*Από το βιβλίο: «Μεθ’ ημών ο Θεός – Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς»

>~ Ένας Σέρβος δημόσιος υπάλληλος, κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, βρέθηκε λόγω των συνθηκών πρόσφυγας στη Γαλλία. Την εποχή εκείνη ανάμεσα στους άλλους πρόσφυγες γνώρισε και έναν Σέρβο μοναχό. Ο καλόγερος λόγω της φτώχειας του δανείστηκε από αυτόν μερικά χρυσά νομίσματα.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος, και οι δύο τους επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Ο μοναχός δεν επέστρεψε τα χρήματα στον υπάλληλο και για αυτό το λόγο ο υπάλληλος μίσησε όλους τους καλόγερους και όλα τα μοναστήρια.

Συνέβη όμως μία χρονιά οι γιατροί να τον συμβουλέψουν, λόγω ασθένειας, να πάει στα λουτρά Όβτσαρ. Αυτός λόγω της προχωρημένης πλέον ηλικίας του και λόγω της αρρώστιας του αναγκάστηκε να παραμείνει σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν κοντά στα λουτρά, γεγονός που τον δυσαρέστησε ιδιαίτερα.

Η ευγένεια όμως και η καλοσύνη του ηγούμενου του μοναστηριού τον μεταμόρφωσαν κυριολεκτικά και του ξύπνησαν ένα σεβασμό που είχε χάσει απέναντι στους μοναχούς και τα μοναστήρια. Η πρόνοια του Θεού επέτρεψε ο υπάλληλος του Θεού να πεθάνει στο μοναστήρι αυτό. Η γυναίκα του τον έθαψε στην αυλή του μοναστηριού με πρόθεση να τον μετακομίσει στο Βελιγράδι, στον οικογενειακό τους τάφο.

Όταν όμως έγιναν όλες οι απαραίτητες ετοιμασίες για τη μεταφορά, είδε στον ύπνο της τον άνδρα της. Αυτός της παρουσιάστηκε και κυριολεκτικά την διέταξε να μην τον μεταφέρει με κανένα τρόπο από το μοναστήρι.

«Άφησέ με, εδώ που είμαι, επειδή αυτός ο τόπος είναι άγιος», της είπε ο άνδρας της!

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: ⇒    ΕΔΩ

Πηγή: Σημεία Καιρών

το «σπιτάκι της Μέλιας»