You are currently browsing the category archive for the ‘διήγημα’ category.

Νικοδήμου Φουρτουνάτου (Νικολάου Κυρηνοπούλου)

Ἀπὸ μέσα ἀπὸ ἕνα κοπάδι παλληκαρόπουλα καὶ κοπέλλες, ὅλης τῆς τελευταίας τάξεως τοῦ Γυμνασίου τῆς μικρᾶς κωμοπόλεως, νησιωτόπουλα καθαροπρόσωπα, καὶ μὲ καρδιὲς ἀκόμη ἀμόλυντες ἀπὸ τὰ ἠθικὰ καυσαέρια τῶν μεγαλουπόλεων, τῶν συγχρόνων αὐτῶν κολάσεων ἀπὸ τὶς ὁποῖες θὰ προέλθη μιὰ μέρα μεγάλη καταστροφή, ξέκοψαν καμμιὰ δεκαριὰ γιὰ νὰ ποῦν τὰ κάλανδα.

Παραμονὴ Χριστουγέννων ἦτο, τὰ παιδιὰ ἦσαν ὅλα καλλίφωνα, καὶ εἶχαν ἐπισημάνει ὡρισμένους φίλους των ποὺ ἐσκέπαζαν διακριτικὰ τὶς οἰκονομικές τους στενοχώριες. Αὐτὲς ποὺ θὰ τοὺς ἄφηναν νὰ χαροῦν πέρα γιὰ πέρα τὴν μεγάλην ἑορτήν. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Νικόλας Σφυράκης (Καπετάν Φουρτούνας). Στη δική του αφήγηση βασίζεται το διήγημα.

Νίκος Ψιλάκης

Σπιναλογκίτικο περιστατικό μεταπλασμένο σε διήγημα.

Τον Καπετάν΄Φουρτούνα τον γνώρισα τον Γενάρη του 1981 και τον συνάντησα ξανά το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου. Τη δεύτερη φορά κρατούσα κάτι γράμματα λεπρών που είχαν πέσει τότε στα χέρια μου.

Τους ήξερε, όλους τους ήξερε με τα μικρά τους ονόματα και με τις μικρές ιστορίες τους· αληθινό αρχείο μνήμης ο μπάρμπα Νικόλας, ολόκληρη η ανθρώπινη περιπέτεια ξεδιπλωνόταν μπροστά μου σαν άνοιγε το στόμα του.

Ήταν τότε 84 χρονών, κωπηλάτης της ζωής κι ας ήξερε πως έκανε πια τα τελευταία του δρομολόγια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ξύπνησα καί ἔτρεξα κοντά στό παράθυρό μου. Μιά ζεστή ἡλιαχτίδα μέ εἶχε ξυπνήσει καί ἔξω, παντοῦ ἔβλεπες στρωμένο χιόνι.

Τά σύννεφα ἔκρυβαν τόν ἥλιο καί ἄφηναν μονάχα μερικές του ἡλιαχτίδες νά χρυσαφίζουν τό χιόνι.

Δέν ἔχασα χρόνο καί ἀμέσως, ἔτρεξα ἔξω ἀπ’ τό σπίτι μου. Ἡ πρώτη μου κίνηση ἦταν νά γεμίσω τίς χοῦφτες μου μέ χιόνι ἁπαλό.

Τό κρύο δέν μέ ἄγγιξε, γιατί ἡ χαρά εἶχε ζεστάνει τήν καρδιά μου.

Ἔπεσα κάτω –πάνω στό χιόνι– κοιτάζοντας πρός τόν μελαγχολικό οὐρανό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Γρηγόριος Ξενόπουλος «Ἡ Διάπλασις τῶν Παίδων» 

Ἡ Φάτνη τῆς Βηθλεὲμ φεγγοβολεῖ στὴν παγωμένη χειμωνιάτικη νύχτα.

Τὸ μαγικὸ ἄστρο, ποὺ καθωδήγησε τοὺς Μάγους, λάμπει σταματημένο ἐκεῖ ἀπὸ πάνω της.

Στὶς ἀκτῖνές του, ποὺ ἀπὸ τὰ οὐράνια φθάνουν ὣς τὴ γῆ σὰν τόσες φωτεινὲς σκάλες, ἀνεβοκατεβαίνουν Ἄγγελοι.

