Κλειώ – Σταυρούλα Κουράση

Διαβάζουμε τή φράση κι αὐτόματα πάει ὁ νοῦς μας στούς στερούμενους ὑλικά ἀγαθά. Ὄχι, πώς κι ἐκεῖνοι δέν εἶναι ἄξιοι βοήθειας καί συμπαράστασης.

Ὑπάρχουν ὅμως, κι ἄλλα ἤδη πικρῆς ἀνυπόφορης στέρησης, κι αὐτούς τούς φτωχούς, θά ἤθελα νά σᾶς παρακαλέσω νά νοιαστοῦμε.

– Ἀσθενεῖς, μόνοι στά δωμάτια τῶν νοσοκομείων. Ἀνοίγει ἡ πόρτα, ἕνα σωρό ἐπισκέψεις γιά τόν διπλανό ἄρρωστο, γι’ αὐτούς κανείς, καί οἱ ὧρες δέν περνᾶνε…

– Ἐγωϊστές μοναχικοί. Σάν πέφτει τό σούρουπο καί κάτι κλαίει μέσα τους, ἐκεῖνοι ὄχι, δέν τό παραδέχονται, μέ κανένα τρόπο πώς ὁ ἀτομισμός δέν εἶναι καλός σύμβουλος.

Ἐπαναλαμβάνουν στόν ἑαυτό τους μεγαλόφωνα: «Ἐγώ εἶμαι δυνατός, θά τά καταφέρω, δέν χρειάζομαι κανέναν». Ἀλλά, οἱ νύχτες εἶναι ἀτέλειωτες καί οἱ σταγόνες τῆς μοναξιᾶς ὕπουλα, σιγά σιγά, διαβρώνουν τό κέφι γιά τή ζωή.

Ἔτσι, τό πρωί, ἀντικρύζουν ἀδιάφορα καί ψυχρά ἀκόμα τόν ἥλιο, θεωρώντας κι αὐτόν, σάν «θάνατο μές τούς θανάτους», ὅπως ἔγραψε μελαγχολικός ποιητής.

Ἄς συντρέξουμε κι αὐτούς, ἀδελφοί μου. Μήν περιμένουμε ν’ ἀνοίξουν διάπλατα τό παράθυρο καί νά μᾶς φωνάξουν ἀπελπισμένα: «Βοήθεια, εἶμαι μόνος».

Στέκει ἐμπόδιο ὁ ἐγωϊσμός τους, ἡ κακώς ἐννοούμενη περηφάνεια τους, γι’ αὐτό ὅσο καί νά ὑποφέρουν, δέν θά τό κάνουν ποτέ.

Ἄς μοιραστοῦμε, ὄχι μόνο τό ψωμί μας μέ ὅσους πεινοῦν, ἀλλά καί τήν καλή μας διάθεση – λίγη ἤ πολλή ὅση ὁ Θεός μᾶς χάρισε μέ ὅσους δοκιμάζονται ἀπό τήν πείνα καί τήν δίψα μιᾶς ἄδειας ψυχῆς,.

Δωρεάν ἐλάβετε, δωρεάν δότε…

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας
Χριστιανική Στέγη Καλαμάτας
ἔτος 49ο – Νοέμβριος 2015 – τεῦχος 503

Εἰκόνα ἀπὸ: piqsels

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»