Μᾶς μιλᾶ ὁ Ἅγιος Πορφύριος

Μετά ἀπό χρόνια κι ἐνῶ βρισκόμουν στήν Εὔβοια, ἀναζητοῦσα ἕναν καινούργιο τόπο περισυλλογῆς, σάν τό κατατρεγμένο πουλάκι πού ποθοῦσε νά πάει στούς κόλπους τοῦ Θεοῦ μέ τή νοερά προσευχή. Ἤμουνα μόνος καί ἔρημος.

Πῆγα στή Βάθεια Εὐβοίας, στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, κι ἔμεινα δέκα ἡμέρες. Εἶχε κάτι κελλιά ἐρειπωμένα, γεμᾶτα ποντικούς μεγάλους. Ἀλλά τί συνέβη;

Γιά δύο ἡμέρες ἔκανε μεγάλη θύελλα καί θαλασσοταραχή. Ἔβρεχε ἀδιάκοπα κι ἡ βροχή χτυποῦσε στά ντουβάρια, χτυποῦσε στά τζάμια, σάν νά ἦταν χαλάζι.

Ὁ ἄνεμος φυσοῦσε μέ μανία πάνω στό μεγάλο πλάτανο. Ἄκουγα τά κλαδιά του νά χτυπᾶνε. Χαλασμός κόσμου μές στήν τέλεια ἐρημιά. Ὅλα τά στοιχεῖα τῆς φύσεως ἐμούγκριζαν.

Κι ἐγώ μές στό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τό φτωχό, τό ἁγιογραφημένο, τό πολυαγιασμένο.

Πῆγα στή Βάθεια Εὐβοίας, στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου πρίν χρόνια ἀπό ψυχοῦλες, πού «ἔβλεπα» κι αἰσθανόμουνα νά σκύβουνε μπροστά στούς ἁγίους καί νά ξεκλειδώνουν τίς καρδιές τους.

Ἔμοιαζα μέσα κεῖ στήν ἐρημιά, στό ξεροβόρι, σάν ἕνα πουλάκι τ’ οὐρανοῦ κατατρεγμένο. Σκέψου, ἕνα πουλάκι μέσα σέ μία τέτοια θύελλα, τί θά ἔκανε; Δέν θά ἔψαχνε νά βρεῖ μία φωλίτσα, μία σπηλιά νά τρυπώσει;

Τό ἴδιο ἔκανα κι ἐγώ μές στό θόρυβο καί τή θύελλα, κατατρομαγμένος ἀπ’ τά στοιχεῖα τῆς φύσεως. Ἔτρεξα νά βρῶ καταφύγιο, ἔτρεξα νά κρυφθῶ στήν ἀγκαλιά τοῦ ἐπουρανίου Πατέρα μου.

Ἔνιωθα τή θαλπωρή τοῦ Χριστοῦ, τήν ἕνωσή μου μέ τόν Θεό. Αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά κι ἀγαλλίαση κι ἀνακούφιση τρυπώνοντας μέσα στό θεῖον.

Δέν μ’ ἔνοιαζε γιά τή φουρτούνα, τήν καταιγίδα, πού εἶναι αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἡ ψυχή μου ζητοῦσε κάτι πιό ὑψηλό, πιό τέλειο. Ἔνιωθα ἀσφαλής, παρηγορημένος κι ἀναπαυμένος. Πέρασα χρυσές ἡμέρες.
Ἐκμεταλλεύθηκα μία μεγάλη κακοκαιρία.

Ἔτσι νά σκεπτόμαστε πάντα. Κι ἔτσι νά ζοῦμε τή δυσκολία καί τή δυστυχία. Ὅλα νά τά θεωροῦμε εὐκαιρίες γιά προσευχή, γιά πλησίασμα στόν Θεό. Αὐτό εἶναι τό μυστικό· πῶς ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ θά τά κάνει ὅλα προσευχή.

Κι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος αὐτό θά ἐννοεῖ, ὅταν λέγει, «Χαίρῳ ἐν τοῖς παθήμασί μου» (Κολ. 1, 24), γιά ὅλες τίς θλίψεις πού τοῦ συνέβησαν. Ἔτσι γίνεται ὁ ἁγιασμός. Νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός. Ἐγώ πολύ τό ζητάω στήν προσευχή μου.

Στή Βάθεια, στόν Ἄγιο Νικόλαο, ἔμεινα ἀρκετά – τρία ὁλόκληρα χρόνια. Ἔφυγα, πρίν ξεσπάσει ὁ ἰταλικός πόλεμος.

Βίος καί Λόγοι (Ἁγίου Πορφυρίου).
Ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Χρυσοπηγῆς, Χανιά.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

ΚΙΒΩΤΟΣ
Περιοδική ἔκδοση τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσσηνίας
Τεῦχος 64 – Ἰούνιος 2019

τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»