Μέσα οἱ τρεῖς Μάγοι γονατιστοὶ προσφέρουν τὰ δῶρά τους σ’ ἕνα νεογέννητο παιδί, ποὺ τὸ κρατεῖ ἡ μητέρα του στὴν ἀγκαλιά της, ἐνῷ οἱ βοσκοὶ τῶν ἀλόγων ἀπὸ πέρα ἑνώνουν τὰ τραγούδια τους μὲ τοὺς ὕμνους τῶν Ἀγγέλων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λίτσα Απαλάκης

Σὰν κουβαλᾷς στὴν πλάτη σου κάμποσα χρόνια, ὁ ὕπνος σου τὸ βράδυ εἶναι μᾶλλον λιγοστός.

Κι ἂν κάποια φορὰ τὴ νύχτα συμβεῖ μάλιστα νὰ ξεσπάσει καὶ κάποια μπόρα, γίνεται ἀκόμη πιὸ λίγος.

Ξαγρυπνᾷς ἀκούγοντας τὸ τραγούδι τῆς βροχῆς, κι ὅταν αὐτὸ σταματήσει, προσπαθεῖς, μὲ τὴ βοήθεια μουσικῆς ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο, νὰ κερδίσεις λίγο ὕπνο. Καὶ μπορεῖ νὰ σὲ βρεῖ τὸ χάραμα, κι ἐσὺ νὰ εἶσαι ἀκόμη ξύπνιος.

Ἕνα τέτοιο πρωινό, τὰ μάτια μου ἄνοιξαν ἀπὸ μιὰ ἡλιαχτίδα, ποὺ εἶχε «γλιστρήσει» ἀπὸ τὸ παντζούρι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἔξοδος καὶ δοκιμασία

Ἡ γυναίκα ἑτοίμασε μυστικὰ τὴν ἔξοδό της ἀπὸ τὴ χώρα «τῶν πονηρῶν πολιτῶν» σύμφωνα μὲ τὶς ὁδηγίες τοῦ γλυκύτατου Νυμφίου της. Τὴν ὁρισμένη νύχτα τῆς φυγῆς δρασκέλισε τὸ κατώφλι της ἀθόρυβα. Ἀνέβηκε σκυφτὴ στὸ γρηγορότερο ἄλογό της, τὸ πιὸ ὑπάκουο ἀπ’ ὅλα, κι ἀόρατη μέσα στὸ πέπλο τοῦ σκοταδιοῦ γλίστρησε βιαστικὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν κοιμισμένη πόλη τῆς ἁμαρτίας.

Περπάτησε γρήγορα ὁλονυχτὶς κι ὅταν τὸ πρῶτο ρόδινο χαμόγελο ἔσκασε στὴν ἀνατολή, βρισκόταν κιόλας μακριά. Ἀνάσανε μὲ ἀνακούφιση τὴν αὔρα τῆς αὐγῆς, μὰ δὲν σταμάτησε. Βιαζόταν νὰ πορευθεῖ τὸ γρηγορότερο στὸν τόπο ποὺ τῆς ὅρισε ὁ ἀγαπημένος της. Ἐκεῖ ποὺ τὴν περίμενε γιὰ τὴν ὁριστική τους συνάντηση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

του π. Δημητρίου Μπόκου

«…ἐπεθύμησε πόρνης ὁ Θεός, τῆς φύσεως τῆς ἡμετέρας,
ἵνα τὴν πόρνην παρθένον ἐργάσηται· ἵνα γένηται νυμφίος.

Οὐ πέμπει πρὸς αὐτὴν οὐδένα τῶν δούλων, οὐ πέμπει ἀρχάγγελον,
ἀλλ’ αὐτὸς παραγίνεται ὁ ἐρῶν.

Καταβαίνει αὐτὸς κάτω, επειδὴ αὐτὴ οὐκ ἠδύνατο ἀναβῆναι ἄνω.
Ὁρᾷ αὐτὴν μεθύουσαν, ἑλκῶν γέμουσαν, ἐκτεθηριωμένην,
ὑπὸ δαιμόνων πεφορτισμένην.

Καὶ τί ποιεῖ; Προσέρχεται αὐτῇ, …λαμβάνει αὐτήν, ἁρμόζεται αὐτήν.

Καὶ τί αὐτῇ δίδωσι; Δακτύλιον, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον…»

(Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος)

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

του π. Δημητρίου Μπόκου

Ἄ­στρα­ψα καὶ βρόν­τη­ξα, ἀλ­λὰ μό­νο μέ­σα μου. Ποῦ νὰ τολ­μή­σω νὰ βγά­λω ἄ­χνα μπρο­στὰ στὸν πα­τέ­ρα μου! Ὁ τό­νος τῆς φω­νῆς του ἦ­ταν ἀ­πό­λυ­τος.

