Γεώργιος Βιζυηνὸς «Παιδικὰ τραγούδια»

Ὁ καλὸς Θεός

Ὅλα τ’ ἄθνη, ποὺ προβάλλουν,
ὅταν ὁ καιρός τους φθάσῃ,
ὅλα τὰ πουλιά, ποὺ ψάλλουν
μέσ’ στὰ φυλλωμένα δάση,
ὅλα ὁ καλὸς Θεός.
ὁ Θεὸς τὰ ἔχει πλάσει.

Τὰ ψηλὰ βουνά, ποὺ ζοῦνε
τ’ ἄγρια θεριὰ κρυμμένα,
τὰ λιβάδια, ποὺ βοσκοῦνε
τόσ’ ἀρνάκια χαϊδεμένα,
ὄλα ὁ καλὸς Θεός,
ὁ Θεὸς τά ᾽χτι πλασμένα.

Καὶ τὸν ἥλιο, ὅπου χάρι
καὶ ζωὴ σκορπᾷ στὴν φύσι,
καὶ τῆς νύκτας τὸ φεγγάρι
καὶ τ’ ἀστέρια μέσ’ στὴν κτίσι
ὅλα ὁ καλὸς Θεός,
ὁ Θεὸς τὰ ἔχει κτίσει.

Γι’ αὐτὸ πρέπει κάθε στόμα
νὰ τοῦ πέμπῃ εὐγνωμοσύνη,
ἐπειδὴ ψυχὴ καὶ σῶμα
κι ὀμορφιὰ καὶ γερωσύνη,
ὅλα ὁ καλὸς Θεός,

ὁ καλὸς Θεὸς τὰ δίνει.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ  «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

Νεοελληνική Λογοτεχνία Δ’ δημοτικοῦ
Θ. Μακρόπουλου, Κ. Ρωμαίου, Σ. Δουφεξή, Γ. Μέγα
1959

τὸ  «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»