«Κύριε, τήν τελευταία μέρα νά μήν κάνουμε μάθημα… Παραμονές Χριστουγέννων…» καί τά μάτια τους ἦταν ὅλο χαρά καί ζωντάνια… «Ναί, κύριε, νά κάνουμε κάτι διαφορετικό, κάτι πού νά θυμίζει Χριστούγεννα».

Ἡ τάξη τῆς Β΄ Γυμνασίου εἶχε στολιστεῖ ἀπό ἀρχές Δεκεμβρίου… Δέντρο μέ φωτάκια, μπάλες καί ἀστεράκια πολύχρωμα. Νιφάδες χιονιοῦ κολλημένες στά τζάμια. Γιρλάντες στίς κουρτίνες.

Ὅλα ἕτοιμα… Ἕτοιμα γιά τή μεγάλη γιορτή… καί πῶς νά ἀντισταθεῖς σέ μία τέτοια παράκληση τῶν νεαρῶν μαθητῶν σου;

Ἦταν φανερό ὅτι διψοῦσαν γιά κάτι διαφορετικό, γιά κάτι «ἄλλο»…

«Σύμφωνοι, παιδιά. Τήν τελευταία μέρα τῶν μαθημάτων, θά ἀφιερώσουμε τό δίωρο πού ἔχουμε στήν προετοιμασία μας γιά τά Χριστούγεννα».

Ἡ τάξη ἐνθουσιάστηκε… Δόθηκαν ρόλοι, ποιήματα, κείμενα, διηγήματα ἐπίκαιρα. Ὅλοι θά παρουσίαζαν ἀπό κάτι.

Κάποιοι πού τά κατάφερναν μέ τούς ὑπολογιστές ἀνέλαβαν τή δημιουργία μιᾶς ψηφιακῆς παρουσίασης γιά τή γιορτή τῶν Χριστουγέννων μέ τήν καθοδήγηση τοῦ καθηγητῆ τους.

Καί ἡ μέρα ἔφτασε… Ἡ τάξη ἔζησε κάτι πρωτόγνωρο… Μιά γλυκιά αἴσθηση γαλήνης, χαρᾶς καί ἐλπίδας ὅτι γεννήθηκε γιά μᾶς Σωτήρ.

Τό ἀδύναμο Βρέφος τῆς φάτνης εἶναι ὁ Κύριός μας, ὁ Δημιουργός καί Σωτήρας μας. Τά παιδιά ἀκολούθησαν τά βήματα τῶν Μάγων, συντρόφευσαν τούς ταπεινούς βοσκούς τῆς Βηθλεέμ ὥς τό σπήλαιο…

Στάθηκαν κοντά στόν νεογέννητο Χριστό, ζητῶντας Του νά γεννηθεῖ καί φέτος στίς καρδιές ὅλων μας, ζητῶντας Του νά φέρει τήν εἰρήνη στίς ψυχές μας καί σέ ὁλόκληρο τόν ταραγμένο κόσμο μας…

Κάποια μάτια δάκρυσαν, ἄλλα εἶχαν ἔντονο προβληματισμό…

«Κύριε, ὥστε αὐτό εἶναι τό νόημα τῶν Χριστουγέννων; Ὄχι οἱ ἀμερικάνικες ταινίες μέ τά ξωτικά, τόν Santa Claus καί τούς ταράνδους»;

«Οὔτε τά πάρτυ καί τά πλούσια τραπέζια παραμονή τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων»;

«Οὔτε τά πλούσια δῶρα καί τά καινούρια ροῦχα»;

Χριστούγεννα, δηλαδή γέννηση Χριστοῦ. Ὁ Χριστός γεννᾶται καί ἐμεῖς τόν συναντᾶμε καί τόν προσκυνοῦμε στόν ναό Του…

Προετοιμαζόμαστε καιρό πρίν γιά αὐτή τή συνάντηση, μέ τή νηστεία, τήν ἐξομολόγηση, τήν Θεία Κοινωνία, τήν μελέτη ἐπίκαιρων πνευματικῶν βιβλίων…

Πῶς θά γιορτάσουμε τά Χριστούγεννα;

«Πῶ! Πῶ!, κύριε… Τόσα χρόνια γιορτάζαμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Δέν τόν συναντούσαμε… Δέν εἴχαμε φανταστεῖ τί σημαίνει αὐτή ἡ μέρα…».