–  Πέν­τε μέ­ρες εἶ­ναι πολ­λές. Δὲν ξα­να­βρί­σκον­ται εὔ­κο­λα. Ξέ­χνα το γιὰ φέ­τος. Δὲν θὰ πᾶς που­θε­νά!

Ἡ ἀ­δελ­φή μου στρά­βω­σε τὸ μοῦ­τρο της κο­ρο­ϊ­δευ­τι­κὰ σὰν νὰ μοῦ ’­λε­γε:

–  Δὲν στά ’­λε­γα;

Ἔ­βρα­ζα, μὰ τί  νά ’­κα­να; Τέ­λει­ω­σα βι­α­στι­κὰ τὸ φα­γη­τό μου, ση­κώ­θη­κα, πῆ­γα στὸ δω­μά­τιό μου. Μό­λις ὅ­μως ἔ­κλει­σα τὴν πόρ­τα πί­σω μου, ξε­σπά­θω­σα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΠΑΣΧΑ ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΑ

Ἀνδρέας Καρκαβίτσας «Διηγήματα τοῦ γυλιοῦ 1922»

Τὸ πλοῖο ὁλοσκότεινο ἔσχιζε τὰ νερὰ ζητῶντας ἀνυπόμονα τὸ λιμάνι του. Δὲν εἶχε ἄλλοφῶς παρὰ τὰ δύο χρωματιστὰ φανάρια ζέρβόδεξα τῆς γέφυρας· ἕνα ἄλλο φανάρι ἄσπρο ἀκτινοβόλο ψηλὰ στὸ πλωριὸ κατάρτι καὶ ἄλλο ἓνα μικρὸ πίσω στὴν πρύμνη του. Τίποτε ἄλλο.

Οἱ ἐπιβάτες όλοι ξαπλωμένοι στὶς καμπίνες των, ἄλλοι παραδομένοι στὸν ὓπνο καὶ ἄλλοι στοὺς συλλογισμούς. Οἱ ναῦτες καὶ θερμαστές, ὃσοι δὲν εἶχαν ὑπηρεσία, ἐκοιμῶντο βαριὰ στὰ κρεβάτια των.

Ὁ καπετάνιος μὲ τὸν τιμονιέρη ὀρθοὶ στὴ γέφυρα, μαῦροι ἴσκοι, σχεδὸν ἀνάεροι, ἔλεγες ὅτι ἦσαν πνεύματα καλόγνωμα, ποὺ ἐκυβερνοῦσαν στὸ χάος τὴν τύχη τοῦ τυφλοῦ σκάφους καὶ τῶν κοιμισμένων ἀνθρώπων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Φώτης Κόντογλου

«Ἡ ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση εἶναι ἡ πιὸ πνευματικὴ ἐπανάσταση ποὺ ἔγινε στὸν κόσμο. Εἶναι ἁγιασμένη»

Ἡ σκλαβιὰ ποὺ ἔσπρωξε τοὺς Ἕλληνες νὰ ξεσηκωθοῦνε καταπάνω στὸν Τοῦρκο δὲν ἤτανε μονάχα ἡ στέρηση κι ἡ κακοπάθηση τοῦ κορμιοῦ, ἀλλά, ἀπάνω ἀπ᾿ ὅλα, τὸ ὅτι ὁ τύραννος ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν πίστη τους, μποδίζοντάς τους ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ χρέη τους, ἀλλαξοπιστίζοντάς τους καὶ σφάζοντας ἢ κρεμάζοντάς τους, ἐπειδὴ δὲν ἀρνιότανε τὴν πίστη τους γιὰ νὰ γίνουνε μωχαμετάνοι.

Γιὰ τοῦτο πίστη καὶ πατρίδα εἴχανε γίνει ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πρᾶγμα, κ᾿ ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθούσανε δὲν ἤτανε μοναχὰ ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθοῦνε ὅλοι οἱ ἐπαναστάτες, ἀλλὰ ἡ λευτεριὰ νὰ φυλάξουνε τὴν ἁγιασμένη πίστη τους, ποὺ μ᾿ αὐτὴν ἐλπίζανε νὰ σώσουνε τὴν ψυχή τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι