μικρή Πιπίνα είχε γίνει κιόλας 12 χρονών κι ακόμη δεν μπορούσε να δώσει μια εξήγηση σ’ εκείνο το όνειρο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παλιά κατοικία στο Κρυόνερο Αν.Θράκης


Ήταν φθινόπωρο του 1922. Τα πρώτα κίτρινα φύλλα είχαν πέσει κιόλας απ’ τα δένδρα. Είχαν πέσει επίσης οι πρώτες φθινοπωρινές βροχές που πότισαν τη διψασμένη γη και το αεράκι που ’ρχονταν απ’ τα γύρω βουνά ήταν υγρό και παγωμένο. Παγωμένες όμως και βαριές ήταν και οι καρδιές των ανθρώπων που ήταν έτοιμοι για το μεγάλο ξεκίνημα.

Έμπαιναν και ξαναέμπαιναν στα σπίτια τους να πάρουν κάτι ακόμα απ’ αυτά που θ’ άφηναν πίσω τους: κάποιο αγαπημένο αντικείμενο, κάποιο παλιό κειμήλιο, το εικόνισμα του Χριστού, της Παναγίας ή κάποιου Αγίου που λάτρευσαν τόσα χρόνια οι ίδιοι, οι γονείς και οι παππούδες τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:en.wikipedia.org

ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Μαρία Χριστίνα Γεωργιτζίκη
4° Δημ. Σχολείο Θέρμης

Κοντιβι καλοκαιρ’ . Απού μέρις η πιθιράμ’ μι παραγγιλι ντη μ Παρασκ’ βι να πααίνου να ντη βοηθήσου στου φούρνισμα.

Του πουρνό ιτοίμασ’ κα ιγώ, ιτοίμασα κι του π’ δίμ, ‘ηνταν πιντέξ’ μηνώ, κι πήρα ντη στράτα για τση πιθιράσουμ’ του σπίτ’, που ήνταν στου σκουλιό ντου μαχαλά.

Μόλις είχι σ’κουθεί ου ήλιος κανά μπόι, όταν έφτασαμι στου σπίτ’. Η πιθιράμ’ ε’ιχι ζ’μώσι απ’ του πουρνό κι τα ψουμιά ήνταν ετ’ μα στη πνακουτή.

Ερλέχτσα ντου μικρό στου χαγιάτ’ , απάν’ στη ψάθα, ντου στέριουσα μη τρεις μαξ’ λάρις στα ντραμπαζάνια κι ντ’άφ’κα ικεί να κάνου ντη δ’λειάμ’ γιατί ήνταν πουλύ γιαβάσκους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:www.empros.gr

Χρήστος Τασιούδης
25° Δημ. Σχολείο Θεσ/νικης

Χριστουγεννιάτικα έθιμα : Μια φορά και έναν καιρό, όταν ζούσε ο προπάππος μου και η μαμά μου ήταν μικρό παιδάκι, στην ηλικία τη δικιά μου, τα Χριστούγεννα ήταν πάντα χιονισμένα.

Μόλις κλείνανε τα σχολεία για τις γιορτές των Χριστουγέννων, η μαμά μου πήγαινε στο χωριό του προπάππου μου.

Εκεί μαζεύονταν όλη η οικογένεια, δηλαδή όλα τα παιδιά και τα εγγόνια του προπάππου μου για να περάσουν μαζί τις γιορτές.

Το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων, ο προπάππους μου μαζί με τους γαμπρούς του (γιο δεν είχε), άρχιζαν από νωρίς το σφάξιμο του γουρουνιού.

Ένα έθιμο που ακόμα και σήμερα γίνεται σε πολλά θρακιώτικα χωριά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Έργο του Νικόλαου Γύζη «παππούς και εγγονός»

ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Ο παππούς μου Δημήτρης γεννήθηκε στις 17/06/1943. τότε στη Θράκη είχαν έρθει οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί και ήθελαν να την κάνουν δική τους. Γινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος.

Το 1944 ο πόλεμος αυτός τελείωσε. Όμως τα βάσανα για τον θρακιώτικο λαό συνεχίστηκαν, γιατί αμέσως μετά άρχισε ο Εμφύλιος πόλεμος. Σ’ αυτόν τον πόλεμο οι Έλληνες, όπως μου είπε ο παππούς μου, μάλωναν μεταξύ τους.

Δεν υπήρχε δημοκρατία όπως τώρα και έτσι όταν κάποιος δεν συμφωνούσε με αυτούς που ήταν στην εξουσία γινόταν εμφύλιος πόλεμος. Ο προπάππος μου ο Βασίλης, δηλαδή ο πατέρας του παππού μου Δημήτρη, ήταν αντίθετος με αυτούς που είχαν την εξουσία.

