«ἀπ᾽ ἄρτι ὄψεσθε τόν οὐρανόν ἀνεῳγότα, καί τούς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καί καταβαίνοντας ἐπί τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου» Ἰωάν. α΄ 44-52

Ἡ πρώτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὀνομάζεται ἔτσι, διότι τή μέρα αὐτή ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἑορτάζει τή διαχρονική νίκη της ἔναντι ὅλων τῶν αἱρέσεων, καθώς καί ὅλων ἐκείνων πού τήν καταδίωξαν.

Κανείς ποτέ μέ κανέναν τρόπο δέν μπόρεσε κι οὔτε θά μπορέσει νά καταλύσει τήν Ἐκκλησία. Γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι γήινο κατασκεύασμα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀπό τόν οὐρανό, εἶναι οὐρανός ἡ Ἐκκλησία, ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν πάνω στή γῆ. Αὐτό μᾶς λέει καί ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς αὐτῆς…

Ἦταν τότε πού ὁ Κύριος Ἰησοῦς στήν ἀρχή τῆς δημόσιας δράσεώς Του συνάντησε τό Φίλιππο ἀπό τή Βηθσαϊδά – τήν πόλη τοῦ Ἀνδρέα καί τοῦ Πέτρου – καί τόν κάλεσε νά Τόν ἀκολουθήσει.

Ἐκεῖνος, γοητευμένος ἀπό τήν ἁγία Του μορφή, προτοῦ ἀκόμα γίνει μαθητής Του, ἔτρεξε στό φίλο του τόν Ναθαναήλ γιά νά ἀναγγείλει καί σ᾽ ἐ κεῖνον τή μεγάλη του χαρά: «Βρήκαμε αὐτόν γιά τόν ὁποῖο ἔγραψε ὁ Μωυσῆς καί μίλησαν οἱ προφῆτες, τόν Ἰησοῦ, τό γυιό τοῦ Ἰωσήφ ἀπό τή Ναζαρέτ», τοῦ εἶπε θριαμβικά.

Καί στήν ἐπιφύλαξη τοῦ Ναθαναήλ πῶς ἦταν δυνατόν νά προέρχεται ὁ Μεσσίας ἀπό τή Ναζαρέτ, τοῦ ἀπάντησε ἀφοπλιστικά: «Ἔλα νά δεῖς». Καί πῆρε νά τόν ὁδηγεῖ πρός τόν Χριστό.

Ἐν τῷ μεταξύ εἶδε ὁ Κύριος τό Ναθαναήλ πού ἐρχόταν καί εἶπε γι᾽ αὐτόν ἀποκαλυπτικά:

— Νά ἕνας γνήσιος Ἰσραηλίτης, πού μέσα του δέν ὑπάρχει δόλος καί ὑποκρισία.

— Ἀπό ποῦ μέ ξέρεις, Τόν ρωτᾶ ὁ Ναθαναήλ.

— Προτοῦ νά σέ φωνάξει ὁ Φίλιππος, τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Κύριος, ὅταν βρισκόσουν κάτω ἀπ᾽ τή συκιά χωρίς νά σέ βλέπει κανείς καί προσευχόσουν, ἐγώ μέ τό θεϊκό μάτι μου σέ εἶδα.

— Διδάσκαλε, ξέσπασε ὁ Ναθαναήλ γεμάτος ἔκπληξη, ἐσύ εἶσαι ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, ἐσύ εἶσαι ὁ βασιλιάς τοῦ Ἰσραήλ.

Καί τότε ἄκουσε αὐτά τά βαρυσήμαντα λόγια ἀπό τό στόμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ:

— Ἐπειδή σοῦ εἶπα ὅτι σέ εἶδα κάτω ἀπ᾽ τή συκιά πιστεύεις; Πολύ σπουδαιότερα θά δεῖς.

Καί ἀμέσως πρόσθεσε:

— Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς θά βλέπετε τόν οὐρανό ἀνοιχτό καί τούς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ νά ἀνεβαίνουν καί νά κατεβαίνουν στόν υἱό τοῦ ἀνθρώπου.

Γιά νά καταλάβουμε πῶς τά λόγια αὐτά τοῦ Κυρίου ἀναφέρονται στήν Ἐκκλησία Του, πρέπει νά θυμηθοῦμε τό ὅραμα πού εἶχε δεῖ παλαιά ὁ Ἰακώβ, ὁ ἄλλος ἐκεῖνος ἀγαθός Ἰσραηλίτης.

Εἶχε δεῖ δηλαδή στόν ὕπνο του μιά τεράστια κλίμακα, σκάλα, πού ἡ βάση της ἦταν στή γῆ καί ἡ κορυφή της στόν οὐρανό. Καί σ᾽ αὐτή τήν κλίμακα ἀνεβοκατέβαιναν ἀναρίθμητοι ἄγγελοι, ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στεκόταν στήν κορυφή της καί ἀπό ἐκεῖ ἔδινε τίς μεγάλες ὑποσχέσεις καί τίς εὐλογίες Του.

Ὅταν λοιπόν ξύπνησε ὁ Ἰακώβ καί ἐννόησε τό ὅραμα, ἔντρομος εἶπε ὅτι ὁ τόπος ἐκεῖνος ἦταν φοβερός· ἦταν ὁ «οἶκος τοῦ Θεοῦ καί ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ» (Γεν. κη´ 17).

Σαφῶς λοιπόν τά λόγια αὐτά τοῦ Κυρίου ἀναφέρονται στόν «οἶκο τοῦ Θεοῦ»,δηλαδή στήν Ἐκκλησία. Καί τό βαθύτερο νόημά τους εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τό χῶρο ἐκεῖνο ἀπό τόν ὁποῖο ὁ πιστός ἀνάγεται στόν οὐρανό.

Ὅταν δηλαδή εἴμαστε στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ, οὐσιαστικά βρισκόμαστε στόν οὐρανό. Τόν οὐρανό πού φωτίζεται ἀπό τό ἀνέσπερο φῶς τῆς τρισηλίου Θεότητος. Μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος ἀπό γήινος καί χοϊκός γίνεται οὐράνιος καί ὑπερκόσμιος.

Διότι στήν Ἐκκλησία καί μάλιστα τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας ἑνώνεται ὁ οὐρανός μέ τή γῆ, οἱ ἄγγελοι μέ τούς ἀνθρώπους, κι ὅλοι μαζί προσκυνοῦν καί δοξάζουν καί ἀνυμνοῦν καί λατρεύουν τόν ἅγιο Θεό.

Μήν τό ξεχνᾶς ποτέ αὐτό: Ὅσοι βρίσκονται μέσα στήν Ἐκκλησία, ἔχουν βρεθεῖ στήν κλίμακα ἐκείνη πού θά τούς ἀνεβάσει στόν οὐρανό. Ἐκεῖ νά ζοῦν μαζί μέ τούς ἀγγέλους, τούς ἁγίους, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί τόν ἥλιο τῆς δόξης, τόν Χριστό!

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

Πρός τήν Νίκην
Μηνιαίο Ορθόδοξο Χριστιανικό Νεανικό Περιοδικό
Μάρτιος 2009

Εἰκόνα ἀπὸ: Ὀρθόδοξος Συναξαριστής

τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»