You are currently browsing the category archive for the ‘διήγημα’ category.

Συγγραφέας: Σπυροπούλου Μαριαλένα

«Σουτ, σου είπα, μπα σε καλό σου για κορίτσι». Ένα χέρι πετάχτηκε και έστριψε το αυτί της.

«Άουτς, ρε γιαγιά».

«Άχνα μη βγάλεις. Άκου τον παπά, άκου τους ψάλτες».

Η μικρή κατσούφιασε και έστρεψε το βλέμμα προς τα κάτω. Έβλεπε με λεπτομέρεια το μωσαϊκό, τις μικρές κόκκινες ψηφίδες, τις ξυλόγλυπτες καρέκλες με τα λουλουδάκια στα πόδια, ύστερα χασμουρήθηκε με θόρυβο και έστρεψε με ανοιχτό στόμα το βλέμμα στον ουρανό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φρόσω Βλασσοπούλου – Κιτσάκη

Ήταν μια φορά ένας νιος καλός, τίμιος και δουλευταράς.

Κάθε το πρωί διάβαινε τη δημοσιά, πέρναγε τον αύλακα απ’ την απέναντι μεριά και λόξευε κατά την καταπράσινη όχθη του ποταμού εκεί τώρα που’ ναι περβόλια και μοσχοβολιές, λιόδεντρα και χαρές, κάτω απ’ την εκκλησιά της Παναγιάς του Ζαπαντιού, κοντά στα Καλύβια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

-Σαν νυχτώσει, μην αποκοιμηθείς, έχουμε μια μεγάλη δουλειά εσύ κι εγώ. Α, μην το ξεχάσω, κι ως που να έρθω, σου έχω επάνω στο σοφρά καθαρή, μοσχοβολιστή, την καλή σου φορεσιά.

Να βάλεις την καινούρια φουστανέλα σου μα και το χρυσοκέντητο γιλέκο σου, του είπε η μάνα και βάζοντας στον ντορβά ένα αγιοκέρι και λίγο λάδι, έκλεισε την πόρτα πίσω της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διήγημα του Γεώργιου Γαλάτση

1 Ιανουαρίου 1978. Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμωνος. Όλοι οι πιστοί του μικρού χωριού είχαν μαζευτεί εκείνη την ημέρα στην Θεία λειτουργία. Ο χορός των ψαλτών απαρτίζονταν από δύο παληκάρια, τόν Σταμάτη και τόν Δημήτρη. Ο δεύτερος, ήταν γιος του κυρ Γιάννη του συγχωρεμενου. Οι μελωδικές φωνές τους αντηχούσαν στην μικρή εκκλησία, υπέροχους ύμνους:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ἀλβανικὸ μέτωπο, 1941: Ὁ ἀγώνας συνεχίζεται. Φωτογραφία τοῦ Δημήτρη Χαρισιάδη.

Τοῦ Στρατῆ Μυριβήλη

Σὲ μίαν ὥρα ποὺ κανεὶς δὲν ξέρει, σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ μόνο ὁ Θεὸς ὁρίζει, μέσα στὸ ναὸ τῆς Ἱστορίας σημαίνει ξαφνικὰ ἡ βαθειὰ καμπάνα τῆς Μοίρας πάνω στὰ ριζικὰ τῶν λαῶν.

Τότε τὰ ἄτομα ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἐθνικὴν ὁλότητα, πετοῦν θεληματικὰ ἕνα μεγάλο μέρος ἀπὸ τὰ πιὸ ἀκριβὰ προνόμιά τους, αὐτὰ ἴσα-ἴσα ποὺ κατοχυρώνουν τὴ μονάδα μέσα στὸ κοινωνικὸ σύνολο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η μπροστινή όψη της αμφιπρόσωπης εικόνας χωρίς την ασημένια επένδυση και μετά τον καθαρισμό της.

Γιώργος Ιωάννου (Ἡ σαρκοφάγος, 1971)

Στή μισοβυθισμένη μές στά χώματα Ἀχειροποίητο,1 σέ μιά γωνιά τοῦ νάρθηκα, βρίσκεται σχεδόν παραπεταμένη ἡ Παναγία ἡ Ρευματοκρατόρισσα. Κατεβαίνω ἀρκετά συχνά καί τήν κοιτάζω πικροχαμογελώντας γιά τήν κοινή κατάντια μας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λέων Νικολάγιεβιτς Τολστόι

O παππούς είχε γεράσει πολύ. Τα πόδια του δεν τον πήγαιναν, τα μάτια του δεν έβλεπαν, τ’ αυτιά του δεν άκουγαν. Δόντια δεν είχε. Κι όταν έτρωγε, του χυνόταν το φαγητό.

O γιος του και η νύφη του δεν τον έβαζαν πια μαζί τους στο τραπέζι, αλλά του ’διναν να φάει πάνω στη μεγάλη χτιστή χωριάτικη θερμάστρα όπου πλάγιαζε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μιά φορά ήταν μιά γυναίκα. Εις τη στράταν της μιάν ημέρα εσυνάντησε τον Ιησού Χριστό. Τον Χαιρέτησε, του έβαλε μετάνοια, του φίλησε το χέρι και του λέγει:

-Σε περιμένω αύριο να ΄ρθεις στο σπίτι μου. Θα κάμω ετοιμασία. Θα’ ρθείς;

-Θά έρθω.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Από τα “πασχαλιάτικα” διηγήματα

Γράφει η Ζωή Παπαδάκη

Από εκείνα τα “Πάσχα” που δεν ξεχνά εύκολα κανείς είναι εκείνα στο χωριό. Ειδικά όταν βρίσκεσαι στην Κρήτη, αυτό είναι μια εμπειρία που σε σημαδεύει ανεξίτηλα.

Πριν αρκετά χρόνια λοιπόν, ως παιδί της πόλης, μα με ρίζες σ’ ένα χωριό της Νότιας Κρήτης, πήγα στη γιαγιά και τον παππού διακοπές πασχαλινές, με το κλείσιμο των σχολείων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

(διήγημα)

π. Σταύρου Τρικαλιώτη

Πρίν λίγο καιρό μέ ἐπισκέφτηκε στόν χῶρο ἐργασίας μου ὁ κ. Στράτος, ἀρκετά μεγαλύτερος ἀπό ἐμένα, πού ὅταν ἤμουν μαθητής Δημοτικοῦ βοηθοῦσε οἰκειοθελῶς στίς διάφορες τεχνικῆς φύσεως ἀνάγκες τοῦ σχολείου μας. Πιάσαμε συζήτηση καί θυμηθήκαμε τά παλιά…

-Θυμᾶσαι τί εἶχε τραβήξει ἀπό σένα ὁ δάσκαλος ὁ κ. Πέτρος; μοῦ εἶπε σέ κάποια στιγμή.

Ξαφνικά μέ γύρισε 40-45 χρόνια πίσω, τότε πού ἡ σχολική μου φοίτηση ἦταν γεμάτη ἀπό ἀταξίες καί σχολικές ζωηράδες. 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι