Στὸ σχολεῖο τὰ παιδιὰ ἔμαθαν νὰ λέγουν κάθε βράδυ, πρὶν κοιμηθοῦν, μιὰ νέα προσευχή.

«Θεέ μου, Σύ, ποὺ εἶσαι ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου. Σ’ εὐχαριστῶ, ποὺ μ’ ἔκαμες νὰ σὲ βλέπω στὸ λουλούδι, στὸν οὐρανὸ μὲ τ’ ἄστρα, στὸ ψωμὶ ποὺ μὲ τρέφει, στὸν ἥλιο ποὺ μὲ ζεσταίνει, στὴ βρύση ποὺ μὲ ξεδιψᾷ, στὸ χαρούμενο κελάδημα τῶν πουλιῶν, στὰ λόγια τὰ καλὰ ποὺ ἀκούω.

Θεέ μου, Σ’ εὐχαριστῶ, ποὺ Σὲ βλέπω στὴν καρδιὰ τῆς μαννούλας μου, ποὺ μὲ προσέχει, ὅσο εἶμαι μικρὸ παιδί.

Βοήθησέ με, Θεέ μου, νὰ γίνω ἕνα καλό, εὐγενικό, τακτικό, μελετηρὸ παιδὶ καὶ νὰ λέγω πάντα τὴν ἀλήθεια».

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

Ἀναγνωστικὸν Γ’ Δημοτικοῦ
Β. ΠΕΤΡΟΥΝΙΑ – Φ. ΚΟΛΟΒΟΥ – Σ. ΣΠΕΡΑΝΤΣΑ – Α. ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΥ
1955

Εἰκόνα ἀπὸ: pravoslavie.ru

τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»