Ἀνάλυσι τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς, ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Τοῦ Ἀμπελῶνος), (Ματθ. κα’ 33–42), ἀπό τό βιβλίον τοῦ μακαριστοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Ἄθ. Καλύβα: «ΛΑΛΕΙ ΚΥΡΙΕ…. ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟΝ», (1980)

το έστειλε στο σπιτάκι ο κ.Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Ἄν ρίξη κανείς μιά ματιά τόσο στήν Παλαιά ὅσο καί στήν Καινή Διαθήκη, ὁ περιούσιος λαός τοῦ Κυρίου, αὐτός ὁ εὐλογημένος ἀμπελών πού ἐδόθη πρός καλλιέργειαν στούς ἐπί τούτῳ πνευματικούς Λειτουργούς τῆς Θρησκείας, θα ἰδῇ ὅτι οἱ πλεῖστοι τοὐλάχιστον, με θρησκευτικόν ἐγωισμό καί ὑψηλοφροσύνη ἐξεμεταλλεύθησαν τήν τιμή πού τούς ἔκαμεν ὁ Θεός, καί ἀντί, αὐτοί πρῶτοι να εἶναι ὑπόδειγμα εὐσεβείας, φιλοτιμίας, φροντίδος ἀγρύπνου καί ἐπιμελείας ἔναντι τοῦ λογικοῦ ἀμπελῶνος ἤ ἀλλιῷς τῆς λογικῆς ποίμνης, παρουσίασαν ἤ καί σήμερα παρουσιάζουν φαινόμενον ἐξοργιστικά ἀντινομικό, με διπλῆ τήν ἠθική καί πνευματική ζημιά.

Γιατί εἴτε ἀποκαλέσουμε τό λαό τοῦ Θεοῦ ἀμπελῶνα λογικό, εἴτε τόν ἀποκαλέσουμε λογική ποίμνη με ἀρχιποιμένα τό Χριστό, οἱ κακοί γεωργοί ἤ οἱ κακοί ποιμένες διά μέσου τῶν αἰώνων ἐπροκάλεσαν κακό στό λαό τοῦ Θεοῦ. Τοῦ ἐκλόνισαν τήν πίστι στούς φορεῖς αὐτῶν τῶν θείων ἀληθειῶν πού ἀνέλαβαν ἐνόρκως να διδάξουν τάς ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθείας, ἐφ’ ὅσον αὐτοί με τήν ἀντινομική ζωή τους ἀποκαλύπτονται ψεῦτες καί ἀπατεῶνες ὑποκριτές ἔναντι τῶν ὅπως νομίζουν ἀφελών πιστῶν, ἀφ’ ἑτέρου δέ δέκτες τῶν ἀληθειῶν εἶχαν ἀμφιβολίες ὡς πρός τήν θειότητά τους, ἀφοῦ οἱ «δάσκαλοι» οἱ ἴδιοι τίς περιφρονοῦσαν στήν πρακτική τους ζωή.

Ἔτσι ἀκοῦμε τόν Προφήτῃ Ἱερεμία να καταγγέλλῃ: «Ἀπό ἱερέως ἕως ψευδοπροφήτου πάντες ἐποίησαν ψεῦδος» στ’ 13. Στρεφόμενος δέ πρός τούς τεταγμένους ποιμένας βοᾶ: «Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τόν ἀμπελῶνα μου, ἐμόλυναν τήν μερίδα μου, ἔδωκαν τήν μερίδα τήν ἐπιθυμητή μου εἰς ἔρημον ἄβατον». Ἱερ. ιβ’ 10. Δηλαδή οἱ ἴδιοι ὑπεύθυνοι τῆς προστασίας τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ τόν κατέστρεψαν καί μάλιστα, τόν πιό ἐκλεκτό καί θρησκεύονταἁπλοϊκό λαό πού πίστευε στό Θεό σάν τό μικρό παιδί χωρίς ἐρωτήματα. Ἀλλά καί ὁ Προφήτης Ἱεζεκιήλ κατήγγειλε τήν διαφθορά τῶν ποιμένων καί στυπτικά ἤλεγξε με φοβερά προειδοποίησι: «ὦ ποιμένες Ἰσραήλ. Μή βόσκουσιν ποιμένες ἑαυτούς; Οὐ τά πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες; Ἰδού πῶς καταβροχθίζετε τό γάλα με βουλιμία, παίρνετε τά μαλλιά τους καί ντύνεσθε, σφάζετε καί τρῶτε τό πιό παχύ καί ὅμως τά πρόβατά μου δέν τά βόσκετε. Ἐκεῖνο πού εἶναι καχεκτικό δέν τό εὐρωστοποιήσατε, κι’ αὐτό πού εἶναι ἄρρωστο δέν τό θεραπεύσατε να ἀναλάβῃ, κι’ αὐτό πού εἶναι τσακισμένο δέν τό δέσατε με ἐπιδέσμους καί τό πλανεμένο δέν τό ξαναγυρίσατε στη μάνδρα, καί τό χαμένο δέν ψάξατε να τό βρῆτε, ἐνῶ τό πιό δυνατό τό παραφορτώσατε με τήν κούρασι. Καί ἔτσι, ἐξ αἰτίας σας για να μή ὑπάρχουν ποιμένες με αἴσθημα εὐθύνης, τά πρόβατά μου ἐσκορπίστησαν καί ἔγιναν τροφή γλυκειά για τά θηρία τῆς ἐρημιᾷς….» καί «οὐκ ἦν ὁ ἐκζητῶν οὐδέ ὁ ἀποστρέφων». Γι’ αὐτό ἀκούσατε ποιμένες: Ἰδού ἐγώ ἐπί τούς ποιμένας καί ἐκζητήσω τά πρόβατα ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν καί ἀποστρέψω αὐτούς τοῦ μή ποιμαίνειν τά πρόβατά μου». Ἰεζ. κεφ. ΛΔ’.

Καί παρά τις τόσες συμφορές πού προεῖπαν οἱ μεγάλοι Προφῆτες, ἔμειναν, ὄχι μόνον ἀδιόρθωτοι ὑλιστές καί προκλητικοί στήν κοινωνική τους ζωή οἱ πνευματικοί ταγοί τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλ’ ἐξώντωσαν καί τούς Προφῆτες αὐτούς: Τόν Ἡσαία ἐπριόνισαν, τόν Ἱερεμία ἔρριψαν στό ξεροπήγαδο, τόν Ιεζεκιήλ ἔδεσαν στήν οὐρά ἀλόγου καί τόν ἐκομμάτιασαν, τό Δανιήλ ἔρριψαν στό λάκκο τῶν λεόντων, τόν Ζαχαρία σκότωσαν μέσα στό Ναό. Καί στίς ἡμέρες τοῦ Ἰησοῦ ζητοῦν να ἐξοντώσουν καί τόν κληρονόμο τοῦ ἀμπελῶνος, αὐτόν τό Χριστό. Γύρῳ ἀπ’ αὐτά τά φοβερά τῆς διεφθαρμένης ἑβραϊκῆς κάστας καί μάλιστα τῆς ἡγεσίας της ἀναφέρεται ἡ ἀνωτέρω εὐαγγελική περικοπή με τήν παραβολή τοῦ Κυρίου. Οἱ ἀκροατές του Ἀρχιερεῖς, Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ἦταν τόσο πεπωρωμένοι ὥστε ἐψήφισαν κατά τῆς κεφαλῆς των: Στο ἐρώτημα τοῦ Ἰησοῦ τι ποιήσῃ τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις πού σκότωσαν τούς ἀπεσταλμένους τοῦ Κυρίου τοῦ Ἀμπελῶνος, ἀπήντησαν: «Κακούς κακῶς ἀπολέσῃ αὐτούς, καί τόν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τούς καρπούς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν». Ὅπως καί ἔγινε, μετά τήν καταστροφήν τῶν Ἱεροσολύμων ὑπό τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορος Τίτου τό 70 μ.Χ.

Ἀλλ’ ἆρα γε δέν ἰσχύει ἡ παραβολή αὐτή καί για πολλούς τῶν σημερινῶν γεωργῶν καί ποιμένων, οἱ ὁποῖοι με τήν ὑλόφρονα ζωή, τήν κοσμικότητά τους, τήν νωθρότητά τους καί πρό παντός τά σκάνδαλά τους καί τόν διωγμόν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου, κλονίζουν τήν πίστιν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, δημιουργοῦν κλίμα ἀντιπαθείας πρός τόν Κλῆρον, κηρύττουν ἐν ἔργοις ὅτι αὐτά τά ὁποία διδάσκουν εἶναι ἀμφιβόλου θειότητος καί ἑπομένως δέν εἶναι αὐθεντικά καί ὑποχρεωτικά για τη ζωή τῶν πιστῶν; Πρίν, λοιπόν, ἐκδοθῇ ἄλλοις γεωργοῖς ὁ Ἀμπελών, καλόν εἶναι ἤ μᾶλλον ἐπείγει ἡ αὐτοκάθαρσις τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας.

Εικόνα από: wikipedia

για το «σπιτάκι της Μέλιας»

violet flower smiley

.