Τότε που κυκλοφορούσαμε ξυπόλητοι με ένα σορτσάκι κάτω από τον ήλιο …

Τότε που αν δεν γυρνούσαμε σπίτι μες το χώμα και τη σκόνη ήταν αξιοπερίεργο, όχι το αντίθετο….

Τότε που τα θέλω μας χώραγαν σε μία μέρα…

ΤΌΤΕ που το μόνο που μας ένοιαζε ήταν το παιχνίδι,τότε που όλος ο κόσμος μας ήταν η γειτονιά μας, η μάνα η γιαγιά… ο πατέρας… ο παππούς… τότε που χορταίναμε με λίγες ελιές και μια φέτα ξερό ψωμί και κρεμμύδι… τότε που τα καλοκαίρια μας ήταν ατελείωτα…

Πηγή: Xiromero Press

το «σπιτάκι της Μέλιας»