νάστροφοι συλλογισμοί 

Ἀσπασία Κακούρη

«Πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθεν ἐστί καταβαῖνον…» τό ’χα γευθεῖ καί τό ’ξερα καλά, ἡ φράση αὐτή σάν μουσική μοῦ χάϊδευε τ’ αὐτιά, κι ἦταν μιά ὄμορφη συνήθεια ἀπό παλιά νά προχωρῶ καί νά μετρῶ δωρήματα οὐράνια καί θεϊκά.

Κύριε, πόσο μοῦ ἄρεσαν τά δῶρα πού μοῦ ἔστελνες συχνά γεμάτα ἀγάπη, τρυφερότητα καί ἀρχοντιά, ἄγγιγμα Θείας Πρόνοιας πού μέτραγε σωστά τόν χρόνο καί τόν τόπο, ὥστε νά νοιώθω σιγουριά.

Μά κάποια μέρα σκέφθηκα νά ἀντιστρέψω τή σειρά κι εἶπα πώς ἄν τά τέλεια δῶρα ἔρχοντ’ ἀπό ψηλά, τότε καί ὅσα στέλνει ὁ οὐρανός, δῶρα πολύτιμα θἆναι κι αὐτά, πού μέ τήν ἴδια εὐγνωμοσύνη πρέπει νά γίνονται δεκτά.

Γεύση πικρή μπορεῖ νά ἔχουνε καμμιά φορά μά ὁ Δωρητής δέν ἄλλαξε οὔτε ἡ πιστή του ἡ καρδιά.

Κι ὅμως μπροστά στήν Πύλη τήν Στενή λιγοῦν τά γόνατα, λιποθυμᾶ ἡ ψυχή…

Πατέρα μας, τί εὔκολοι πού εἶναι οἱ συλλογισμοί, μά πόσο δύσκολη ἡ πράξη κι ἡ ζωή.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

«Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ὁ ἐν Σέρραις ἀθλήσας».
Διμηνιαῖο Περιοδικό Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερρῶν καί Νιγρίτης,
τεῦχος 251 – Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2013

Εἰκόνα ἀπὸ: foma.ru

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»