Τήν καρδιά μας ζητᾶ καί φέτος γιά νά γεννηθεῖ. Νά Τοῦ τή δώσουμε καθαρή, ἀναγεννημένη μέ τό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως. Τήν καρδιά μας ζητᾶ καί φέτος γιά νά ἑνωθεῖ μαζί μας. Νά κατοικήσει μέσα μας.

Τό πρωί τῆς χριστουγεννιάτικης θείας λειτουργίας μέ τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας γίνεται ἡ καρδιά μας φάτνη καί ὑποδέχεται τόν νεογέννητο Χριστό. Καί τότε ὅλα ἀλλάζουν … Ὅλα παίρνουν τή θέση τους… Καί τά στολίδια καί τά δῶρα καί τά γλυκίσματα, ὅλα…

Ὅλα τά χαιρόμαστε, ἀφοῦ προηγουμένως ἔχουμε γευθεῖ τήν πηγή τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Τότε ὅλα ἀποκτοῦν ἄλλο νόημα καί στολίζουν καί ὀμορφαίνουν τήν μία καί μοναδική γιά τήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ἡμέρας, τά Χριστούγεννα.

Ὅσο καί ἄν κάποιοι θέλουν νά ξεχάσουμε τό ἀληθινό νόημα τῶν Χριστουγέννων, τό νόημα πού οἱ μαθητές τῆς Β΄ τάξης τοῦ Γυμνασίου ἀνακάλυψαν φέτος, ὁ Κύριός μας θά συνεχίζει νά μᾶς μεταδίδει τή Χάρη Του καί νά γεμίζει μέ χαρά τίς ψυχές τῶν ταπεινῶν προσκυνητῶν Του.

Θά συνεχίζει νά μᾶς περιμένει στήν Ἁγία Τράπεζα. Θά συνεχίζει νά μοιράζεται σέ ἐμᾶς τούς πιστούς μέσω τῆς Θείας Κοινωνίας.

Οἱ ἄγγελοι θά συνεχίζουν νά ψάλλουν τό «Ὡσαννά ἐν τοῖς ὑψίστοις» καί οἱ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς προσκυνητές –φτωχοί καί πλούσιοι, ἀγράμματοι καί μορφωμένοι– θά συνεχίζουν τήν πορεία τους πρός τό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ «δι’ ἄλλης ὁδοῦ», ξεφεύγοντας τίς σύγχρονες σειρῆνες τῆς ψευτοπροόδου καί τῆς ἐκκοσμίκευσης.

Στό χέρι μας εἶναι νά ἐπιλέξουμε πῶς θά γιορτάσουμε τά φετινά Χριστούγεννα. Ἄν θά ἑτοιμάσουμε τόπο στήν καρδιά μας καθαρίζοντάς την ἀπό ὁτιδήποτε εἶναι ξένο καί ἄσχετο μέ τόν Χριστό. Ἄν θά ποθήσουμε νά ζήσουμε ἀληθινά Χριστούγεννα.

Οἱ μαθητές πάντως τῆς Β΄ Γυμνασίου ἔφυγαν τόσο χαρούμενοι καί ἀποφασισμένοι γιά νά γιορτάσουν Χριστούγεννα μέ Χριστό. Ἀκόμη θυμᾶμαι τά λόγια τοῦ Γιάννη…

«Κύριε, φέτος θέλω νά συναντήσω τόν Χριστό… Θέλω νά γεννηθεῖ καί στή δική μου ψυχή, τώρα καί γιά πάντα… Δέν θέλω νά χάσω τήν εὐκαιρία… Θέλω νά ἀρχίσω μία καινούρια ζωή…».

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

ΚΙΒΩΤΟΣ
Περιοδική ἔκδοση τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσσηνίας
Τεῦχος 46 -Δεκέμβριος 2014

Εἰκόνα ἀπὸ: oldalexandroupoli

τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»