Γιάννης Πεγειώτης

Ήταν Χριστούγεννα του 1958.

Μια ομάδα ανταρτών τριμελής ανέβηκε πρώί λίγο μετα την Λειτουργία των Χριστουγέννων σε ένα ξωκκλήσι της ημιορεινής Λεμεσού. Κάπου ανάμεσα Παραμύθας Φασούλλας Ακαπνους Γεράσας. Ποιος να ξέρει. Μονάχα ένας απέμεινέ εν ζωή.

Έφτασε ο ιερέας κοντινού χωρκού. Έφερε με χίλιες προφυλάξεις την Θεία Κοινωνία.

Ο ομαδάρχής αφού προσκύνησαν είπε Δαπάνω πάτερ μου δύσκολόν να νηστέψουμέν σωστά. Είμαστεν όμως νηστιτζοι που εψες να κοινωνήσουμέν. Τζιαι που τόπος για να καθαριστούμεν. Μες τα βουνά αντάρτες τόσον τζιαιρόν.

Εσεις τζι αν είσαστεν οδοιπορούντες γιε μου απάντησεν ο λεβέντης παπάς.Ελάτε παιθκιά μου να κοινωνήσετε να κάμετε τζι εσεις Χριστούγεννά.

Εκοινωνήσαν ευλαβικά. Ο μεγάλός σαν καπετάνιος κλεφτών άφοβός μα έντονα προστατευτικός για του θκυο μιτσιους. Ο καθένας τους ολόκληρη σευρά παράτολμών ενεργείων για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Δεν ανέβαινε κάποιος στο βουνό καταζητούμενός τζιαι αντάρτης εύκολά το πενήντα οκτω. Επρεπέ να κινδυνεύει σε μέγιστο βαθμό .Οι αντάρτες πόλεων ήτουν πολλά πολύτιμοι μετά τα ανθρωπομαζώματά..

Εκάτσαν ύστερα για λλίον μες την Εκκλησιάν.Χρόνια πολλά παιθκιά μου. Ο Χριστός ο εν τη φάτνει τεχθεις τωρά εσκήνωσεν μες την καρκιάν σας.

Ύστερα επκιάσαν τα όπλα τους τζιαι επήραν το μονοπάτι των βουνών για το μυστικόν δρόμον του κρυσφηγέτού όπου επεράσαν έναν δύσκολόν τζιαι κρυόν σιειμώναν …

Με το Χριστόν μες τη ψυσιήν τους εις νεφρούς εις καρδίας αντέξαν ως το Φεβράρήν του πενήντα εννιά.

Ήταν τρεις ένας πρωταντάρτης τζιαι θκυο αντάρτες είκοσι ετών από τα δεκαεφτά στους κινδύνους. Εκείνα τα Χριστούγεννα επαρηγορήθηκαν και εστηρίχτηκάν μετά από ένα πολύ δύσκολόν έτος.

Στο βουνόν Χριστούγεννα κατάκοποι πεινασμένοι για να ζούμεν εμεις ελεύθεροί. Ο ένας των τριών πάντα θυμόταν με ευγνωμοσύνη τον λεβέντη λευίτη και τους λόγους παρηγορίας του.

Τα Χριστούγεννα του 1960 υπέφερε ακόμη από τις κακουχίες της ανταρτικής ζωής μα έκαμεν Χριστούγεννα στην Εκκλησιάν του χωρκού του Στο μετα φόβου Θεού πιστεώς αθθυμήθηκέν τους θκυο αντάρτες που επολεμούσαν μαζί του για την πολλαγαπημένην τους πατρίδαν..

Πηγή: Αναστάσιος

το «σπιτάκι της Μέλιας»