Απόσπασμα από το κείμενο της Μαρίας – Ανδρομάχης Ανδρέου Α΄ Λυκείου, 04/02/2019

Τότε, παιδί μου, ήταν που μας έδιωξαν από τα σπίτια μας. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 20 Ιουλίου του 1974. Έμενα με την οικογένειά μου σε ένα όμορφο σπίτι στην Αμμόχωστο.

Ακριβώς στις 5:30 το πρωί, την ώρα που χαράζει η καινούργια μέρα, τα τουρκικά στρατεύματα πάτησαν, σχεδόν ανεμπόδιστα, το πόδι τους στις ακτές της Κερύνειας, διακόπτοντας βίαια μια ιστορική πορεία χιλιάδων χρόνων για τον ελληνισμό.

Η γιαγιά μου άρπαξε εμένα και τα αδέρφια μου και μας πήγε στην πλατεία, γιατί εκείνη την ώρα οι γονείς μου βρίσκονταν στα χωράφια… Πήραμε μαζί μας ό,τι μπορούσαμε να κουβαλήσουμε.

Η γιαγιά μου δεν πήρε τίποτα άλλο, παρά όλες τις εικόνες του σπιτιού μας. Μόνο ο Θεός ξέρει πώς προλάβαμε και φύγαμε σώοι. Στον δρόμο κάθε λίγο γύριζα και κοίταγα πίσω, μήπως και διακρίνω κάπου το πρόσωπο της μητέρας και του πατέρα μου, πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε…

Γύρω μου γυναίκες και παιδιά φώναζαν κι έκλαιγαν… Το κλάμα τους ηχεί ακόμη στα αυτιά μου.

Στην Λάρνακα, όπου φτάσαμε τελικά,έβλεπες παντού γυναίκες που βαστούσαν φωτογραφίες των αγνοουμένων τους και ρώταγαν αν κάποιος τους είχε δει. Μικρό κοριτσάκι κι εγώ τότε, έκανα το ίδιο.

Έδειχνα τις φωτογραφίες των γονιών μου, μέχρι που μια μέρα ένας στρατιώτης μου είπε ότι είδε αυτούς τους δυο ανθρώπους κρεμασμένους στην πλατεία της Αμμοχώστου… Ένιωσα να σβήνω…

Έτρεξα να αναγγείλω το τραγικό νέο στη γιαγιά μου. Μέσα στον θρήνο της είπε κι αυτό: «Πάλι καλά που μάθαμε τι απέγιναν. Για φαντάσου να ζούσαμε κάθε μέρα με την αγωνία αν ζουν ή αν πέθαναν! Τώρα ξέρουμε και θα προσευχόμαστε ο Θεός να τους αναπαύσει…»

Και είχε δίκιο. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά οι αγνοούμενοι δεν έχουν εντοπισθεί…

-Αχ, γιαγιάκα μου, τι έχεις περάσει …

-Ξέχασα να σου πω. Φεύγοντας απ΄ την πατρίδα μου, πήρα μαζί μου λίγο χώμα. Χώμα, για να φυτέψω στον ξένο τόπο που θα πήγαινα, για να θυμάμαι. Κατάλαβες, μικρέ μου;

Γι’ αυτό δεν σε άφηνα να αγγίξεις εκείνη τη γλάστρα με τον βασιλικό. Εκεί μέσα φύλαξα το χώμα που πήρα μαζί μου. Αν με ρωτήσεις, πιστεύω πως το σπίτι μου υπάρχει ακόμα.

Ποιος όμως ξέρει ποιοι να είναι οι τωρινοί ένοικοί του;…

Να θυμάσαι, καλέ μου, τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Ένας απ΄ αυτούς ήταν κι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ένας αγνός και γνήσιος πατριώτης, που το μόνο που ήθελε ήταν η ελευθερία της πατρίδας του και γι΄ αυτό εκτελέστηκε απάνθρωπα από τους Άγγλους.

Ο πόλεμος κάνει τον άνθρωπο θεριό.

Εμείς δεν θέλουμε να μισούμε, αλλά ούτε πρέπει και να ξεχνάμε. Για να μη ζήσει η πατρίδα μας άλλους πολέμους και ξεριζωμούς!

Η λησμονιά είναι συνενοχή! Να έχεις πάντα στο μυαλό σου: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΩ! Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ….

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Ο Πυρσός
Νεανικό & Μαθητικό περιοδικό των Εκπαιδευτηρίων «Απόστολος Παύλος»
Ιούλιος – Αύγουστος 2019 – Τεύχος 104

Εικόνα: Ξυλογραφία του Τάσσου (Αλεβίζος Αναστάσιος) Κύπρος 1974 από: nationalgallery

το «σπιτάκι της Μέλιας»