τοῦ κ.Χριστάκη Χριστοδουλίδη

Ἄν ἡ μετάνοια κάθε ἁμαρτωλοῦ προκαλεῖ μεγάλη χαρά στούς οὐρανούς, σίγουρα ἡ μετάνοια τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας προκάλεσε στούς οὐρανούς ἀτελείωτους πανηγυρισμούς.

Γιατί ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία εἶναι ἴσως τό κλασικότερο καί φωτεινότερο παράδειγμα μετάνοιας καί ἐξόδου ἀπό τό βαθύτατο σαρκικό βοῦρκο, ὅπως ἐπίσης μοναδικό παράδειγμα σκληρῶν καί μακροχρόνιων μοναχικῶν ἀγώνων.

Ἄς δοῦμε ὅμως μέ μεγάλη συντομία τή ζωή τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀγωνίστριας τῆς ἐρήμου.

Γεννήθηκε στήν Αἴγυπτο κατά τά χρόνια τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ (527-565). Σέ ἡλικία 12 ἐτῶν ἐγκατέλειψε τούς γονεῖς της καί πῆγε στήν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου γιά δεκαεπτά ὁλόκληρα χρόνια ἔζησε ἔντονα στόν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας καί τῆς σαρκικῆς ἀκολασίας.

Τήν ἀκόλαστη ζωή πού ζοῦσε στήν Ἀλεξάνδρεια θέλησε νά μεταφέρει καί στήν ἱερά γῆ ὅπου ἔζησε ὁ Κύριος, μπαίνοντας μία μέρα σ’ἕνα πλοῖο πού μετέφερε προσκυνητές – κατά τό πλεῖστον- γιά προσκύνημα στά Ἱεροσόλυμα, μέ τήν εὐκαιρία τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Καθ’ ὅλη τή διάρκεια τοῦ ταξιδιοῦ, ἀλλά καί κατά τήν παραμονή της στά Ἱεροσόλυμα δέν σταμάτησε, δέν ἄφησε ἤ δέν ξέχασε τήν ἁμαρτωλή ζωή της.

Ἀντίθετα προσπαθοῦσε νά τή βιώνει ὅλο καί πιό ἔντονα. Ὥσπου…. ὥσπου ἔφτασε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου.

Ἀκριβῶς τήν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἑνώθηκε κι αὐτή μέ τό πλῆθος τῶν προσκυνητῶν, πού ἔμπαιναν στόν Μεγάλο ναό γιά νά παρακολουθήσουν τήν Ἀκολουθία τῆς Ὑψώσεως, περισσότερο ἀπό περιέργεια παρά ἀπό πίστη.

Στάθηκε ὅμως ἀδύνατο νά μπεῖ στόν ναό, γιατί μόλις ἔφτανε στήν εἴσοδό του μία ἀόρατη δύναμη τήν ἔσπρωχνε πρός τά ἔξω. Καί τότε τό θαῦμα συντελέστηκε.

«Ἐλθοῦσα εἰς ἑαυτήν» καί ἀφοῦ στάθηκε σέ μία γωνιά ἔξω ἀπό τόν ναό ἀπό ὅπου μποροῦσε νά βλέπει τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τήν παρακάλεσε μέ δάκρυα μετάνοιας στά μάτια:

«Παρθένε, Δέσποινα Θεοτόκε, ξέρω πώς δέν εἶμαι ἄξια νά εἰσέλθω στήν ἐκκλησία νά δῶ τό Ἅγιο Ξύλο ὅπου ἐσταυρώθη ὁ Υἱός Σου. Ἀξίωσέ με ὅμως νά μπῶ στόν ναό νά τόν δῶ, γίνου ἐγγυήτριά μου πρός τόν Υἱό Σου καί Σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι στό ἑξῆς δέν θά μιάνω τό σῶμα μου, ἀλλά θά πάω ὅπου Ἐσύ μέ ὁδηγήσεις».

Αὐτά εἶπε καί ἡ προσευχή της εἰσακούστηκε. Μπῆκε στήν ἐκκλησία ἀνεμπόδιστα, εἶδε τόν Τίμιο Σταυρό, παρακολούθησε συντετριμμένη τήν Ὕψωσή Του καί βγαίνοντας ἀπό τόν ναό εὐχαριστοῦσε μέ δάκρυα στά μάτια τήν Παναγία πού τήν βοήθησε, ζητώντας της συνάμα νά τήν φωτίσει τί ἔπρεπε νά κάνει.

Καί ἐνῶ ἔκλαιγε ἀκούει μία φωνή νά τῆς λέγει: «Ἄν περάσεις τόν Ἰορδάνη ποταμό, θά βρεῖς μεγάλη ἀνάπαυση».

Ὁ δρόμος ἦταν μακρινός, ἡ ἀπόφαση ὅμως καί ἡ θέληση μεγάλη. Μέ μικρό πλοιάριο περνᾶ τόν Ἰορδάνη ποταμό καί μέ μοναδικά ἐφόδια τρεῖς ἄρτους προχωρεῖ καί ἐγκαθίσταται στά βάθη τῆς ἐρήμου.

Ἐκεῖ στήν ἔρημο μόνη καί ἀβοήθητη, μέσα στόν καύσωνα καί τό ψύχος, μέσα σέ ποικίλους καί δυνατούς πειρασμούς, τρώγοντας λίγα μόνο χορταράκια ἔζησε σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, χωρίς νά ἀντικρίσει πρόσωπο ἀνθρώπου ἤ καί θηρίου ἀκόμα ὥσπου….. ὥσπου τήν ἀνακάλυψε ὁ πατήρ Ζωσιμᾶς.