Έτσι ήρθα οι αντάρτες από τα βουνά και τον πήραν μαζί με άλλους άντρες για να πολεμούνε το 1947. μετά από λίγο καιρό όμως, έκλεισαν τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:www.athinorama.gr

ΤΑ ΥΛΙΚΆ ΜΑΣ

2 πράσα (τα ψιλοκόβουμε)

1 φλιτζανάκι λάδι

1 φλιτζανάκι ρύζι

2 τσαμπούνες από κρεμμύδια

1/2κιλό νερό λίγο δυόσμο

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι πρόσφυγες της περιφέρειας της Ραιδεστού περιμένουν τα πλοία κατασκηνωμένοι στην αποβάθρα της Ραιδεστού ( Αρχές Οκτωβρίου 1922 ).

Η γιαγιά του Ναζίρη Γεωργίου απο τη Σιταριά, πρόσφυγας μεγάλης ηλικίας που γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα , αφηγείται τα γεγονότα της ζωής της μιλώντας την θρακιώτική ντοπιολαλιά.

Αφηγείται τα πρώτα χρόνια της ζωής της , το δράμα της προσφυγιάς όπως το έζησε η ίδια , τους πολέμους που ακολούθησαν και επίσης σχολιάζει και κριτικάρει τα γεγονότα με την δική της κρίση.

Μέσα από την αφήγηση της ζωής της αντανακλάται η ιστορία και οι περιπέτειες του Ελληνικού Εθνους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:oldxanthi.blogspot.com

Θυμάμαι σαν πολλές εγγονές που έχασαν μεγάλες τους παππούδες τους, πολλά περιστατικά και γεγονότα από την ζωή τους. Πολλά, πάρα πολλά, αλλά εδώ και τρεις μέρες, μόλις πιάσω το στυλό να γράψω μόνον κλάματα μούρχονται στα μάτια και ξεχνάω τα απάντα.

Είμαι η 4η από τα 10 εγγόνια ενός αξιολάτρευτου ζεύγους Θρακιωτών και λυπούμαι που εδώ και 22 χρόνια έπαψαν να υπάρχουν. Μα μου φαίνεται πως άρχισα κάπως στραβά. Τ’ όνομα μου; Λαζαρίδου Ελένη.

Γεννημένη στην Βέροια το 1952 από τον Σταύρο και την Αργυρώ, το γένος Ζαφειρίου. Ο πατέρας μου φερμένος από την Μικρά Ασία, πατρίδα του το Μπουλτούρι. Η μάνα μου κόρη ου Γιάννη και της Σμαράγδας Ζαφειρίου από την Βιζύη της Ανατολικής Θράκης. Δύο αδελφές η Ευαγγελία και εγώ. Θα μπορούσα   να λέγομαι Μικρασιάτισσα, μα το αίμα τραβάει στην Θράκη! Άνδρας μου ο Θεολόγης Κουμαριανός.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Εικόνα από:ebooks.edu.gr

Ήταν μικρό, μα πολύ μικρό, έξι χρονώ, το προσφυγάκι ο Γιάννης, όταν αναγκάστηκε από τη μοίρα να αφήσει την Πατρική του γη, την όμορφη Βίζα της Ανατολικής Θράκης, για να πάρει το δύσκολο δρόμο της προσφυγιάς, μαζί με τις τόσες αθώες παιδικές του αναμνήσεις.

Περιπλανήσεις, κακουχίες πολλές, ώσπου να φτάσει στη Βέροια, στη φιλόξενη αυτή πολιτεία που τόσους πρόσφυγες αγκάλιασε.Τα βαριά μολυβένια σύννεφα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν κλείσει για καλά το γαλάζιο ουρανό της Ελλάδας.

Φτώχεια, προσφυγιά και δυστυχία παντού! Δύσκολα χρόνια τότε!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το μαντί είναι παραδοσιακό θρακιώτικο φαγητό, που έρχεται από τα βυζαντινά χρόνια και την περιοχή της Καπαδοκίας. Υπάρχουν πολλές εκδοχές της συνταγής του.

Αν έχετε χρόνο, προτιμότερο είναι να ανοίξετε το δικό σας φύλλο και να φτιάξετε αυθεντικό ζωμό κρέατος με γίδα ή κατσίκι.

Σύνηθες συνοδευτικό του πιάτου, που του ταιριάζει πολύ, είναι το σκορδάτο γιαούρτι. Του ταιριάζει, επίσης, και η σάλτσα ντομάτας με μυρωδικά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι