Κλειώ-Σταυρούλα Κουράση

Μιά βροχή, βροχούλα, ξέπλυνε, δρόσισε, ἀναζωογόνησε.

Τό ἴδιο καί ἡ βροχή τῆς μετάνοιας.

Ὅποιο καί ἄν εἶναι τό λάθος μας, ἡ ἀπροσεξία μας, τό σφᾶλμα μας, ἠθελημένα ἤ ἀπό ἀμέλεια, μικρό ἤ μεγάλο, κάποια ἀρνητική πράξη ἤ καί παράλειψη θετικῆς πράξης, ἡ βροχούλα τῆς μετάνοιας, σάν ζωογόνο μῦρο, θά ξεπλύνει τό κακό, καί θά μᾶς παρουσιάσει πάλι μέ καθαρό χιτώνα στόν Πατέρα.

Ἄς μή μᾶς συντρίβουν οἱ ἐνοχές, ἄς μήν παραμένουμε ἄπραγοι, βυθισμένοι στίς τύψεις μας, κυρίως διορθώνοντας ὅ,τι μποροῦμε, ἐπανορθώνοντας ὅτι ἐπανορθώνεται, ζητώντας συγγνώμη καί προσπαθώντας -τό κυριότερο- νά μήν ἐπαναλαμβάνουμε τά ἴδια, ἄς καταφεύγουμε στή μετάνοια.

Οὐδείς ἀναμάρτητος, ἀλλά ἡ εἰλικρινής καί ἔμπρακτη μετάνοια σώζει.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
­Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας
ἔτος 52ο­ – τεῦχος 526 – Φεβρουάριος ­2018

Εἰκόνα ἀπὸ: orthodox.vinnica.ua

τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»