῾Ο σπουργίτης, τὸ πουλάκι τοῦ τόπου μας

Τσίου… τσίου!..Τσίρπ – τσίρπ. Τσίου… τσίου.. Ὁ μικρὸς σπουργίτης τριγυρνάει ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ. Πηδάει στὰ δέντρα, πηδάει στὴ γῆ, ζητῶντας κανένα σπόρο ἤ σκουλῆκι.

Τίκ … τίκ… κτυπάει καὶ τὸ τζάμι στὰ παράθυρα, ζητῶντας κανένα ψίχουλο ψωμάκι.

Τὸ χιόνι σκέπασε τὴ γῆ. Δὲ θὰ βρῆ σπόρους πουθενὰ ὁ μικρὸς σπουργίτης. Ἀπὸ χθές, ποὺ ἔπιασε ὁ χιονιάς, δὲ βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὴ φωλιά του. Καὶ τώρα, ποὺ βγαίνει, δὲν ἔχει ποῦ νὰ σταθῆ.

Μά, νά τὸ παράθυρο τοῦ Κώστα καὶ τῆς Ἑλενίτσας εἶναι μισανοιγμένο!

Φρ… φρ… φρ… ὁ μικρὸς σπουργίτης καὶ βρίσκεται στὸ κατώφλι τοῦ παραθύρου.

Τίκ… τίκ… κτυπάει μὲ ἐπιμονὴ τὸ παράθυρο· καὶ τσίου… τσίου… ξεφωνίζει ὁ συμπαθητικὸς ζητιᾶνος.

Ὁ Κώστας καὶ ἡ Ἑλενίτσα τὸν λυποῦνται καὶ τοῦ ἀνοίγουν καλύτερα τὸ παράθυρο.

Μά… δὲ μπαίνει μέσα ὁ ντροπαλὸς ζητιᾶνος. Θὰ εἶναι εὐχαριστημένος νὰ τοῦ ρίξουν μόνο λίγα ψίχουλα.

Καὶ τὰ δυὸ ἀδερφάκια, ὁ Κώστας καὶ ἡ Ἑλενίτσα, ὅπως πάντα, ἔτσι τρέχουν καὶ τώρα νὰ τοῦ δώσουν κάτι.

Τὰ καλὰ αὐτὰ παιδάκια ἀγαποῦν κάθε πουλάκι. Μὰ τώρα εἶναι χειμώνας. Δέν ἀκούγεται ἄλλο πουλάκι πουθενά. Ὁ σπουργίτης ἔχει πάρει ὅλη τὴν ἀγάπη τους.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

Ἀναγνωστικὸ Β’Δημοτικοῦ
Χ. Δημητρακόπουλος
1949

Εικόνα από: Pinterest

τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»