Στόν πατέρα Ζωσιμᾶ ἡ Ὁσία Μαρία ἄνοιξε τήν καρδιά της καί τοῦ διηγήθηκε μέ λεπτομέρεια ὅλη της τή ζωή. Στό τέλος τοῦ ζήτησε ὅπως τόν ἑπόμενο χρόνο τήν περιμένει στήν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη μέ τά Ἄχραντα Μυστήρια γιά νά τήν κοινωνήσει, πράγμα πού ἔγινε.

Πρίν χωριστοῦν τοῦ ζήτησε ὅπως τόν ἑπόμενο χρόνο μεταβεῖ στόν τόπο ὅπου τή συνάντησε γιά πρώτη φορά, γιά νά τή δεῖ ὅπως θέλει ὁ Θεός. Τόν ἑπόμενο χρόνο ὁ πατήρ Ζωσιμᾶς πῆγε πράγματι στόν τόπο ὅπου πρωτοσυνάντησε τήν ὁσία, γιά νά τήν βρεῖ ὅμως νεκρή.

Πάνω ἀπό τό κεφάλι της γραμμένα στή γῆ ἔγραφε: «Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, θάψε ἐδῶ τό σῶμα τῆς ταπεινῆς Μαρίας. Πέθανα τήν ἴδια μέρα πού μέ κοινώνησες». Νά τή θάψει! Πῶς ὅμως νά ἔβγαζε τόν λάκκο χωρίς κανένα σκαπτικό ἐργαλεῖο;

Ὁ Θεός ὅμως προνόησε καί γι’ αὐτό. Καθώς σκεφτόταν πῶς θά ἔβγαζε τόν λάκκο γυρίζει πίσω του καί βλέπει ἕνα λιοντάρι. Ἀμέσως κατάλαβε «ἔλα», τοῦ λέει, «θηρίο ἀνήμερο, ἐπειδή ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ σέ ἔφερε ἐδῶ γιά νά μέ βοηθήσεις, σκάψε τή γῆ γιά νά θάψουμε τό λείψανο, γιατί ἐγώ ἀδυνατῶ».

Ἔτσι εἶπε ὁ γέροντας καί τό λιοντάρι ἄρχισε τό σκάψιμο. Σέ λίγη ὥρα ὁ τάφος ἦταν ἕτοιμος. Ἔθαψε τότε ὁ γέροντας τό λείψανο τῆς ἁγίας στή θέση πού τή βρῆκε καί ἐπέστρεψε στό μοναστήρι του δοξάζοντας τόν Θεό, μεταφέροντας μαζί του καί ὅσα ἡ Ὁσία Μαρία τοῦ ἀποκάλυψε, ὅταν βρισκόταν στή ζωή. 

Τήν ἴδια στιγμή ἐξαφανίστηκε καί τό λιοντάρι.

Ἡ μνήμη τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας ἑορτάζεται τήν 1η Ἀπριλίου. Ἡ ἐκκλησία μας ὅμως γιά νά τονίσει τήν ἀρετή τῆς μετάνοιας καί τούς πολύτιμους καρπούς της, ὅρισε ὅπως ἡ μνήμη τῆς ὁσίας τιμᾶται καί τήν Ε΄ Κυριακή τῶν νηστειῶν.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίας
Ἦχος πλ. α΄.

Τὸν συνάναρχον Λόγον Φωτισθεῖσα ἐνθέως Σταυροῦ τῇ χάριτι, τῆς μετανοίας ἐδείχθης φωτοφανής λαμπηδών, τῶν παθῶν τὸν σκοτασμὸν λιποῦσα πάνσεμνε· ὅθεν ὡς ἄγγελος Θεοῦ, Ζωσιμᾷ τῷ ἱερῷ, ὡράθης ἐν τῇ ἐρήμῳ Μαρία Ὁσία Μῆτερ· μεθ’ οὗ δυσώπει ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
Διμηνιαία Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ
Ἔτος 14ο – Τεῦχος  77ο – Μάρτιος – Ἀπρίλιος 2014

***

Σχετικὴ ἀνάρτηση: 

Αγία Μαρία η Αιγυπτία (1 Απριλίου)

Όσιος Μακάριος ο ομολογητής ηγούμενος ιεράς Μονής Πελεκητής
Άγιοι Γερόντιος και Βασιλείδης
Δίκαιος Αχάζ
Άγιοι Αλέξανδρος, Διονύσιος, Ινγενιανή, Πάκερος, Παρθένιος και Σατουρνίνος
Άγιος Πολυνίκης
Άγιοι Ερμής και Θεοδώρα οι Μάρτυρες οι αυτάδελφοι
Άγιος Αβραάμιος ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας
Όσιος Ευθύμιος Σαυζδαλίας
Όσιος Γερόντιος ο Κανονάρχης
Όσιος Ιωάννης ο Φιλόσοφος εκ Γεωργίας
Όσιος Ευλόγιος ο διά Χριστόν σαλός
Όσιος Βαρσανούφιος της Όπτινα
Άγιος Μακάριος ο Ιερομάρτυρας ο Νέος</a
Άγιος Μιχαήλ ο νεομάρτυς, ο Ρώσος

Νηστεία 

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»