Γεώργιος Ἀν. Νίκας Ταξίαρχος ἐ.ἀ.

Σ’ αὐτό τό ὑπέροχο ἄγγελμα καταλήγει ἡ μεγάλη Τεσσαρακοστή καί ἡ ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου.

Ὁ λαμπροφορεμένος ἄγγελος –μία ἀπαστράπτουσα παρουσία– εἶν’ ἐκεῖ, στό ἄνοιγμα τοῦ τάφου, γιά ν’ ἀναγγείλει στίς κατάπληκτες Μυροφόρες τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Κι’ ἔλαμψε ἡ οἰκουμένη καί τό φῶς τῆς ξαναγεννημένης ἐλπίδας ἔλουσε μέ Θεία Χάρη τίς ἀφανισμένες ἀπό τόν πόνο καρδιές. Αὐτό τό θεῖο ἄγγελμα ἄς ἔχουμε ὁδηγό σέ κάθε μας βῆμα.

Ἄς μείνει στό νοῦ μας σάν ἕν’ ἀστέρι καί σάν φάρος ἐλπίδας στήν ὅλο καί πιό δύσκολη καθημερινότητα, ἰδιαίτερα αὐτόν τόν καιρό πού βιώνουμε τόση ἀγωνία γιά τό τί μᾶς ἐπιφυλάσσει κάθε καινούριο ξημέρωμα, ἀφοῦ φροντίζουνε ἐπιμελῶς τά ΜΜΕ νά μᾶς μαυρίζουν τήν καρδιά μέ κακά μαντάτα γιά τό ἐγγύς καί τό ἀπώτερο μέλλον μέ τήν ὅλο καί αὐξανόμενη οἰκονομική κρίση, μέ τήν ὅλο καί ἀγριότερη ἐπερχόμενη ἐγκληματικότητα, στερώντας μας τήν ἐλπίδα μιᾶς –ἔστω καί μικρῆς– βελτίωσης τοῦ τρόπου ζωῆς.

Ποῦ νά ἀκουμπήσει ἡ καρδιά τῶν γονιῶν γιά νά βρεῖ ἕνα στήριγμα, μιά δοκό σωτηρίας γιά τό μέλλον τῶν παιδιῶν τους, ἀφοῦ τά μηνύματα πού μᾶς κατακλύζουν εἶναι μηνύματα ἀπελπισίας;

Κι ἀναρωτιέται κανείς παρακολουθώντας τά δελτία εἰδήσεων:

– Μά ἐπί τέλους τίποτα καλό δέν συμβαίνει σ’ αὐτή τή χώρα μέ τήν πανέμορφη, ἡλιόλουστη φύση, τή Γῆ πού γέννησε πολιτισμό καί γνώση, τή χώρα μέ μιά ἱστορία γεμάτη σελίδες δόξας καί ἡρωϊσμοῦ, τή χώρα πού γέννησε θεούς καί ἥρωες, ὅπου ἐβάδισε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κατακρημνίζοντας τά εἴδωλα καί ἔλουσε ὁ Χριστιανισμός μέ τό νάμα τῆς εὐλογίας του;

Τούτη ἡ μικρή χώρα ὅμως ἔχει ζήσει πολύ δυσκολότερες ἐποχές, σκλαβιές καί καταστάσεις ἀνείπωτου πόνου κι ἔχει ὀρθώσει ἀνάστημα κι ἔχει καταφέρει νά ἐπιβιώσει κι ἔχει ἀνθίσει ξανά τό χαμόγελο στά χείλη καί ἡ καρτερία στίς καρδιές.

Ναί, περνοῦμε μία δύσκολη πράγματι ἐποχή, πού ἴσως γίνει ἀκόμη δυσκολότερη, ὅμως στό αἷμα μας ρέει σάν ρυάκι μέ γάργαρο νερό ἡ ἐλπίδα γιά ἕνα ἡλιόλουστο πρωϊνό πού θά ἀναστήσει τή χαρά καί θ’ ἀντικρύσουμε θαμπωμένοι ἀπό τό φῶς αὐτῆς τῆς Ἀνάστασης τόν λαμπροφορεμένο Ἄγγελο καί
θ’ ἀκούσουμε τό ὑπέροχο ἄγγελμα πού πρόσφατα χαρήκαμε:

Τί ζητεῖτε, ἄνθρωποι, τή χαρά πνιγμένη στό λαγούμι τοῦ πόνου; «Ἀνέστη, οὐκ ἔστιν ὧδε».

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
­Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας
ἔτος 51ο­ – Ἀπρίλιος ­2017–­τεῦχος ­518

Εἰκόνα ἀπὸ: foma.ru

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»