της Αμαλίας Φλέγγα

1η Φεβρουαρίου σήμερα και στο χωριό αυτή τη μέρα δεν πιάναμε στα χέρια μας τίποτα κοφτερό (μαχαίρια, πριόνια, τσαπιά κλαδευτήρια….)

Απ’ το προηγούμενο βράδυ κόβαμε φέτες το ψωμί για το φαγητό της επόμενης μέρας, το κρεμμύδι για τις φακές (όχι γιατί ήταν νηστεία αλλά γιατί δεν χρειάζονταν μαχαίρι.)

Ο πατέρας αυτή τη μέρα δεν πήγαινε στα χωράφια (η αργία του αγρότη ) και η μάννα έβρισκε την ευκαιρία να ξεκουραστεί λιγάκι.

Ακόμα θυμάμαι τη γιαγιά τη Φλέγγαινα  να μας λέει (φοβόταν η κακομοίρα μήπως παραβιάσουμε την απαγόρευση και πιάσουμε τα μαχαίρια ): «μην πιάσει καμιά σας μαχαίρι θα ‘ρθει τη νύχτα το ποντίκι και θα σας κόψει την κοτσίδα…»

Βασικά δε μ’ ένοιαζε το ποντίκι (δεν τα φοβήθηκα ποτέ) αλλά είχα  άγχος με την κοτσίδα (μου την είχαν κάψει μια φορά στην Ανάσταση και τρόμαξα να την μακρύνω ξανά).

Η μάννα πάλι φοβόταν μη μπει το ποντίκι και κόψει τα προικιά των κοριτσιών. Τα αγόρια πάλι τα φόβιζαν ότι θα τους φάει το αυτί.

Το μεγάλο πανηγύρι όμως ήταν τη μέρα τ’ αη-Τρύφωνα ή του ποντικιού. Κανένα πιτσιρίκι δεν πατούσε το πόδι του σχολείο.

Πρωί  πρωί πηγαίναμε στην εκκλησία και παίρναμε αγιασμό. Αμέσως μετά ξεχυνόμασταν στα χωράφια ,να διώξουμε τα ποντίκια.

Μπροστά πήγαινε συνήθως ένας ξάδερφός μου (…) με ένα κατσαρόλι με τον αγιασμό και ένα κλωνάρι βασιλικό (κλεμμένο συνήθως από κάποιο κατώι).

Ράντιζε τα χωράφια με τον αγιασμό και έψελνε κιόλας (πολύ αργότερα καταλάβαμε ότι αυτά που έλεγε ήταν ότι τούρχονταν και ότι δεν είχαν σχέση με ψαλμούς…)

Πίσω όλοι οι υπόλοιποι κρατώντας στα χέρια ότι τεντζερικό βρίσκαμε: νταβάδες, χαλκώματα, κουτάλες, κ.τ.λ. κάνοντας το σαματά της ζωής μας, προκειμένου να διώξουμε τα ποντίκια!

Δεν ξέρω αν τελικά τα ποντίκια εξαφανίζονταν απ΄ το δικό μας σαματά ή από τις γάτες που είχαμε…εκείνο που ηχεί ακόμα στα αυτιά μου είναι οι φωνές των μανάδων, όταν κάποια στιγμή γυρίζαμε σπίτι και ανακάλυπταν ότι κανένα τεντζερικό δεν είχε επιστρέψει σώο  στη βάση του…

Ε! παιδιά είστε του χρόνου να μαζευτούμε να το ξανακάνουμε;

Πηγή: Γαρδικιώτικες κουβέντες…

Εικόνα από: antiques atlas

το «σπιτάκι της Μέλιας»