᾿Αντωνία Γραμμένου

Χριστούγεννα!

Πάλι, Κύριε, θὰ ἔρθεις νὰ γεννηθεῖς, ὄχι στὴ φάτνη μὲ τ’ ἄχυρα, ἀλλὰ στὶς καρδιές μας.

Ὅλοι κάναμε ὄνειρα καὶ σχέδια καὶ εἴπαμε πὼς τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος δὲν θὰ τὰ ἐπαναλάβουμε.

Ὑποσχεθήκαμε στὸν ἑαυτό μας περισσότερη συνέπεια καὶ ἀποφασίσαμε καλύτερες σχέσεις μὲ τὸν ἑαυτό μας, μὲ τὸν ἀδελφό μας καὶ μὲ τὸν Θεό μας. Ὅμως πάλι, Χριστέ μας, δὲν τὰ καταφέραμε.

Πῶς θὰ γεννηθεῖς μέσα στὴν καρδιά μας;

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἑπομένως ὅλοι μεταξύ μας εἴμαστε ἀδέλφια.

Πολλὲς φορὲς μὲ τοὺς ἀδελφούς μας ἀνταλλάξαμε σκληρὲς κουβέντες.

Πῶς θὰ γεννηθεῖς, Χριστέ μου, στὴν καρδιά μας;

Πῶς θὰ Σὲ ὑποδεχθοῦμε;

Κάποτε ὁ ἕνας πίκρανε, ἀδίκησε, κατέκρινε τὸν ἄλλο, δημιούργησε ψυχρότητα, βαριὰ ἀτμόσφαιρα.

Πῶς θὰ γεννηθεῖς, Χριστέ μου, ὅταν οἱ σχέσεις τῶν παιδιῶν Σου εἶναι ψυχρὲς καὶ οἱ ψυχὲς κινοῦνται σὲ μιὰ ὁμιχλώδη κατάσταση;

Πῶς μπορεῖ ὁ ἕνας νὰ ἀρνεῖται τὸν χαιρετισμὸ τοῦ ἄλλου;

Πῶς μπορεῖ ὁ ἕνας νὰ μισεῖ τὸν ἄλλο, καὶ νὰ περιμένει «τὸ Νεογέννητο», τὸν Θεό, τὸν Διδάσκαλο, τὸν Ὁδηγό, τὸν Κυβερνήτη μας, τὸν Λυτρωτή μας; νὰ περιμένει τὰ Χριστούγεννα;

Χριστέ μου, οὔτε οἱ προσευχές μας οὔτε τὰ δῶρά μας οὔτε ἡ λατρεία μας γίνονται δεκτά, μὲ τέτοια καρδιὰ καὶ τέτοιες σχέσεις μεταξύ μας.

Γιὰ τὸν ἐρχομό Σου, Κύριε, Σὲ παρακαλοῦμε, δῶσέ μας τὸν χρόνο, ὡς δικά Σου παιδιά, νὰ γονατίσουμε εὐλαβικά, νὰ Σὲ ἱκετεύσουμε νὰ μᾶς συγχωρήσεις πάλι!

Σὲ παρακαλοῦμε, ζέστανε τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ γίνει ἡ φάτνη ποὺ μέσα της θὰ γεννηθεῖς.

Κύριε, δὲν θέλουμε οἱ καρδιές μας νὰ εἶναι ψυχρές, ἀδιάφορες.

Τὸ ἔλεός Σου, ἡ μακροθυμία Σου, ἂς τὶς ἀλλάξει. Κύριε, γέμισε τὶς καρδιές μας μὲ ἀγάπη, μὲ αἰσιοδοξία, μὲ καλοσύνη, μὲ γαλήνη.

Σὲ μιὰ τέτοια καρδιὰ θέλουμε, Κύριε, νὰ γεννηθεῖς!

Σὲ περιμένουμε!

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Ὁ  Κόσμος τῆς Ἑλληνίδος
ἔτος 64ο • Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2018 • Ἀρ. 630 

Εἰκόνα ἀπὸ: old.slvf.ru

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»