Έλενα

Κοίταζέ με! Κανένα βλέμμα δεν ακούμπησε τις κρυφές μου γωνιές και τις κρυφές μου πληγές τόσο απαλά, όσο το δικό Σου….

Κοίταζέ με, σε παρακαλώ, για να πιαστώ από μια ηλιαχτίδα των οφθαλμών Σου και να βγω στο φως.

Κοίταζέ με για να μην χαθώ, για να βλέπω το ρούχο Σου και να κρατιέμαι, τα ακροδάχτυλά Σου για να ονειρεύομαι πως Σε άγγιξα, την γραμμή των χειλέων Σου και να φαντάζομαι τις ιστορίες του Παραδείσου που λες στις νύχτες αυτών που Σε αγάπησαν και τις ξημερώνεις σε ανατολές.

Κυρά μου, κάποιος παππούλης που Σε αγάπησε πολύ με ευλόγησε να Σου μιλώ με την ευχή του…

Για την δική του χάρη και τα δικά του κομποσκοίνια δώσε μου αγάπη να Σε αγαπήσω και νάναι όλα πάντα Δεκαπενταύγουστος και θάλασσα όπου θα καθρεφτίζονται τα κόκκινά Σου υποδήματα καθώς βιαστική θα πηγαίνεις στον Γυιό Σου….

Πηγή: τί και πώς

το  «σπιτάκι της Μέλιας»