π. Ἀνδρέας Ἀγαθοκλέους

Ὑπάρχει μιά παροιμία πού λέει: «ἅμα σέ κάψει τό γάλα, φοβᾶσαι καί τό γιαούρτι», θέλοντας νά πεῖ ὅτι ἄν πονέσεις ἀπό κάποιον ἀπρόσμενα καί πού δέν τό περίμενες, τότε φοβᾶσαι καί ἀπό αὐτόν πού εἶναι ἀδύνατο νά σέ πληγώσει.

Οἱ παροιμίες, ὡς προερχόμενες ἀπό τήν πείρα τοῦ λαοῦ, κρύβουν μιά σοφία. Σοῦ ἀποκαλύπτουν τήν πραγματικότητα τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό καί δέν ἀμφισβητοῦνται,γιατί δέν εἶναι κούφια λόγια.

Ζωντας μέ ἀτελεῖς ἀνθρώπους, ἀλλά καί ἀπρόβλεπτους, ἐνδεχομένως νά βρεθοῦμε μπροστά σε μιά συμπεριφορά πού δέν περιμέναμε.

Ἐνῶ ὑπῆρχε μιά στενή καί ἁρμονική σχέση, πού προκαλοῦσε χαρά, ξαφνικά ἤ σταδιακά, παρατηρεῖται ψυχρότητα, ἀπομάκρυνση,πού προκαλεῖ στεναχώρια.

Διερωτᾶσαι τί φταίει καί τί νά κάνεις.

Ὅμως δέν εἶναι σοφό καί ὑγιές ν’ ἀπομονωνόμαστε ἀπό τούς ἀνθρώπους, φοβούμενοι μήπως «μᾶς κάψει τό γιαούρτι», ὅπως βέβαια δέν εἶναι σοφό καί ὑγιές νά ἐμπιστευόμαστε, χωρίς κρατούμενα καί μέ ἀφέλεια, τόν καθένα,ἀγνοώντας τό ἀπρόβλεπτό του ἀνθρωπίνου προσώπου καί ὅτι στή ζωή τίποτα δένεἶναι δεδομένο.

Ὁ Χριστός, στήν ἐπί τοῦ Ὅρους ὁμιλία του, ἀναφέρεται στήν περίπτωση πού «ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάτι ἐναντίον σου» (Ματθ. 5, 23), καί συστήνει «νά συμφιλιωθεῖςμαζί του καί ὕστερα νά προσφέρεις τό δῶρο σου στό θυσιαστήριο».

Χρειάζεται,δηλαδή, νά κινηθοῦμε ἐμεῖς πρός ἐκεῖνον γιά νά δοῦμε ποῦ βρίσκεται τό πρόβλημα,σέ τί φταίξαμε ἀθέλητα καί πῶς μποροῦν νά συναντηθοῦν πάλι οἱ καρδιές.

Ὅσο καί νά πονοῦμε γιά τήν ψυχρότητα τῶν καρδιῶν, εἶναι ἀναγκαῖο νά σεβόμαστε τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου νά μή θέλει νά συνεχίσει τή ζωή τοῦ μαζί μας.

Στή συζήτηση θά φανεῖ ἡ ἐπιθυμία νά συνεχίσει ἤ ὄχι. Ὁ κάθε χωρισμός εἶναι ἕνας θάνατος. Ὁ κάθε θάνατος – χωρισμός  ἑτοιμάζει κάτι ἄλλο. Τίποτα στατικό δέν ὑπάρχει, οὔτε σ’ αὐτή τή ζωή οὔτε στήν ἄλλη.

Ἀφήνοντας μιά σχέση, πού σου ἔδωσε καί ἔδωσες σημαντικά της ζωῆς σου, ὅπως τό χρόνο, τή διάθεση, τόν ἑαυτό τού/σου τέλος πάντων, πέρα ἀπό τόν πόνο πού ὡριμάζει καί ταπεινώνει, βρίσκεσαι στήν ἀναμονή μιᾶς νέας μέρας, μιᾶς νέας σχέσης.

Ἀλλά κι ἄν δέν ὑπάρξει νέα σχέση, γιά ἕναν πού θέλει νά γνωρίσει καί ζήσει τό Χριστό,τοῦ παρέχεται ἡ μοναδική εὐκαιρία νά ἀναπτύξει τήν σχέση μαζί Του, βιώνοντας τό Πατερικό «ἐάν δέν πεῖς ὅτι στόν κόσμο ὁ Θεός καί ἐγώ εἴμαστε μόνο, δέν θά βρεῖς ἀνάπαυση».

Μήπως, τά γεγονότα πού μᾶς συμβαίνουν, κυρίως τά δυσάρεστα, εἶναι ἡ κλήση τοῦ Θεοῦ γιά νά συνδεθοῦμε πιό δυναμικά καί οὐσιαστικά μαζί Του, ὥστε νά γευτεῖ ἡ καρδιά μᾶς αὐτό ποῦ στό βάθος θέλει;;

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Ο ΤΗΡΩΝ
Μηνιαία Ἔκδοση Ι.Ν. Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος
Ἔτος 12ον – Τεῦχος 2ο -Ὀκτώβριος 2018

τὸ  «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley