You are currently browsing the category archive for the ‘Αθήνα’ category.

Στην φωτογραφία αυτή βλέπουμε την Ομόνοια το 1928….

Το φαρμακείο του ΜΠΑΚΑΚΟΥ στην γωνία δίπλα βλέπουμε μια διαφημιστική ταμπέλα «ΡΟΔΑΛΙΝΗ ΚΑΜΝΕΙ ΩΡΑΙΟΝ ΔΕΡΜΑ».

Οι Αθηναίες πάντα προσέχουν το δέρμα τους….κρέμα προσώπου ΡΟΔΑΛΙΝΗ ΧΙΩΝ….

«Σας κοιτάζει ποτέ ο άνδρας δύο φορές;» Έγραφε η διαφήμιση της CANA γνωστής παλιάς φαρμακοβιομηχανίας….

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πίσω σε παλιές δεκαετίες σε γειτονιές της Αθήνας …

Άνθρωποι του μεροκάματου που έμεναν σε νοικιασμένα πολυσπίτια κάτι σαν μίνι πολυκατοικία.

Με την διαφορά ότι δεν υπήρχαν όροφοι ….δωμάτια σε μια αυλή χτισμένα άναρχα για να τα νοικιάζει ο ιδιοκτήτης.

Φτώχεια και των γονέων….νιόπαντρα ζευγάρια φόρτωναν τα υπάρχοντά τους στην τρίκυκλη μοτοσοκλέτα ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ που είχε πιάτσα στην Αθηνάς στην Βαρβάκειο και πήγαιναν στο νέο τους σπίτι…στο δωμάτιο της αυλής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μικρά παιδιά τότε σε μια γειτονιά της Αθήνας μετά τον Εμφύλιο… Αθηναίοι… Μικρασιάτες … Αρμεναίοι…επαρχιώτες προσπαθούσαν να συμβιώσουν.

Και τα πολιτικά πρόσφατα …να μεγαλώνουν τα προβλήματα.

Δύσκολα εύρισκες σπίτι να νοικιάσεις και για να είμαστε σωστοί κάμαρα να νοικιάσεις σε αυλή σε υπόγειο με κοινόχρηστη τουαλέτα και αρκετό συνωστισμό.

Ο χωματόδρομος βασικό ντεκόρ με σκόνη το καλοκαίρι και λάσπη τον χειμώνα αλλά και την χαρακτηριστική μυρουδιά που έπρεπε να περάσουν χρόνια για να την ξεχάσεις αλλά και για να την νοσταλγήσεις.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα έβλεπες στο ΕΒΓΑΤΖΙΔΙΚΟ και στο ζαχαροπλαστείο εκείνα τα χρόνια και κοντοστεκόσουνα.

Κώκ και «μπαμπάς» ή σαβαρέν για τους έχοντες τρόπους….

Μεγάλα σε μέγεθος…χορταστικά….

Σου το έδινε στο χέρι με ένα χαρτί και μέχρι να πληρώσεις είχες φάει το μισό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μπόμπιρας στην Αθήνα του ΄50.

Τον καταλαβαίνω απόλυτα τον συνάδελφο….

Από φαγητό δεν πετούσες τίποτα….ούτε ψίχουλο…το γυάλιζες το πιάτο.

Η κατσαρόλα θα είχε υπολείματα φαγητού και την πήρε…να την γυαλίσει.

Όσο για το ψωμί έτρωγες και την τελευταία μπουκιά… «Είναι αμαρτία να πετάς το σώμα του Χριστούλη…» έλεγε η μάνα και όχι μόνο δεν το πέταγες αλλά μάζευες και τα ψίχουλα και έτρωγες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μικρά παιδιά τότε σε μια γειτονιά της Αθήνας μετά τον Εμφύλιο…

Αθηναίοι…Μικρασιάτες…Αρμεναίοι…επαρχιώτες προσπαθούσαν να συμβιώσουν. Και τα πολιτικά πρόσφατα …να μεγαλώνουν τα προβλήματα.

Δύσκολα εύρισκες σπίτι να νοικιάσεις και για να είμαστε σωστοί κάμαρα να νοικιάσεις σε αυλή σε υπόγειο με κοινόχρηστη τουαλέτα και αρκετό συνωστισμό.

Ο χωματόδρομος βασικό ντεκόρ με σκόνη το καλοκαίρι και λάσπη τον χειμώνα αλλά και την χαρακτηριστική μυρουδιά που έπρεπε να περάσουν χρόνια για να την ξεχάσεις αλλά και για να την νοσταλγήσεις.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα πρώτα μαγαζιά που πουλούσαν καφέ στην Αθήνα εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα…τα καφεκοπτεία δηλαδή.

Μέχρι τότε τα καφενεία έκοβαν τον καφέ με τις μπρούτζινες χειροκίνητες μηχανές τον μύλο.
Ονόματα της εποχής….

Ο «οίκος Μπέλκα»στην σημερινή Πλατεία Κοτζιά και λίγο παραπέρα του Ριζόπουλου…
Στην συνέχεια στο Κολωνάκι του Μισεγιάννη και του Λουμίδη στον Πειραιά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«….κυρά Λένη θα καούμε σήμερα…»

Καλοκαίρι στην αυλή των θαυμάτων και η μετεωρολόγος έδινε το σύνθημα….

«… κατάβρεξε τις κουρτίνες γρήγορα…»

Αυτό το κατάβρεγμα ήταν συνήθεια….θα λέγαμε σήμερα άνοιξε το αιρκοντίσιον…

Ο ζεστός αέρας πιστεύανε ότι όταν περνούσε από την βρεγμένη κουρτίνα που υπήρχε στην πόρτα της κάμαρας κάτι σαν μπερντές…θα δρόσιζε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σε μικρή ηλικία σε γειτονιά της Αθήνας όταν γεννήθηκες στις περίφημες αυλές με τα πολλά δωματιάκια που νοικιάζανε οι οικογένειες όλα τα έβλεπες κοινόχρηστα και όχι μόνο την τουαλέτα.

Άνοιγες πόρτες έμπαινες μέσα αν πείναγες και εύρισκες κάτι στο τραπέζι άπλωνες το χέρι και έτρωγες.
Κανένας δεν σου έκανε παρατήρηση δεν σε μάλωνε.
Ένοιωθες μπερδεμένος για το τι είναι δικό σου της οικογένειάς σου.

Όταν γυρνούσες από το σχολείο και άνοιγες την αυλόπορτα πήγαινες τρέχοντας εκεί που ερχότανε η μυρουδιά από την κατσαρόλα από το τηγάνι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Τα γευστικά, αρωματικά και ξεροψημένα κουλούρια, που κόστιζαν πέντε λεπτά, ήταν για τους Aθηναίους -πριν από εκατό χρόνια- μια από τις μικρές απολαύσεις της καθημερινότητας.

Το επάγγελμα του κουλουρά ασκούσαν κυρίως Ηπειρώτες από τις περιφέρειες Κουρέντων, Πωγωνίου, Ζαγορίου, Συράκου και σποραδικά από άλλα μέρη της χώρας.

Συνήθως επρόκειτο για ανήλικους νέους, γέροντες ή ανάπηρους που πωλούσαν το προϊόν τους στην ύπαιθρο (δρόμους, πλατείες, λιμάνια, εκκλησίες κ.ά.).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Για να ενημερώνεστε για τα νέα άρθρα, γράψτε εδώ το e-mail σας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

Υπέρ της ζωής

ΣΥΝΤΑΓΕΣ 1899

ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΗΣ 1930

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛ.ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Για πάντα φίλοι